Foto bij H93: Zoals in die goede oude tijd ~ Nick

“All-in”, fluisterde ik grijnzend en ik zag David moeilijk kijken. Uiteindelijk zuchtte hij diep en gooide zijn kaarten gefrustreerd neer. “Ik stop ermee, ik snap er niets van”, zei hij en ik probeerde zo zacht mogelijk te lachen. Het vuurtje dat hij naast ons brandende hield, doofde hij zodat we in het donker zaten. Al snel wenden mijn ogen aan het donker en ik zag dat David op de bank in onze kamer was gaan zitten. Ik ging bij hem zitten en glimlachte even. We waren al voorbij middernacht en David leek al een stuk beter te zijn. “Wel, het is al minder saai dan alleen zijn”, zei ik na een tijdje en ik hoorde David hummen. “Klopt”, zei hij en het was weer stil. “Weet zij eigenlijk al wie of wat ik ben?” vroeg David opeens en wees kort naar Khana. Ze sliep diep en haar ademhaling was te horen zodra we niets zeiden. “Geen idee, ik denk dat ze een vermoede heeft, maar het niet zeker weet”, antwoordde ik en ik zag David knikken. “Hoe lang nog?” vroeg hij na een hele lange stilte. “Nog 2 uur, dan staat ze normaal gezien op”, zei ik en we zuchtten allebei tegelijkertijd. Nog zo lang…

We waren allebei in gedachten verzonken toen ik opeens hoorde dat Khana’s ademhaling onregelmatiger werd. “Wordt ze wakker?” vroeg David en ik knikte. Niet veel later gingen Khana’s ogen open en keek ze nog wat suf om zich heen. Toen ze ons op de bank zag zitten, kwam ze langzaam overeind en wreef in haar ogen. “Beseffen jullie wel dat het vrij eng is om aangestaard te worden door twee mannen als je net wakker wordt…?” hoorde ik haar slaperig zeggen en ik hoorde David grinniken. Uiteindelijk leek hij bijna de slappe lach te krijgen en zowel Khana als ik keken hem raar aan. “Je… je haar”, hikte David terwijl hij zo stil mogelijk probeerde te blijven, wat absoluut niet lukte. Khana pakte haar kussen en gooide die meteen naar David, die nog harder begon te lachen en ik niet anders kon dan mee te lachen.

“Ik hoop voor jou dat jij de weg nog weet”, zei ik tegen David terwijl ik een paal ontweek. “Ja hoor, ik mag misschien ouder dan jou zijn, maar mijn geheugen is duidelijk veel beter dan de jouwe”, zei hij en ik duwde hem. Hij kon nog nipt het verkeersbord ontwijken en kwam lachend terug naast mij lopen. Op aanraden van Miyuki waren we gaan lopen, omdat we volgens haar teveel energie hadden. Ondertussen zou Khana het excuus vertellen over de bebloede lakens terwijl Miyuki de was zou doen.

“Nick, pas o…”, hoorde ik David roepen, maar het was te laat. Een luide ‘boing’ was door de straat te horen terwijl ik naar achter viel. Het duizelde mij even en ik kreunde. Auw… “Hé, gaat het?” hoorde ik David vragen en hij trok mij overeind. “Ja… maar met dat bord precies niet echt”, zei ik en keek naar het bord dat half geplooid was. David lachte en zei: “Kom op, we zijn bijna terug. Wie het laatste is, doet weer de afwas!”, en hij liep verder, met mij vlak achter hem. Oh nee hoor, dit ging ik niet verliezen…

Toen we het huis binnenstapten en wat zaten te praten, kwam Miyuki op ons af en ze zag er niet echt blij uit. Oh jee… “Nick Newland”, begon ze en meteen hoorde ik David even proesten. “Succes”, zei hij nog, waarna hij snel de trappen op liep. Verrader… “Miyuki, dat is ni…”, hoorde ik Khana opeens zeggen terwijl ze naar ons toe kwam gelopen. Miyuki negeerde haar echter en zei tegen mij: “Hoe jij durven meisje met regels laten werken!” Khana’s wangen kleurden rood en ze sloeg zichzelf tegen haar hoofd terwijl Miyuki mij bleef aankijken. Ik boog toen op een traditioneel japanse wijze en kwam weer recht. "Sorry Miyuki," antwoordde ik volledig in jet Japans, "ik wist niet dat ze die had toen we vertrokken, en zelfs als ik dat wist zou ze me de was niet laten doen." Ik glimlachte vriendelijk. "Ik zal er definitief voor zorgen dat ze niet te veel werk moet doen."

Net toen Miyuki wou antwoorden, klonk er kabaal van boven. Het huis trilde even en rammelde, waardoor enkele vazen en spullen op de grond vielen. Nog geen seconde erna klonk er geschreeuw en moest ik mij even aan de muur vast houden. De aanwezigheid van degenen die boven waren, sloeg als een bom bij me in en maakte me duizelig. Het leek alsof ze hun aanwezigheid verborgen hadden gehouden en nu pas onthulden. Miyuki was bleek weg getrokken en keek paniekerig om zich heen. “Nick, kijk uit!” hoorde ik Khana roepen en kon nog net wegspringen voor het stuk plafond dat omlaag kwam. Het werd teveel voor Miyuki, want ik zag haar ogen wegdraaien in haar kassen en ze zakte in elkaar. Ik wist haar nog maar net op te vangen toen er weer een schreeuw klonk. David…

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    ... David heeft vrienden uitgenodigd zonder dat hij het zelf wist?:O

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen