Dana probeerde met Cherry te praten, maar het viel niet mee. De dingen die ze vertelde waren onsamenhangend en ze moest steeds opnieuw huilen. Dana begreep het wel. Kip was alles voor haar geweest en voor zover ze begrepen had, had ze hem de afgelopen tijd tot driemaal toe met een Croweater betrapt. En Kip was niet zomaar een vriendje voor Cherry, ze had gedacht dat zij samen oud zouden worden. Ze had een kraai op haar lijf laten tatoeëren om de wereld te laten weten dat ze bij hem hoorde en die inkt zou er nooit meer afgaan. Een eeuwige herinnering aan wat ze verloren had.
      Inmiddels was Cherry in slaap gevallen, met haar hoofd in Dana’s schoot. Ze streek langzaam door haar haren, die klam voelden door de vele tranen die ze had vergoten. Dana voelde zich ontzettend hulpeloos en wenste dat ze meer kon doen dan dit huis aan haar openstellen. Ze kon haar de komende dagen hoogstens wat afleiding bieden totdat ze zich sterk genoeg voelde om op eigen benen te staan. Maar wat dan? Moest Cherry hier als illegale proberen te wonen? Of zou ze haar kunnen overhalen om over een tijdje toch weer terug naar de Verenigde Staten te gaan? De woning die ze met Juice deelde was niet heel ruim en ze merkte aan Juice dat hij niet zo goed wist wat hij met de situatie aan moest.
      ‘Denk je dat ze de waarheid spreekt?’ vroeg Juice later op de avond, toen ze beiden op bed lagen en Cherry beneden op de bank sliep.
      ‘Heb je haar niet gezien?’ vroeg Dana met opgetrokken wenkbrauwen. ‘Je ziet toch hoe ze eraan toe is.’
      Juice zuchtte. Hun vingers waren verstrengeld en ze lagen met de gezichten naar elkaar toe gedraaid. Zijn gelaatstrekken waren vermoeid, alsof hij uren lang aan het piekeren was geweest.
      ‘Het zit me gewoon niet helemaal lekker. Dat Kozik niet terugbelt…’
      ‘Hij heeft het vast druk. Ze zijn nog met zo weinig…’
      Juice keek haar sceptisch aan. ‘Het is een noodtelefoon. Wat heb je daaraan als je niet opneemt?’
      Dana strekte haar hand uit en streek met haar duim langs zijn wang, in de hoop dat zijn gezicht wat zou ontspannen. Ze was een beetje vergeten hoe snel hij van slag raakte als het Charming betrof. ‘Een noodtelefoon? Dat is niet waar, Juice. Als er hier of daar wat gebeurt, zijn we hoe dan ook te ver van elkaar weg om iets te kunnen betekenen. Het is meer… een geruststelling, de wetenschap dat je niet helemaal van je vrienden bent afgesneden. Als Kozik tijd heeft of als er wat aan de hand is, belt hij heus wel terug, oké?’ Ze liet haar hand naar zijn boxer glijden en boog zich naar hem toe om hem te kussen, vastberaden hem te helpen deze gedachten los te laten.

In de drie dagen die volgden, zag Dana haar vriendin weer een klein beetje zichzelf worden.
      Een klein beetje.
      Ze nam haar mee naar een nabijgelegen dorp om te winkelen en wat cultuur te snuiven. Juice bleef vlak achter hen omdat hij het allemaal nog steeds niet vertrouwde, maar hij ging de winkels niet binnen zodat hij hun wat ruimte kon geven. Hoewel Kozik nog steeds niet teruggebeld had, leek hij het toch een beetje te hebben laten rusten omdat er de afgelopen dagen geen rare dingen waren gebeurd. Als Maddox toch op de een of andere manier iets met Cherry’s komst te maken had, had hij hen inmiddels allang gevonden. Ze hielden het er maar op dat Kozik het te druk had om te zien dat hij een gemiste oproep had op een telefoon waar al zes weken niet naar gebeld was. Waarschijnlijk ging de man er wel van uit dat hij gewoon naar het clubhuis belde als er écht iets mis was en het niet langer uitmaakte of Maddox hen zou vinden of niet.
      Want dan had hij hen al gevonden.
      Dana hielp Cherry bij het dichtdoen van het jurkje dat ze gepast had en floot toen haar vriendin een rondje voor de spiegel draaide.
      ‘Nou, daarmee heb je zo een leuke Mexicaan aan de haak geslagen.’
      Cherry glimlachte waterig.
      Too soon, Dana. Too soon.
      ‘Ik heb het echt gemist om dingen met je te doen,’ zei Cherry nadat ze een stapeltje jurkjes had uitgekozen die ze wilde kopen. ‘Het was de afgelopen tijd zo saai.’ Ze zuchtte en haar gezicht werd weer somber.
      Dana stak haar arm door de hare. ‘Die tijd is nu over. Ik ben blij dat je er bent.’
      ‘Echt?’ vroeg Cherry weifelend. ‘Ik bedoel… Juice lijkt er niet zo blij mee.’
      Dana haalde zijn schouders op. ‘Het kost hem altijd wat moeite om ergens aan te wennen.’
      ‘Ik benijd jullie,’ gaf Cherry toe, terwijl ze een blik op Juice wierp, die tegen een lantaarnpaal leunde en in gedachten verzonken in de verte staarde. ‘Jullie zijn echt het perfecte stel. Jullie hebben echt al het mogelijk doorstaan samen.’ Ze liet haar hand langs een hartvormige ballon strijken die in een vaas stond. Overmorgen was het Valentijnsdag, waardoor Cherry nog eens extra met haar gebroken hart geconfronteerd zou worden. ‘Jullie moeten het wel vieren straks. Valentijnsdag. Ondanks mijn verbroken relatie. Ik bedoel – het is jullie eerste Valentijn.’
      Dana haalde haar schouders op. ‘Dat geeft niet joh. Ik ga echt niet de liefde vieren als jij je zo verrot voelt.’
      Cherry sloeg haar ogen op en keek haar doordringend aan. ‘Jawel, Dana. Je moet koesteren wat je hebt. Voor je het weet, kan het voorbij zijn.’
      De blik in Cherry’s ogen was zo fel dat Dana zich er ongemakkelijk door voelde. ‘Als jij het zegt…’
      ‘Ik meen het, Dana. Ga van elkaar genieten. Ik vermaak me wel met Netflix ofzo. Je moet niet je hele leven overhoopgooien voor mij.’
      Dana trok haar wenkbrauwen op. ‘Nou mijn leven is al behoorlijk overhoopgegooid en daar heb jij niks mee te maken, Cherry.’
      Het meisje sloeg haar ogen neer. ‘Hopelijk blijft dat zo.’
      Dana fronste, maar Cherry stapte naar voren om af te rekenen en Dana liet het onderwerp maar varen. In plaats daarvan vroeg ze zich af wat ze wél voor Valentijn moest doen. Als ze vandaag niet was doodgegooid met rozen en hartjes, was ze het waarschijnlijk glad vergeten en ze wist dat Juice eigenlijk wel een verrassing kon gebruiken. Misschien had Cherry ideeën. Of was het cru om dat te vragen? Het was lastig om in te schatten wat ze wel en niet kon hebben en besloot maar af te wachten of Cherry het onderwerp zelf nog eens zou aansnijden.


Reacties (2)

  • Trager

    Maddox wacht het perfecte moment af :/

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik vraag me af waar Maddox op wacht. Nu Cherry er is, zou hij al lang hebben kunnen toegeslagen.

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Op een bijzonder moment...;)

      1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Oh nee.... Valentijnsdag....

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen