ROBBIE MCLAGGEN



Sleep is a privilege only granted to the dead

Robbie voelde hoe de slaap hem steeds meer los liet en hij glimlachte in zichzelf. Hij leek nog steeds te zweven, het was raar, hoe je het gevoel kon hebben veilig en warm te liggen en toch zo licht als een veertje te zijn. Hij was compleet ontspannen, voor het eerst in een hele lange tijd. Daar had Aaron voor gezorgd....

Aaron...
Hij krulde zich op tegen het warme lichaam naast hem toen hij voelde hoe een hand een lok haar uit zijn gezicht streelde, terwijl zijn slaperige brein momenten van gisteren in zijn hoofd projecteerde. De manier waarop zijn lippen perfect op die van Aaron pasten, hoe voorzichtig Aaron was geweest met hem.
Het warme lichaam dat tegen en in het zijne bewoog en hem steeds maar dichter bij het grootste genot bracht dat hij ooit had ervaren.

Was hij even knock out gegaan? Robbie wist het niet meer precies. Hij had alleszins de fantsoenlijkheid gehad om zijn geluiden te proberen dempen, uit angst ontdekt te worden.
Hij humde zachtjes en een rilling liep over zijn lijf toen hij zich herinnerde hoe intens alles gevoeld had. Hoe perfect het ritme dat ze samen gevonden hadden had gevoeld en hoe Aaron steeds dat plekje wist te raken dat Robbie sterren voor zijn ogen deed zien.

Aaron had overduidelijk de touwtjes in handen gehad, maar Robbie had hem die met volle overgave gegeven, vertrouwend op de ervaring van de jonge man.
Er was een hele nieuwe wereld voor Robbie open gegaan, en het had geen moment verkeerd gevoeld, tot zijn grote verbazing.

Zijn vader had het fout, besloot Robbie, en Aaron had het altijd bij het rechte eind gehad: hoe kan iets wat zo goed voelt, slecht zijn?
God had altijd gezegd ' heb uw naaste lief.' en was wat Aaron en Robbie gisteren gedaan hadden niet de puurste uiting van liefde?

Liefde, dat was nog zoiets.
Was Robbie verliefd op Aaron?
Voelde hij de vlinders in zijn buik?
Hij hield zijn ogen nog even gesloten terwijl hij hierover nadacht, uiteraard was hij aangetrokken tot Aaron, hoe kon het ook anders?
Aaron was zijn vriend, hij vertrouwde hem. Dat was bij deze nogmaals bevestigd.

Dus, besloot Robbie, dat hij inderdaad gevoelens had voor Aaron, en na wat er gisterenavond gebeurd was wilde hij niets liever dan een bevestiging van Aaron dat hij dit ook met niemand anders meer wilde, alleen met Robbie.
Er flakkerde iets van hoop en een zekere opwinding bij hem op als hij er alleen maar aan dacht dat heel misschien, als het geluk hem voor één keer mee zat, Aaron hetzelfde zou voelen.

Hij opende zijn ogen met een brede glimlach en trok Aaron's gezicht naar zich toe voor een kus, hij maakte er een trage, passionele kus van.
"Goedemorgen." Murmelde hij, terwijl hij zich nog iets comfortabeler in Aaron's armen nestelde en zijn neus begroef in de jonge man zijn nek.
"Ik voel me zoooo fucking goed...." Zuchtte Robbie in extase, zijn lichaam koos echter dat moment om duidelijk te maken dat zijn aars zich echter niet zo goed voelde vandaag, en Robbie's heupen schoten naar voren bij de pijnscheut, terwijl een zacht gesis zijn mond verliet bij het onverwachte ongemak.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen