Cherry was nog maar net weg toen iemand hem ondersteunde en naar binnen hielp. Op de eerste stoel die Juice tegenkwam zakte hij neer om uit te hijgen, terwijl hij de bezorgde blik van degene naast hem negeerde en deed alsof hij zijn Spaanse geratel niet verstond. Hij haalde Cherry’s telefoon uit zijn zak, zocht het nummer van de garage op en belde.
      Dat had hij al veel eerder willen doen, maar hij was bang geweest dat hij door het lint zou gaan na het horen van een bekende stem en daardoor een ongeluk zou veroorzaken. Zijn broeders hadden geweten dat Kip was gekidnapt. Waarom had Kozik hem in vredesnaam niet gewaarschuwd? Als hij had geweten dat Maddox Kip had, was hij nooit naar Cherry toegegaan.
      ‘Teller-Morrow,’ klonk het kortaf toen er werd opgenomen. Juice dacht de stem van Ratboy te herkennen, maar wist het niet zeker. Eigenlijk had hij gehoopt Gemma’s stem te horen. Die wist hem altijd bij de les te houden.
      ‘Met Juice,’ zei hij. Zodra hij zijn naam zei, sprongen de tranen weer in zijn ogen. Hij veegde ze ruw weg en probeerde de controle over zijn stem terug te krijgen. Het lukte niet. De tranen bleven onverbiddelijk komen en zijn hele lichaam werd ijskoud. Rillend staarde hij vooruit, zich halfbewust van de mensen die zich om hem heen verdrongen.
      ‘Juice?’ klonk het opeens.
      Het was Clays stem die door de nevels van zijn geest drong. ‘Wat is er aan de hand?’
      ‘Ze hebben haar,’ fluisterde hij. ‘Hij heeft haar. Cherry heeft haar verraden. En ik – ik ben in een ziekenhuis vanwege een schotwond.’ Hij kneep zijn ogen even dicht en probeerde zich op degene aan de andere kant van de lijn te focussen, maar hij zag alleen maar Dana’s gezicht. De tranen in haar ogen, het trillen van haar lippen.
      “Het is goed.”
      Dat had ze gezegd. Ze dacht niet dat hij haar ooit zou terugvinden. Ze had berust in haar lot zodat hij kon leven en hij haatte zichzelf omdat hij haar niet had kunnen beschermen, noch het vertrouwen kon geven dat hij haar van die klootzak zou redden.
      Hij was een vriend van niks, zo mak als een schaap. Hij had op zijn intuïtie moeten vertrouwen zodra Cherry hem had gebeld. Maar hij had haar het voordeel van de twijfel gegeven en nu was ze weg. Overgeleverd aan iemand die haar in het verleden als een beest had behandeld en dat zonder gewetenswroeging opnieuw zou doen.

Op negentien februari liep Juice op krukken het San Francisco International Airport uit. De afgelopen dagen had hij slechts af en toe een paar uur geslapen, puur omdat de uitputting hem had overmand.
      Vier dagen waren voorbijgegaan.
      Vier dagen.
      Het voelde veel langer en veel korter tegelijk. Als hij zijn ogen dichtdeed, kon hij haar vingertoppen door zijn haren voelen. Steeds wanneer hij dat deed, ging er een steek door zijn hart. Het voelde zo echt dat hij ervan overtuigd was dat ze tegenover hem stond als hij ze weer opende. Maar steeds opnieuw was hij alleen.
      Juice voelde zijn ogen weer vollopen toen hij de motors zag die hem aan het begin van de parkeerplaats opwachtten. Clay was de eerste die hem omarmde, en daarna Kozik en Bobby en de prospects.
      Het waren er zo weinig. Hij voelde een knoop van teleurstelling in zijn maag omdat Chibs er niet was. Als hij van iemand een vaderlijke omhelsing had willen krijgen, was hij het wel. Ook de vicepresident ontbrak en hoewel ze vast talloze dingen te doen hadden, gaf hun afwezigheid hem een wrang gevoel. Alsof hij niet belangrijk genoeg was. Alsof Dana niet belangrijk genoeg was.
      Er heerste een akelige stilte terwijl hij naar het zwarte busje krukte. Af en toe legde iemand een hand op zijn schouder, kneep er stevig en mompelde ‘sorry man’, maar het was alsof niemand hem echt durfde aan te kijken.
      Juice gaf zijn tas met tegenzin aan Phil, die hij thuis had opgehaald voordat hij een taxi naar het vliegveld had genomen. Zo veel mogelijk dingen die hem aan Dana herinnerden had hij erin gestopt en het voelde alsof de prospect haar oneer aandeed door de tas aan te raken waar haar spullen inzaten. Toch verbeet hij zijn pijn en hees zich op de bijrijdersstoel.
      De hele weg naar huis sprak Phil geen woord. Flarden van een gesprek schoten door Juice’ hoofd, van de eerste keer dat hij met Dana in dit busje had gezeten.
      ‘Eigenlijk zijn het vooral mijn hack-kunsten die ze graag gebruiken.’
      ‘Een hacker?’ herhaalde ze, duidelijk verbaasd. ‘Dat had ik niet verwacht.’
      Hij grijnsde. ‘Nee? Vind je me niet zo intelligent ogen?’
      ‘Je ziet er niet uit als een Einstein, nee.’ Ze schoot in de lach. Haar lach was niet schel, maar warm en op de een of andere manier raake het hem. ‘Maar dat was natuurlijk ook geen hacker.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Eigenlijk heb ik nooit een hacker ontmoet. Een beetje ballen moeten die natuurlijk wel hebben. Maar toch stelde ik me er iemand bij voor die het liefst zijn tijd in een klein donker kamertje doorbrengt en het zonlicht schuwt.’
      Hij grinnikte. ‘Ik geef Hollywood maar de schuld.’

      Beverig haalde hij adem terwijl hij over zijn gezicht wreef. Oh, wat wilde hij haar lach graag horen. Maar waar ze nu ook was – lachen zou ze niet. Hij beet op zijn lip om de tranen tegen te houden en staarde stug uit het raam. De hele rit lang, totdat ze tot stilstand kwamen voor de garage.
      Hij was net uit het busje geklommen toen Kozik naar hem toe liep. ‘Ik moet je wat vertellen.’
      ‘Nou dat kun je wel stellen,’ gromde Juice. ‘Je had die verdomde telefoon van je moeten opnemen!’
      De man keek hem vluchtig aan. ‘Cherry had al onze telefoons gestolen. Ik had je nummer nergens.’
      Juice leunde op zijn krukken en staarde hem woedend aan.
      ‘Luister. Ik snap dat je pissig bent – en je gaat nog veel pissiger worden.’ Kozik haalde diep adem en staarde langs hem heen. Ongemakkelijk probeerde Juice zijn blik te vangen. Kozik was geen type dat de waarheid uit de weg ging. Waarom vertelde hij hem niet gewoon wat er was?
      ‘Wat?’ gromde hij.
      ‘Met Kerstmis heeft Maddox ons aangevallen. Hij –‘ Kozik wreef in zijn nek. ‘Chibs en Gemma zijn dood, en Jax ligt in coma.’
      Juice staarde hem onbewogen aan. Wat was dit nou weer voor een debiele grap?
      ‘Waarom zou je me dat in godsnaam niet verteld hebben?’
      ‘Kom op, Juice. Je weet waarom. Dana zou gelijk naar Maddox zijn gegaan.’
      Zijn hand klemde om de kruk heen. Hij kreeg nog amper adem binnen. Er waren zo veel gevoelens die door hem heen stormden dat hij bang was flauw te vallen.
      Chibs en Gemma waren dood. En niemand had het hem verteld.
      In een aanval van razernij hief hij zijn kruk en ramde hem tegen Koziks hoofd. ‘Dit alles is jouw schuld, klootzak! Hoor je dat! Als jij me op de hoogte had gehouden zoals je beloofd had, had ik geweten dat er iets mis was toen Cherry kwam opdagen!’
      Kozik wankelde achteruit en hief een arm om een volgende klap af te weren. Maar Juice was op, hij helde naar achteren tot hij met zijn schouders tegen de wagen leunde.
      ‘Je had zelf toch ook wel kunnen bedenken dat ik nooit zou toestaan dat Cherry naar jullie toe zou komen?’ viel Kozik uit. Hij balde zijn vuist, maar haalde niet uit.
      ‘Hoe dan? Ik vertrouwde jou! Ik vertrouwde erop dat jij het doorgaf als er iets gebeurde! Maar je hebt ons na nieuwjaar doodleuk opgebeld om ons een gelukkig nieuwjaar te wensen! Terwijl – terwijl Chibs en Gemma…’ Meer kreeg hij niet uit zijn strot doordat hij begon te hyperventileren. Hij hapte naar lucht zonder dat hij wat binnenkreeg. Rond zijn lippen tintelde zijn huid en hij merkte hoe de wereld om hem heen tolde.
      En deze keer was Dana er niet.
      Deze keer was Dana er niet, die haar handen tegen zijn wangen legde, hem liefdevol aankeek en hem vertelde dat hij haar ademhaling moest volgen.

Reacties (5)

  • Trager

    :'(

    1 jaar geleden
  • Heronwhale

    Mijn god ik denk dat mijn kat uien aan het snijden is ofzo. Of het is gewoon zo heet dat mijn ogen zweten

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Jaa ik snap wel dat Kozik boos is.. maar snap ook dag Juice helemaal overvallen is door emoties nu..

    1 jaar geleden
  • FireBrick6

    Nawwh Juice /:
    En arme Kozik ook, het si zijn schuld niet.

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh nee... arme Juice.

    Maar, even terzijde: oh my god.... er zijn vier dagen voorbij! Wat moet Maddox in die tussentijd wel niet met haar gedaan hebben?

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen