Juice kon zijn ogen amper openhouden. Steeds opnieuw leek zijn bewustzijn weg te glijden, maar met een schok kwam hij iedere keer toch weer bij zijn positieven. Zijn been klopte. Er zat iets knellends omheen wat pijn deed, maar hij kon zijn hand er niet naartoe bewegen.
      Die zat vast.
      Juice wist niet of hij zich dat nu voor de eerste keer realiseerde of dat hij zichzelf al een paar keer eerder had proberen te bevrijden. Zijn polsen en armen deden in elk geval pijn. Zijn hoofd leek gevuld met drab waar gedachten tergend langzaam doorheen waadden.
      Hij tilde zijn loodzware hoofd op en keek om zich heen. Hij bevond zich in een grote ruimte, waar grote raampartijen licht doorlieten. De bogen die het dak ondersteunden deden hem aan een kerk denken.
      Ja, het was een kerk. Een verlaten kerk. Begroeiing had zich dwars door de ramen gewrongen, de banken beklommen en de grond overwoekerd. Er zaten gigantische scheuren in de muren en in het dak, en achter de verhoging was een stuk ingestort.
      Het bouwwerk moest het slachtoffer zijn geworden van een aardbeving, waarna er geen geld was geweest om het weer op te knappen. Juice kneep zijn ogen even dicht.
      Wat doe ik hier?
      Hij probeerde zich iets te herinneren. Was hij niet in de auto gestapt? Had hij een ongeluk gehad? Dat zou de pijn in zijn been verklaren. Maar waarom was hij dan in een verlaten kerk? Vastgebonden op een stoel?
      Opnieuw deed hij zijn ogen open. Zijn blik gleed weer door de ruïne en bleef rusten op een figuur die op de kansel stond. Met beide handen leunde hij op de houten rand, terwijl zijn smeulende ogen zich in die van Juice priemden.
      Een rilling kroop langs Juice’ ruggengraat. Het was alsof er een demon op hem neerkeek.
      Zodra die gedachte door zijn hoofd schoot, wist hij dat het waar was. Dat was hem. Maddox. Dana’s demon – en die van hem.
      Hij zag er jonger uit dan Juice zich had voorgesteld – en dat maakte hem alleen maar angstaanjagender. Nooit eerder in zijn leven had Juice zoveel angst voor iemand gevoeld. Hij had gedacht dat een koude haat hem zou overvallen zodra hij oog in oog met Dana’s verkrachter kwam te staan, maar hij voelde zich nu machteloos en het was alsof zijn ingewanden zich in zijn lijf opkrulden.
      Natuurlijk kwam dat meer door zijn huidige situatie dan door Maddox’ verschijning.
      Hij zat vastgebonden, kon niets doen.
      Zijn keel werd droog.
      En waar was Dana?
      Was ze bij hem geweest?
      Hij sloot zijn ogen weer om zijn geheugen te raadplegen. Zijn concentratie loste echter al snel op; hij hoorde voetstappen. Zijn ogen vlogen open. Maddox kwam de kansel af. In een rustig tempo en met een zelfverzekerdheid die Juice deed knarsentanden, wandelde hij naar Juice toe. De neuzen van zijn Vans raakten die van Juice’ eigen schoenen. Juice keek op.
      Met een minzame grijns keek de man op hem neer.
      Zo van dichtbij zag hij er helemaal niet indrukwekkend uit. Hij was hooguit een paar centimeter langer dan hijzelf en niet overdreven gespierd. Boven een donkerblauwe spijkerbroek droeg hij een lichtgrijs shirt met een of andere demonische schedel erop een onleesbare naam van waarschijnlijk een band. De meeste kleur kwam van de tattoos’die zijn armen en hals bedekten.
      ‘Je houdt wel van drama hè?’ merkte Juice op, met zijn hoofd naar de ruimte gebarend.
      ‘Een kerk leek me toepasselijk. Vandaag ben ik god en bepaal ik over leven en dood.’
      Zijn stem klonk redelijk normaal, al zat er een donkere ondertoon in die zijn opwinding verraadde.
      ‘Je zult Dana nooit vinden.’
      De grijns die Maddox hem nu toonde, maakte hem kotsmisselijk.
      ‘Dana is zelfs al onderweg.’ Hij wierp een blik op zijn horloge. ‘Ik verwacht haar binnen een kwartier.’
      Die woorden deden de woede in Juice opvlammen. Hij probeerde zich los te wringen uit de touwen en negeerde de pijn in zijn been die daardoor weer opspeelde. Nu pas zag hij dat die stevig was afgebonden, alsof er een wond was gestelpt. Hij had geen flauw idee hoe hij die had opgelopen.
      Plotseling raakte Maddox zijn gezicht aan. Verstijfd staarde hij de man aan die zijn wang streelde.
      Met een schuin hoofd bekeek de man hem. Zijn strelende beweging werd langzamer en zijn nagels schraapten over Juice’ wang totdat hij het bloed naar beneden voelde druppen.
      ‘Ik zou je moeten doden omdat je mijn vrouw hebt verleid.’
      Juice klemde zijn kaken op elkaar, al waren er zo veel dingen die hij hem wilde toesnauwen. Maar hij was bang voor de uitwerking die dat op Maddox zou hebben als Dana straks binnenkwam. Zolang zijn handen gebonden waren en hij Dana niet te hulp kon schieten, moest hij op zijn woorden letten.
      ‘Maar de gedachte dat je naar haar hunkert zonder dat je haar ooit nog zal zien, haar ooit nog zal aanraken, is ook bevredigend.’
      Eindelijk trok Maddox zijn hand terug. De vingertoppen van de drie middelste vingers waren nat van het bloed.
      ‘Hou je van haar?’ vroeg Juice met een trillende stem, tegen beter weten in hopend iets in hem te kunnen raken wat hem bij zijn positieven bracht.
      ‘Absoluut. De afgelopen maanden waren verstikkend. Ik heb haar nodig.’
      ‘Als je echt van haar houdt, dan gun je haar haar geluk.’
      Maddox keek hem met een bijna medelevende glimlach aan. ‘Ik ga ervoor zorgen dat ze weer van mij gaat houden. Jou zal ze vergeten.’
      ‘Je kunt haar niet dwingen van je te houden.’ Zijn stem sloeg over en hij knipperde de tranen weg.
      Maddox geloofde echt in zijn eigen woorden. Hij was knetter- knettergek en volslagen blind voor de waarheid.
      ‘Maak jij je daar nu maar niet druk om, Juan Carlos. Ik ken Dana al zo lang, ik weet dat het goed komt tussen ons. Bereid je maar voor op jullie afscheid. Straks zal ze met mij meegaan. Vrijwillig.’ Weer hield hij zijn hoofd schuin, zwijgend. Juice hoorde het knerpen van grind onder autobanden. ‘Kijk, daar zijn ze al.’ Hij streek weer even langs Juice’ wang en langs zijn onderlip. ‘Oh, het is alsof ik haar lippen nog kan voelen.’
      Met een wilde beweging draaide Juice zijn gezicht opzij. Gal kroop zijn slokdarm in.
      ‘Ik heb haar zo gemist,’ vertrouwde de man hem fluisterend toe. ‘Ik weet niet of ik me in kan houden als ik haar weldra zie.’
      Opnieuw rukte Juice aan de touwen. Hij probeerde de man te trappen en door zijn voeten die aan de poten van de stoel gebonden waren, kantelde de stoel en viel hij op de grond. Met een dreun kwam zijn hoofd op het steen terecht, zonder dat hij zichzelf kon opvangen.
      De man gaf hem een knipoog, stak nonchalant zijn handen in zijn zakken en slenterde naar de uitgang. Juice kon amper ademhalen. Zijn hele lijf verkrampte. Plots kon hij Maddox’ zieke brein doorgronden.
      Hij ging Dana hier voor zijn ogen verkrachten.

Reacties (4)

  • Trager

    NOOOO D: alsjeblieft :'( niet doen wat ik denk dat je gaat doen D:

    1 jaar geleden
  • Heronwhale

    GETVERDEMME OH NEEEEE NEENEENEENEENEEENEENEENEENENENENENEEEEEEEEE

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    No way dit is zo freakung bizar....

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh... my... God... wat een zieke klootzak. Wat een intens zieke klootzak. Ik ben zo kwaad op hem, maar aan de andere kant is hij duidelijk ziek in zijn hoofd en kan hij er waarschijnlijk niet héél veel aan doen, maar alsnog wens ik hem echt dood. Zo ziek.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen