Foto bij 73 The end, but yet a new beginning

dit was het dan, het laatste hoofdstukje!

Het duurde nog ruim drie dagen voordat ik genoeg hersteld was om naar huis gevlogen te worden. Dat was genoeg tijd geweest voor Alexander om informatie over te dragen naar de nieuwe kolonel. De oude ploeg werd groep voor groep terug naar Nederland gevlogen. Het ingevlogen noodteam was in de tussentijd niet stil blijven zitten. Enkele omringende dorpjes waren schoongeveegd van AL Qaida leden. De dorpelingen konden weer hun eigen leven opbouwen.

Met een ziekenvlucht, vol met doctoren en verpleegkundigen werd ik teruggevlogen. De vlucht zal vol met gewonde soldaten, een aantal in heel stuk slechtere conditie dan ik. Mijn ouders, wie door Alexander waren ingelicht stonden met smart op mij te wachten op het vliegveld. Mijn ouders huilde van geluk en schrik bij het aanzien van mijn mishandelde lichaam. Ik was bont en blauw, van top tot teen was er geen centimeter ongeroerd gebleven. In een ligtaxi werd ik naar het militair hospitaal gebracht in Utrecht, vlak bij de basis. Dit was heel handig want het was vlakbij Alexander zijn huis. Ik moest nog vier dagen in het hospitaal blijven voordat ik eindelijk naar huis mocht. Maar waar was mijn huis? Was het de huurwoning In Leiden, het huis van mijn ouders in Den haag of de kleine bungalow van Alexander? Mijn ouders hadden me met liefde verzorgd in hun huis, maar ik besloot om bij Alexander te blijven. Ik had tijd nodig om dit alles te verwerken.

Quinten werd veroordeeld tot 25 jaar gevangenisstraf met TBS. Hij moest verplicht in behandeling voor zijn psychiatrische problemen. Tot die behandeld en onder controle waren, zou hij niet vrijkomen.

“Zo veel mensen zijn dood of gewond omdat Quinten mij wat aan wilde doen”. Zei ik uit het niets nadat ik ruim 20 minuten uit het raam had gestaard. Alexander week zijn blik van het spannende boek dat hij aan het verslinden was sinds we thuis waren gekomen.”
“Het is niet jouw schuld dat hij in een psychose is beland. Jij kon hier echt, echt niks aan doen Jill”. Hij legde zijn boek neer en kwam voorzichtig naast me zitten, met zijn arm om me heen geslagen. Ik knikte, dat wist ik wel. Maar toch kon ik het gevoel dat aan me knaagde niet kwijt.
“Misschien moet je iemand zoeken om hierover mee te praten? Begrijp me niet verkeerd, ik wil altijd naar je luisteren, maar ik ben hier niet zo goed. Gevoelens verwerken enzo”. Hij lachte waterig naar me, en ik lachte waterig terug. Ik knikte
“Ik denk dat ik dat maar moet doen.”

Langzaam herstelde ik van mijn wonden. Mijn ribben begonnen te helen, ik kon me weer voortbewegen in het huis maar de moeheid verdween niet. Mijn periode was niet tevoorschijn gekomen sinds ik in Nederland was, ik dacht dat het door de stress en verwondingen was gekomen. Maar toen ik na week 5 in Nederland meerdere ochtenden achter elkaar begon te spugen, ging er toch een lampje branden. Ik had de anticonceptiepil niet meer geslikt tot de dag dat ik buikgriep kreeg, maar ook die had ik sowieso uitgespuugd.

Langzaam lopend bewoog ik me voort richting de drogist. Ik wist eigenlijk al wat de test aan ging geven. Kon ik dit wel, moeder worden? Kon mijn lichaam dit al aan? En hoe zit het met de baby? Had die geen klap gehad van de verwondingen en alle medicijnen die ik gekregen had?

Alexander zat ontspannen op de bank een krant te lezen toen ik met de zwangerschapstest in mijn hand binnen kwam stormen.
“Ommetje gemaakt?” zei hij met een glimlach.
Ik bleef naast hem staan, en hield de test omhoog voor een paar seconden waarna ik naar de badkamer liep. Alexander volgende enkele seconde later.

Een zwangerschapstest was geen rocketscience. Plassen over het strookje, proberen om je handen niet te raken. De test had niet lang nodig voor een tweede dikke streep: positief. Als in schok zat hij onderuit gezakt tegen de muur. We hadden zo veel mee gemaakt. We hadden dit nog niet eens afgesloten of het volgende avontuur stond al om de hoek.
“Denk je dat het kindje het overleefd? Met alle stress en medicijnen, de ruggenprik die je gehad hebt?”
“Er is maar een manier om daarachter te komen” lachte ik nog steeds in schok.

Vijf maanden later liep ik rond met een dikke buik, in verwacht van een gezond kindje. Ondanks alles deed hij, of zij het hartstikke goed. Alexander glunderde trots, elke keer als hij zijn handen op mijn dikke buik legde. Ik moest regelmatig onder controle, een grote baby en genezende ribben zijn een lastige combinatie.
Maar ik had het volgehouden. Na een zwangerschap van 38 weken werd ons dochtertje geboren: Faith Marenthe Kalmeyer. Ze gaf ons afleiding van alle ellende die we aan het verwerken waren. Ze gaf ons de kracht om alles te verwerken net als zij de kracht had gehad om het te overleven.

-The End-

Reacties (3)

  • LarryNiam

    Oh my ik hou zo van een happy end, dit maakt mij echt blij:)
    Geweldig verhaal was het om te lezen<3

    1 jaar geleden
  • Luckey

    Super mooi einde na alle ellende doe ze heb en gehad

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik heb erg genoten van het verhaal. Het was heel mooi geschreven en ook zeker uniek ten opzichte van de andere stories op Quizlet. Ik ben wel extreem blij dat het uiteindelijk toch goed is afgelopen.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen