Foto bij H91: Kogel verwijderen ~ Nick

Ik hielp David uitstappen en met zijn zak over mijn schouder stapten we naar de voordeur. Net toen ik wou aanbellen omdat ik geen sleutels mee had, vloog de deur al open en keek ik recht in het gezicht van Khana. “Ik wist het”, zei ze enkel en ik fronste. “De ho-o’s waren al een uur onrustig aan het doen”, vertelde ze en liet ons snel binnen. David zag er al bleker uit dan toen we vertrokken en hij deed geen moeite meer om de pijn te verbergen. “Waar is Miyuki?” vroeg ik en Khana zuchtte. “Hoewel ik het niet fijn vond, heb ik haar met een smoes kunnen wegjagen.” “Wa…”, begon ik, en toen rook ik het: ze had weer dat walgelijk helend drankje klaar gemaakt.

“De mannelijke ho-o was jou achterna gekomen en keerde een uurtje geleden terug met het nieuws dat er een gewonde was. Daarom heb ik Miyuki naar haar vriendinnen gestuurd en dit klaar gemaakt”, vertelde ze en kwam terug met het drankje. Ik had David al neergezet, maar Khana zei: “Sorry Nick, maar je zult hem toch even naar boven moeten brengen…” Ik kreunde even en hoorde David zacht lachen. “Kom op Nick, jij wou mij zo nodig helpen, draag de gevolgen er maar van”, zei hij met een grijns en met een zucht hielp ik hem terug overeind.

Na heel wat gezucht en gepuf had ik David samen met Khana boven gekregen. We hadden hem op mijn matras gelegd en Khana rolde voorzichtig zijn hemd omhoog. Ze maakte het verband los en ik ging wat doeken en water halen. Toen ik terug kwam, zag ik de wonde en moest toch even slikken. Ik gaf de spullen aan Khana en keek toe hoe ze de wonde begon te kuisen. “David, heb je de kogel er al uit gehaald?” vroeg ik toen en hij schudde zijn hoofd. De wonde was harder beginnen bloeden en Khana keek mij moeilijk aan. “Die moet er zo snel mogelijk uit, anders heeft het geen nut dat ik een verband aan leg”, zei ze en ik knikte. “Ik zal het wel doen”, zei ik en ik zag ergens dankbaarheid in haar ogen. Ik ging naast David zitten en hij keek me met grote ogen aan. “Ga je nu echt aan mijn lichaam zitten? Pervert”, zei hij grappend, maar gromde pijnlijk toen ik rond de wonde begon te drukken. Khana pakte snel wat doeken en gaf die aan David, zodat hij erin kon bijten.

“Khana, hou hem vast”, zei ik opeens tegen haar. Ik zag de kogel zitten en ademde even diep in. “…at? Nick, wa…”, mompelde hij in zijn doeken, maar Khana leunde meteen zwaar op zijn borstkast terwijl ik met mijn vingers de kogel eruit haalde. David schokte hevig en ik had geluk dat ik de kogel net op tijd eruit had gekregen. De wonde begon harder te bloeden en David begon te zweten. “Geef hem het drankje, ik leg een drukverband aan”, zei Khana en ik keek even verdwaasd naar mijn bebloede handen. “Hier”, hoorde ik Khana opeens zeggen en zag dat ze de kom met water naar me toe had geschoven, samen met een paar doeken. Ik waste snel mijn handen af en pakte de beker, om dan naar Davids hoofd te kruipen. Ondertussen had Khana al snel een drukverband aangelegd, maar ik zag dat het bleef bloeden. “Sorry makker, maar hier word je wel beter van”, zei ik toen ik de doeken uit zijn mond haalde. Hij haalde enkel zijn neus op bij de geur van het drankje, maar dronk het wel op toen ik het hem toediende. Meteen betrok zijn gezicht en hij zei: “Walgelijk.” Ik hoorde Khana verontwaardigd snuiven terwijl ze begon op te ruimen. Met de spullen stond ze op en zei: “Wel, ik laat jullie even alleen, hou het rustig”, en ze ging de kamer uit.

“Wat is er nu eigenlijk exact gebeurd?” vroeg ik aan David. Hij was duidelijk al snel wat beter geworden en zuchtte even. “Er zat een groep mensen achter mij aan. Ze hebben me gevonden in de hangar, ergens in het noorden van Japan, maar ik kon ontsnappen. Ze hebben op mij geschoten en eentje had goed gemikt”, zei hij monotoon en sloot even zijn ogen. “Nick, zet het idee om te gaan kijken al maar uit je hoofd”, zei hij opeens en ik fronste. “Ik ken je, jij wilt het liefst van al gaan zien wie dit heeft gedaan, waarom en waar ze nu zijn. Dat ga je dus mooi niet doen, begrepen?” Ik snoof even en draaide mijn hoofd opzij, maar hij bleef aandringen. “Begrepen?” “Ja ja, ik heb het begrepen”, zei ik toen geïrriteerd en David glimlachte zwak. Het was even stil tussen ons, maar toen sprak David weer: “Weet je, ik wou je eigenlijk ook nog iets vertellen…” “Wat dan?” vroeg ik toen hij even stil bleef. Hij keek peinzend voor zich uit, maar zei uiteindelijk: “Ik heb verontrustend nieuws gekregen vanuit Motosu-meer: er zijn daar stropers gespot.” “En jij wilt dat ik ga kijken, nietwaar?” zei ik en stond even op. David knikte. “En neem beter Khana mee”, zei hij ook nog en toen ik hem fronsend aankeek, zei hij: “Ze hebben waarschijnlijk een Japanse long verwond.”

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    De gesprekken tussen Nick en David lijken wel op die van een getrouwd stel.xD

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen