Juice zat aan de bar. Met zijn ellebogen leunde hij op het glimmende hout, terwijl hij in zijn glas whisky staarde. Af en toe leek de heldere drank een dieprode kleur te krijgen, alsof er druppels bloed in vielen. Zodra hij met zijn ogen knipperde, waren ze weg.
      Hij voelde zich verrot.
      Vanochtend had hij na veertien lange maanden zijn vrijheid teruggekregen. En nog dezelfde avond had hij voor het eerst in zijn leven iemand vermoord.
      Natuurlijk, hij was al veel vaker bij schietpartijen betrokken geweest en hij had mensen zien sterven. Maar nooit door een kogel die hij had afgevuurd. En nu kon hij alleen maar aan die Rus denken. Hij had een vrouw gehad en twee kinderen, zestien en drieëntwintig jaar. Een uur geleden had hij het opgezocht. Daarmee had hij zijn bezwaarde gemoed wat willen verzachten, maar het had in het tegenovergestelde geresulteerd.
      Hij nam nog een slok van de scherpe drank. Zijn hart bonsde zwaar in zijn borstkas en in gedachten volgde hij de whisky die brandend door zijn slokdarm gleed. Het was stil in het clubhuis. Zijn meeste broers hadden al een meisje opgezocht om zich mee te vermaken. Misschien dat hij dat ook moest doen, maar zijn hoofd voelde stroperig en hij vond het moeilijk om zich ergens op te focussen.
      Vanuit zijn ooghoeken merkte hij een beweging op. Hij dacht dat het weer een Croweater was die hem wilde opbeuren – al hadden de meesten inmiddels wel door dat hij gewoon even alleen wilde zijn – maar zag toen tot zijn verbazing dat het de nieuwe prospect was.
      ‘Alles oké?’ vroeg de jongen.
      Juice probeerde zich te herinneringen hoe hij heette. Shane, was dat het niet? Zelfs de meest simpele vraag leek op dit moment nog een ingewikkelde puzzel.
      Juice wilde hem met een simpel ‘Best’ afwimpelen, maar de oprechte blik in Shanes ogen weerhield hem daarvan. Het was een rare, die nieuwe prospect, met z’n emo-haar en lippiercing. Juice wist niet goed wat hij ervan moest vinden. Al meerdere keren had de knul hem vandaag verrast. Zijn klunzigheid deed hem wat aan zijn eigen prospect-periode denken en hoewel hij stil was, had hij wel van zich afgebeten tijdens het avondeten, toen Miles hem zat te sarren.
      Juice haalde uiteindelijk zijn schouders op. ‘Pittige avond.’
      ‘De afrekening?’
      Juice keek hem even aan, voordat hij knikte. ‘Ja.’
      Shane vroeg ook om een glas whisky aan de Croweater achter de bar en hees zich daarna naast hem op een kruk. Juice wist niet of hij dat nou fijn vond of niet. Meestal gaven zijn broers hem gewoon een klap op zijn schouder als hij zich even afzonderde.
      ‘Ik kan goed luisteren,’ zei Shane na een tijdje. ‘Mocht je daar behoefte aan hebben ofzo. Al is dat misschien niet wat jullie doorgaans doen. Ik zou het niet weten.’
      Als hem echt iets dwarszat kon hij altijd bij Chibs terecht. Dat was al zo geweest sinds de man zijn sponsor was en dat was nooit veranderd. Sindsdien was Chibs een beetje als een soort vader voor hem, eerder dan een vriend. En hoewel hij al zijn broeders als goede vrienden beschouwde, had hij af en toe weleens gewenst dat hij een vriend had die dichter bij hem stond dan wie dan ook. Zoals Jax en Opie, wiens vriendschap onbreekbaar leek.
      Hij schudde even zijn hoofd om die gedachte weg te jagen. Wat een onzin. Alsof Shane plotseling zijn beste vriend zou gaan worden, alleen omdat ie een luisterend oor bood te zijn. Het was een sneue gedachte, hij was blij dat niemand hem kon horen.
      Juice nam nog een slok whisky en bestudeerde van opzij Shanes gezicht. Hij had een wat bleke huid dat nog geen spoortje baardgroei liet zien en intelligente groenbruine ogen. Het was zijn geduldige en vriendelijke blik die Juice overhaalden toch het aanbod aan te nemen. Wat kon het immers voor kwaad. Hij had Shane zien janken tijdens de bruiloft, dus die zou hem echt geen mietje vinden.
      ‘Het was nogal een zootje.’ Hij haalde diep adem en gaf toe: ‘Ik had nog nooit iemand gedood.’
      ‘En nu zie je het de hele tijd voor je? Denk je aan degenen die nu een vader of een echtgenoot hebben verloren?’
      Juice staarde de jongen aan, verbijsterd dat hij zo makkelijk zijn gedachten kon samenvatten. ‘Komt dat je bekend voor?’
      Shane keek even weg, leek plots nerveus en nipte van de whisky. Juice kreeg het idee dat hij dat niet vaak dronk. Alsof hij even moed moest verzamelen, stak hij eerst een sigaret op en bood er Juice ook een aan.
      ‘Ik schoot een agent dood toen ik veertien was.’
      ‘Holy shit.’ Juice liet zijn hand, die met het glas onderweg was geweest naar zijn mond, zakken van ongeloof. ‘Echt?’
      Shane knikte en inhaleerde zijn sigaret diep. ‘Ja. Mijn moeder was dronken en belde de politie dat er een inbreker was. Dat vergat ze daarna en ze ging naar bed. De agenten namen haar hulpvraag serieus en gingen het huis binnen. Ik dacht dat het een inbreker was, het was midden in de nacht, en toen de agent de slaapkamer van mijn broertje inging, schoot ik hem in zijn rug.’
      ‘Shit man.’ Hij vroeg zich af waarom hij een pistool op zijn kamer had liggen, maar voordat hij een vraag kon stellen, praatte Shane alweer verder.
      ‘Ja. Ik gaf mijn moeder de schuld – terecht, vind ik nog steeds. Maar die man had een vrouw, kinderen…’ Hij zuchtte. ‘Het was een risico van zijn beroep.’ Hij sloeg zijn ogen weer naar Juice op. ‘En dat geldt ook voor die Russen. Ze hadden het verdiend, Juice. Ze hebben er zelf voor gekozen om op die manier hun geld te verdienen.’ Hij draaide het glas rond en tuurde even naar de inhoud. ‘Net als wij. Iemand moest die trekker overhalen. Zo gaat het, in oorlog. En dat is wat dit is, zij het op kleine schaal.’
      Juice knikte langzaam, zijn woorden in zich opnemend. Natuurlijk had hij gelijk. Dat was waarschijnlijk precies hoe zijn broeders erover dachten, en toch was hij blij dat die prospect de moeite nam om het hardop tegen hem te zeggen.
      ‘Thanks,’ zei hij oprecht.
      Shane glimlachte naar hem en hield even zijn blik vast. Toen wendde hij opeens gauw zijn hoofd af en staarde weer naar zijn glas.
      Juice liet zijn eigen glas bijvullen terwijl hij zijn sigaret uitdrukte. Plotseling voelde hij zich een beetje ongemakkelijk. Moest hij nu wat zeggen? Vragen? Weglopen? Normaal dacht hij nooit over zulke dingen na, maar eigenlijk had hij het wel een prettig gesprek gevonden die veel meer diepgang had dan welk gesprek hij doorgaans dan ook rond deze tijd voerde.
      ‘Je huilde op de bruiloft,’ begon hij na een tijdje. ‘En niet omdat je zo blij was voor Ope en Lyla.’
      Shane keek niet meteen op. Hij streek met zijn duim over een tatoeage op zijn arm, een dog-tag met de datum 04/09/11 erop. Het waren er twee, op die erachter stond geen datum.
      ‘Mijn broertje is twee jaar geleden overleden.’ Hij keek op. Juice las de pijn in zijn ogen en voelde een brok in zijn keel. ‘Ik kon alleen maar denken aan het feit dat hij daar nooit zou staan.’
      ‘Jemig.’
      Juice wenste dat hij opbeurende woorden kon bedenken. Shane had hem net wat rust in het hoofd gebracht, een wederdienst die hij graag wilde bewijzen, maar wat kon hij daar in hemelsnaam over zeggen?
      ‘Hoe is het gebeurd?’
      ‘Verkeerde tijd, verkeerde plaats,’ mompelde Shane. De jongen perste zijn lippen op elkaar en Juice voelde zich rot omdat hij het gespreksonderwerp ter sprake had gebracht. ‘Kogel door zijn hoofd. Hij was meteen dood.’ Hij haalde een paar keer diep adem en wendde zijn blik af. ‘Sorry. Ik moet even naar buiten.’
      ‘Ja. Tuurlijk man.’
      Nadat Shane was opgestaan, bleef Juice nog een paar tellen zitten. Iets zorgde ervoor dat hij toch achter de jongen aanging en daarna naast hem op de picknick tafel ging zitten. Aarzelend sloeg hij een arm om zijn schouder. Hij had er niets dan respect voor dat Shane zich zo kwetsbaar durfde op te stellen.
      Het gebaar leek Shane iets te helpen tot zichzelf te komen. Hij veegde vluchtig langs zijn ogen en rechtte zijn schouders op. ‘Sorry,’ mompelde hij.
      ‘Ben je gek?’ reageerde Juice. ‘Dat is heftige shit, man. Waren jullie erg close?’
      Shane knikte, turend naar zijn kisten. ‘Ja. Hij was mijn beste vriend.’

Reacties (5)

  • Trager

    Arme Alex... Stop making me cry D:

    1 jaar geleden
  • GossipGirl21

    Je schrijft echt geweldig. Kan het zelf niet beter.

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    En weer een nice hoofdstuk.(Y)
    Een klein dingetje er staat: ‘Mijn broertje is twee geleden overleden.’ er staat geen tijdsbestek bij 😅xD

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Oh, scherp! Het moet jaar zijn, haha!

      1 jaar geleden
    • NicoleStyles

      haha graag gedaan:)

      1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Echt heel goed geschreven! Ik ga er zo ontzettend in op.

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Wauw echt mooi hoe je dit schrijft! I love it!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen