Foto bij ~10~

‘Lieverd, gaat het wel? Waarom huil je?’ Hoor ik de lieve moederlijke stem van Emily vragen ‘Het is echt niet erg dat je weet dat ze wolven zijn.’ Zegt ze. ‘Misschien is het zelfs wel beter dat je het weet.’ Ik knik tegen haar arme en ga gewoon door met snikken.
‘Je bent een idioot dat je naar April vroeg.’ Roept Jared naar me. De woede tegen de jongen voel ik door heel mijn lichaam. Ik laat Emily los en loop boos op hem af.
‘Jared, zij wist ook niet dat dit ging gebeuren.’ Hoor ik de vrouw Emily zeggen.
‘Ze weet helemaal niks over ons. Ze had er niet over mogen beginnen. Ze is een sukkel!’ Schreeuwt Jared naar mij en Emily.
‘Eindelijk zegt iemand anders het. Iedereen vind je een sukkel, accepteer het nu maar!’ Schreeuwt de stem door mijn hoofd. Ik voel dat ik lichtjes in elkaar krimp, maar vlug ge ik recht voor hem staan. De jongen kijkt me verbaast aan en ik lach zwak.
‘Noem me geen sukkel!’ schreeuw ik naar hem. ik haal met mijn vuist naar hem uit en ram hem in zijn gezicht. De jongen knalt tegen de muur en ik kijk hem verbaast aan. de jongen kijkt verbaast van mijn vuist naar mij en ik kijk van mijn vuist naar hem. ik voel hoe mijn lichaam lichtjes begint te beven en angstig ren ik het huis van Sam en Emily uit. zo hard als ik kan ren ik naar de kliffen en stop daar angstig op de rand. Ik haat mezelf!
‘Dat is terecht!’ schreeuwt de stem door mijn hoofd. ‘Waarom sla je zomaar iemand?’ hij verdiende het. Door heel mijn lichaam gaan vreselijke pijnscheuten en ik begin pijnlijk te kreunen. Het voelt alsof ik uitelkaar word gerukt. Ik val op de grond en kan een schreeuw net niet onderdrukken. Het voelt alsof mijn botten te groot zijn voor mijn lijf.
‘Hey rustig maar, de pijn gaat zo over.’ Zegt een prachtige jongensstem. ‘Hoe heet je?’ vraagt de jongen voorzichtig.
Een vrouw met twee prachtig bruine ogen lacht lief naar me “April, mijn lieve mooie April. Je bent zo speciaal.” Zegt ze zachtjes terwijl ze een kus op mijn hoofd drukt.
Ik word ruw uit de herinnering getrokken door een vreselijke pijn. ik voel mijn huidscheuren en ik schreeuw het uit. Na een paar seconden is de pijn weg en voel ik me anders. Ik kijk naar beneden en ik zie twee witte voorpoten. Ik wil gillen en huilen en schreeuwen, maar het enigste geluid wat uit me komt is gepiep. Ik kijk verbaast op en zie dat de jongen zijn shirt uitdoet en voor me neer legt.
‘Rustig maar. Zodra je helemaal afgekoeld bent verander je weer terug.’ Zegt de jongen terwijl hij met zijn rug naar me toe staat. Ik maak mijn hoofd leeg en zucht. Binnen een seconden zit ik op mijn knieën op de hard scherpe stenen. Ik kijk naar mezelf en zie dat ik naakt ben. Vlug trek ik het shirt aan wat voor mij veel te groot is en tot de helft van mijn bovenbenen komt.
‘Hoe heet je?’ Vraagt de jongen me nog een keer en ik zie zijn blote voeten voor me.
‘Ik denk April’ zeg ik zachtjes en sta wankelend op. Voor ik de jongen aankan kijken voel ik een steek in mijn hoofd en zak ik tegen hem aan. het word zwart voor mijn ogen en ik zak in de diepte.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen