Cobert had de hele dag zijn plan moeten trekken. Hij had aan mensen gevraagd welke lokalen waar zijn en vooral klasgenoten gevolgd om het te kunnen vinden. De lunchruimte kon hij helemaal niet vinden want iedereen leek buiten de school te lunchen. Hij had helaas een huisbereide maaltijd mee.

Seth deed de hele dag vervelend tegen hem. Wanneer ze in de pauze elkaar voorbij liepen, gaf hij Cobert een duw zodat hij tegen de kluisjes of tegen de muur landde. Het leek allemaal zo plezierig voor Seth. Ook deed hij hem in de klas bijna struikelen door zijn voet uit te steken. Gelukkig kon hij zich net op tijd opvangen. Helaas was het op de tafel van een aantrekkelijk meisje en kon hij niet stoppen met blozen uit schaamte.

Even kon Cobert uitblazen in een verlaten lokaal. Glazen ramen scheidde de ruimte met de gang. Iedereen kon zowel binnen als buiten kijken. Om zeker te zijn niet gestoord te worden, ging Cobert helemaal achterin zitten.

Seth was plezier aan het maken met vrienden.

Toen hij de oude kantine voorbij liep, ving hij een glimps van iemand op. Hij keerde terug om te zien wie er in de verlaten eetruimte zat. "Ah daar zit onze Cobrecht." Zei Seth en lachte alsof zijn opmerking grappig was. Hij laat zijn vrienden achter om van de gelegenheid gebruik te maken Cobert te 'plagen'.

"Het is Cobert." Verbeterde hij Seth.

"Juist ja, Cobart." Seth deed het duidelijk met opzet.

Cobert zuchtte verveeld. "Hoe kun je in het laatste jaar zitten als je niet eens iemand zijn naam kan onthouden?"

Zijn reactie irriteerde Seth. Niemand durfde ooit tegen te spreken. En deze nieuweling liet zich niet gemakkelijk doen. Het feit dat Cobert hem niet aankijkt, ergerde hem het meest. Alsof hij genegeerd werd.

"Als je een vuist op je smoel moet hebben, moet je vooral zo verder doen." Waarschuwde Seth hem kwaad.

"Ah... Neanderthaler gedrag. Als ze met woorden niet kunnen winnen, is het wel met geweld. Of denken ze toch." Zijn groene ogen keken Seth's blauwe verveeld aan. "Maar denken kunnen ze ook niet veel."

Seth had er genoeg van. Razend sloeg hij Cobert's lunch tegen de grond. De droge spaghetti slierten lagen overal rond gespreid. Cobert schrok. Hij kreeg het even moeilijk om zijn lunch zo op de grond te zien liggen. Hij wist dat zijn moeder elke ochtend vroeg op stond om hem met liefde zijn lunch te bereiden ook al had ze weinig tijd en was ze doodop van de avond ervoor. Cobert kreeg een krop in de keel maar al snel veranderde dat naar woede.

"Je bent zielig!" Riep Cobert kwaad.

Het was de reactie Seth wou zien. Hij lachtte hem uit. "Hahaha, je moet jezelf eens zien. Jij bent de zieligaard."

Cobert knarste zijn tanden op elkaar. Hij zou niet verder geven wat hij wou en hield zich in. Seth bleef hem uitdagen om hem terug te zien ontploffen. Want voor de één of andere reden vond hij het grappig.

"Daar gaat de vliegende spaghetti monster." Lachtte Seth.

"Seth Wiggings." Klonk de stem van hun klastitularis waarschuwend. "Wat zie ik hier?"

Seth draaide zich om naar de leerkracht en kruiste zijn armen in elkaar. "Maakt u geen zorgen meneer Feralheart, het was een accidentje en we waren ermee aan het lachen."

Cobert trok zijn wenkbrauwen sceptisch op. Zelfs de leerkracht trapte er niet in. "Je zou de nieuwe leerling helpen. In de plaats daarvan zie ik dit. Je ruimt dit nu op of je zult twee weken nablijven."

"Ik heb er niet voor gekozen om die kerel te helpen." Riep Seth kwaad uit.

"Neen inderdaad, dat heb ik gedaan. En je neemt die rol op of het zal drie weken nablijven worden." De klastitularis was doodserieus.

Seth mopperde bij het oprapen van de spaghetti en propte het terug in de plastieken lunchbox. Zijn hand veegde hij schoon aan Cobert's shirt. "Hey!" Riep Cobert kwaad uit. Met enkele papieren doekjes depte hij de saus weg.

"Voldoende, ik weet dat ik niet meer fatsoen uit je zal krijgen dan dit." Zei Feralheart met opgetrokken wenkbrauwen. "Als ik nog één misstap zie, is het drie weken nablijven. Je bent twee keer gewaarschuwd."

De leerkracht vertrok. Cobert keek Seth niet aan. "Wat een lul." Mopperde Seth. "Dus we moeten dikke vrienden zijn." Zei hij na een korte stilte. "Vergeet het." Seth liep met de handen in zijn zakken de oude kantine uit.

Cobert haalde opgelucht adem. Hij was eindelijk verlost van Seth zijn kinderachtige streken.

Of dat dacht hij toch. Nadat hij zijn maaltijd in de vuilbak had geworpen om dan een wandeling te maken rond het schoolgebouw, kwam hij Seth met een groep andere studenten tegen. Seth zwaaide onmiddellijk toen hij Cobert zag. "Coby!" Riep hij uit. Hij liep op hem af. "Oh neen..." Dacht Cobert met een zucht.

Seth sloeg zijn arm rond Cobert's schouders. "Ik heb een plan."

"Wat zal het nu weer zijn?" Dacht Cobert wanhopig.

"Vanaf nu zullen we doen alsof we beste vrienden zijn." Het was geen voorstel. "Oh man je shirt stinkt."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen