Foto bij 065  Het laatste antwoord



Hermione Granger p.o.v.

Hermione volgde het zwevende lichaam van Eleanor, terwijl ze met Blaise Zabini samen met de andere Slytherins de grote zaal uit verdwenen. Het licht van de plotseling weer brandende kaarsen glansde op een gitzwarte ketting die ze om had over haar donkere jurk. Ze hoefde geen schooluniform aan, als enige. Snape had haar waarschijnlijk toestemming gegeven daarvoor.
      'Hermione, ik heb zitten nadenken.' Het was er nog niet uit of Hermione keek Ron al met opgetrokken wenkbrauwen aan. Ze realiseerde zich hoe beledigend dat moest overkomen en herstelde haar gezicht.
      'Als Harry die horcrux vindt, dan hebben we niets meer om hem mee te slopen. Het zwaard is weg. Dus ik ging nadenken toen we hier kwamen en ik bedacht me dat Harry op school al eerder een horcrux heeft vernietigd. Wie zegt dat dat niet nog een keer kan?'
      Hermione pakte Ron's armen vast en keek hem indringend aan. 'Ron, je bent geweldig!' riep ze opgetogen. Een golf van trots vloeide door haar heen. Ze pakte zijn had en sleurde hem mee. 'Kom mee!' Ze liepen de trappen op en neer, drongen zich door de paniekerige menigte heen naar de tweede verdieping. De energie die in het kasteel hing was overweldigend. Er werd geschreeuwd, geroepen, gegild, iedereen was in een state van uiterste paniek en vluchten alle kanten op.
      Hermione gooide de deur naar de toiletten open. Daar was de ingang van de geheime kamer, gesloten. 'Hoe gaat het open?'
      Ron haalde zijn schouders op. 'Vorige keer deed Harry dat met zijn slangengepraat.'
      'Wie is daar?' onderbrak een zacht stemmetje hen. Moaning Mirtle stal haar hoofd uit een van de toiletten. 'Wat is er allemaal aan de hand beneden?'
      'Je moet gaan, Mirtle.'
      'Ron, ze is een geest. Er kan haar niets gebeuren. Het is oorlog,' zei ze terwijl ze zich op Mirtle richtte. 'Je doet er beter aan je te verbergen.'
      Mirtle keek haar beledigd aan, maar voor deze keer luisterde ze en dook de pijpen in.
      Ron keek omhoog naar de hoge wasbakken. Hij opende zijn mond, maar er kwamen geen woorden uit. Enkel een onverstaanbaar gesis. Hermione keek gebiologeerd naar haar beste vriend. Het geluid dat over zijn lippen rolde was griezelig, maar harmonieus, anders dan bij Harry. Ze betrapte zichzelf erop te glimlachen toen hij omkeek en de wasbakken uit elkaar schoven. 'Ik heb het Harry op deze manier horen doen.' Hij grijnsde en ze kon het niet helpen om mee te lachen.
      Ze keek naar beneden het donkere gat in. 'Moeten we hier in?' vroeg ze. Ron knikte en pakte haar hand vast. Zijn hand was warm. Het ontspande haar een beetje.
      Ze sprong achter hem aan, gillend terwijl ze de lange glijbaan naar beneden volgde. Hermione rolde op haar zij toen ze de grond raakte, botjes kraakten onder haar toen ze weer probeerde te staan. Ze trok walgend een lip op. 'Dit is echt smerig.' Ze klopte haar broek af en volgde Ron de ruimte door. Behalve het geluid van hun voetstappen was het doodstil om hen heen. Ze leken niets mee te krijgen van de onheil dat zich bovengronds afspeelde. Hermione had er geen probleem mee. Het was een lange tijd geleden dat Ron en zij helemaal alleen waren. Het voelde goed, zelfs al was het op deze akelige plek. Desondanks kon ze een nostalgische gevoel in haar binnenste voelen; de trappenhal waar ze op hadden gelopen, de gangen die ze hadden doorkruist, de schilderijen aan de muur die ze zeker een jaar hebben moeten missen. Het voelde allemaal zo vertrouwd.
      'Hierlangs.' Ron trok haar een poort door en voor zich verscheen een lange hal. Aan weerszijde stonden indrukwekkende beeldhouwwerken van basiliskkoppen en aan het einde van de hal een groots beeldhouwwerk van wat zij beweerde dat het Salazar Slytherin moest zijn. Ze liepen er op af en stuitte op het skelet van de Basilisk. Ze keken elkaar kort aan en toen stapte Ron naar voren en knielde naast het gigantische gebit. 'Ik wist dat het groot was, maar kun je je voorstellen dat Harry hieraan is ontsnapt?'
      Hermione schudde haar hoofd. Harry was toen amper twaalf jaar oud. Het idee dat hij alleen in deze griezelige ruimte was met een metershoge basilisk onder controle van Voldemort deed haar huiveren.
      Ron trok een basilisktand uit het enorme gebit. Het kraakte akelig. Hij draaide zich op en liep naar haar toe. Hermione gaf hem de Hufflepuff beker die ze uit haar handtas viste. 'Wil jij het doen?' vroeg hij. 'Ik heb er al een stuk gemaakt.'
      Ze keek hem aan en knikte. Ron gaf haar de beker terug en hield zijn hand met de tand op. Ze aarzelde even.
      'Geen zorgen. Ik ben hier. Er gebeurd niks.'
      Ze keek hem aan. Zijn ogen stonden bemoedigend. Ze voelde warmte naar haar wangen stromen en pakte gauw de tand uit zijn handpalm. Hermione plaatste voorzichtig de gouden beker op de stenen grond en ging ervoor zitten met de tand stevig in haar vuist geklemd. Ze keek om naar Ron en ramde de tand zo hard als ze kon tegen de beker. De beker schoot weg onder haar hand en kletterde over de stenen. Water kolkten uit de bronnen tussen de basiliskhoofden.
      'Ron!' Hermione greep zijn armen vast en sprong op. Ze trok de jongen van de grond voordat een tweede watergolf uit de bron ontsprong en hen dreigde omver te spoelen. Ron greep haar hand vast, maar Hermione had geen tijd om daar aandacht aan te besteden; de kamer vloeide over door de enorme golf en de twee begonnen te rennen. Ron trok Hermione beschermend achter zich toen het water met een klap over hen heen kwam. Ze voelde hoe de koude nattigheid in haar kleren trok. Hijgend bleef ze staan, terwijl het water zich langzaam terug trok. Er was niets gebeurd. Ze waren in orde.
      Ze keek om naar Ron, wiens druipende haren slap langs zijn gezicht hingen. Hij keek haar strak aan. Zijn irissen waren donker, donkerder dan ze ooit had gezien. Hoewel haar huid koud was door het water, voelde ze de druppels haast verdampen door de hitte die van haar wangen straalden. Haar lichaam bewoog als een marionet naar hem toe en voor ze het in de gaten had, zaten haar handen om zijn gezicht gevouwen en haar lippen tegen de zijne geplakt. Ze wist niet waarom het gebeurde en hoe, maar het maakte haar niets uit.
      Ze trok zich van hem los en keek hem aan. Een brede grijns trok over zijn gezicht en ze lachte. 'Dat was spontaan,' zei ze.
      'Ja,' zuchtte Ron. Hij had haar handen nog altijd vast. Ze kon uren in dit moment blijven, maar er waren belangrijkere dingen nu. Ze keek opzij naar de gedeukte beker en de tand die ernaast lag. 'Laten we er een aantal meenemen.'
      Ze brak nog een tand af. Ze hadden er nu al vijf. 'Ik kan ze wel in mijn tasje doen.' Ze graaide naar haar heup, maar er hing geen tasje aan. Verward keek ze opzij. 'Ron, heb jij mijn tas gezien?'
      Hij schudde zijn hoofd. 'Oh, daar!' Het doorweekte tasje lag vlak naast een van de basiliskkoppen. Ron liep er naartoe en raapte het van de grond. Water droop van de stof af. 'Uh, Hermione..' Hij liep naar haar toe en schudde het zachtjes heen en weer. Een klotsend geluid als dat van een waterballon klonk vanuit het tasje.
      'Oh nee,' verzuchtte ze en kneep bedroefd haar ogen dicht. 'Al mijn boeken zitten daarin!' Ze pakte het tasje aan. 'Ik dacht dat ik hem dicht had gedaan.' Ze keerde het tasje voorzichtig en behalve een paar boeken en kledingstukken kwam er ook een golf water uitzetten. De boeken gelden over de stenen en bleven daar stilliggen.
      'Zonde. Die kun je weggooien.'
      Hermione rolde met haar ogen. 'Zou je denken?' vroeg ze sceptisch. Zuchtend schudde ze de tas leeg, waardoor de volledige inhoud ervan op de grond kwakte. 'Ik denk dat de tent vast zit,' bromde ze terwijl ze het tasje harder schudde, maar er kwam niks uit. Nog een paar boeken vielen uit het oneindige gat. 'Oh nee.' Ze smeet het tasje naast zich op de grond en pakte het groene boekje dat op de natte tegels lag. 'Dumbledore's boek.' De kaft van het Beetle the Bard boekje was op sommige plekken donkerder door het water. Ze opende het boekje en was verrast erachter te komen dat de binnenkant nog veelal intact was gebleven. Een paar pagina's waren nat of kreukelend, maar de meeste hadden niks.
      'Daar kon je niets aan doen, Hermione. Dumbledore vergeeft het je vast wel.' Ron legde voorzichtig een hand op haar schouder en begon de spullen weer in de tas te doen. Hij had gelijk. Ze kon er nu niets meer aan doen en nu drogen al helemaal niet.
      'Wat is dat?'
      Hermione fronste. 'Wat bedoel je?'
      Hij wees naar de pagina die ze open had liggen. 'Welk verhaal is dat? Die ken ik niet.'
      'The Warlock's Hairy Heart.'
      Ron trok het boekje uit haar handen en bladerde door de laatste pagina's van het verhaal. 'Ik ken deze tekeningen niet, Hermione. Dit hoort niet in het verhaal. Wij hebben hem thuis in de kast staan en ik heb hem vroeger vaak voorgelezen gekregen. Maar deze stukken stonden er nooit in.' Hij gaf het weer aan haar terug. 'Zou het een limited editie zijn?'
      'Geen idee.' Ze bladerde naar de bladzijdes na het originele verhaal en begon te lezen.
      'Voor een kort moment knielde de tovenaar triomfantelijk, met een hart in elke hand, voordat hij over het lichaam van zijn vrouw viel en stierf. Net als de tovenaar had ook zijn vrouw geheimen voor hem. Zij was een afstammeling van Helga Hufflepuff en hij een afstammeling van Salazar Slytherin. Zijn vrouw kende het monster dat hij was geworden en had zich voorbereid op een ongelukkig einde. Met haar laatste adem sprak zij een meest krachtige spreuk uit en zond daarmee haar ziel naar haar ketting, waarin het eeuwig zou voortleven. Ze zwoer alle erfgenamen van Slytherin uit te roeien.
      Het koppel werd begraven, zij aan zij en het kasteel werd overgedragen aan hun twee kinderen. Door de liefdeloze aard van haar man, kon hij haar niet lief hebben en zo was de jonge vrouw voor een ander gevallen. Ze werd zwanger en baarde een tweeling, elk van een met een andere bloedlijn; Hufflepuff en Slytherin. De kinderen kregen op latere leeftijd veel ruzie, tot de een de ander zelfs om het leven bracht. Tientallen generaties later is het kasteel te vervallen gekomen en besloten de inwonende de dure spullen te verkopen op de markt om zichzelf te redden. Zo ook de ketting waarin de ziel van de jonge vrouw gevangen zat. Tot op de dag vandaag zijn de meningen in de familie verdeeld gebleven en heeft geen van hen de ketting ooit terug gezien.'

      Ze sloot het boek. Hersenspinsels schoten door haar brein. Toen keek ze met een ruk om naar Ron, die geschrokken een stap naar achteren zette. 'Dat is het Ron! Dat is het!'
      'Dat is wat?'
      'De ketting! Eleanors ketting! Snap je het niet?' Ze sprong op en wees naar het boek. 'De ketting uit dit boek. Ze heeft de ketting uit dit boek om! Daarom is ze zo veranderd! Net als bij een Horcrux. De bedorven ziel van die vrouw zit in die ketting!' Ze smeet het boek in de tas en greep Rond bij zin mouw. 'We moeten gaan! We kunnen haar nog helpen!'

Ik heb de afgelopen vier dagen wel 8 hoofdstukken geschreven, dus voorruit, een klein cadeautje voor jullie!

Edit:.. ik zweer jullie.. ik had dit hoofdstuk vanmiddag al geactiveerd.. vet sad omdat niemand reageerde.. kom ik er nu achter dat er dus weer iets fout is gegaan, net als vorige week... Dus toen was hij ineens toch niet geactiveers.. poging 2.




Reacties (7)

  • GossipGirl21

    Waauww wat krijgen we nu?

    1 jaar geleden
  • GoCrazy

    Woooooowwww waaaattt?!

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Holy moly!!!!!, dit is zo gaaf!!
    Hoe krijg je het toch voor elkaar om het zo te verweven in het echte verhaal. Just wauw ❤️❤️❤️

    1 jaar geleden
    • Laleah

      Haha magic!

      1 jaar geleden
  • Teal

    Omgggg zooo nice!!! Zoooooo benieuwd naar de rest

    1 jaar geleden
  • Catmint

    YAAAAAAAAAAS, free chapter!!!!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen