AARON O'CONNOR


Only the dead have seen the end of war.

Aaron werd wakker in een stapel van ledematen die al dan niet van hemzelf waren. Hij hield een stevig, warm lichaam in zijn armen, en hun benen waren ergens verstrengeld geraakt gedurende de nacht. Heel even bleef hij met zijn ogen dicht liggen. Robbie’s borstkas ging gestaag op en neer, en daardoor Aarons armen die tegen de borstkas aan lagen ook.
Beelden van de avond ervoor drongen langzaam zijn halfwakkere hersenen binnen. Hoe Robbie onder hem de lakens vastgegrepen had, de intimiteit van de twee, hoe hij Robbie in zijn mond genomen had, hoe Robbie zijn naam had gezegd. Het was intiem geweest, bevrijdend en oh zo goed.
Hun lippen hadden zo goed op elkaar gepast, hun lichamen hadden zo makkelijk hun ritme samen gevonden. Elke aanraking had als vuur gevoeld, en heel even had er niks anders op de wereld bestaan dan die twee mannen.
Maar dat was gisteravond geweest. Nu was de eerste passie en lust verdwenen, en kwam de echte wereld weer tevoorschijn. De oorlog was niet in één avond plots verdwenen, de vooroordelen waren er nog steeds en elke ontmoeting tussen twee mannen leverde grote gevaren op.
Aaron opende zijn ogen en keek naar de jongeman naast hem. Door de gordijnen heen kwam zacht licht naar binnen, die het slapende gezicht belichtte. Hij zag er zo jong en kwetsbaar uit nu de harde wereld even door de slaap was verjaagd. Zo onschuldig.
Wat had hij gedaan? Hij had één regel voor zichzelf: hij zou niemands eerste keer worden. Dat zorgde voor verplichtingen, voor gevaar. Hij had zijn zusjes één ding beloofd toen hij naar het front vertrok: hij zou levend terugkomen. Toen zijn beste vriend in zijn armen gestorven was, had hij die belofte nogmaals gemaakt. Zijn beste vriend kon niet meer terugkeren, maar hij zou het overleven en zijn herinnering levend houden, zijn ouders vertellen hoe dapper zijn vriend geweest was. Waarom gooide hij al die voorzichtigheid nu aan de kant? Hij had dit niet moeten doen. Hij wilde zijn belofte nakomen. Waarom zou hij dat riskeren?
Robbie was gewoon een vriend van hem. Ja, hij had een van zijn grootste geheimen met de man gedeeld en dat had gezorgd voor een bepaalde band, maar Aaron had dit gisteren moeten afkappen. Maar dat had hij niet gedaan, en nu waren ze hier geëindigd.
Heel voorzichtig streek Aaron een lok haar uit Robbies gezicht. De jongeman sliep nog.
Zijn rationele verstand riep maar dat hij dit niet had moeten doen en dat dit absoluut niet meer mocht gebeuren. Hij wilde zijn vriendschap met Robbie niet op het spel zetten voor een paar wilde nachten. Zelfs als ze zouden afspreken dat het zonder gevoelens zou zijn, dat het hun dagelijks leven niet zou beïnvloeden, zou er een bepaalde awkwardness komen wat hij niet wilde. Hij zou Robbie aan anderen kunnen voorstellen als de jongen dat zou willen.
Maar… het had goed gevoeld zo samen. Ditmaal had hij Robbie gezoend terwijl hij niet dronken was geweest, en het een had tot het ander geleid. Gisteravond was… bevrijdend? Aaron had zich zo levendig gevoeld en de wereld was even weg geweest.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen