HOOFDSTUK OO4 – DELILAH JENSEN

Toen we om half 5 arriveerden bij het hotel kreeg ik twee fijne verrassingen te horen. Nummer 1 is: de tweeling slaapt in de kamer naast mij, lekker dichtbij en fijn om elkaar tegen te komen als we willen ontbijten of zo. En nummer twee 2 is: net toen ik dacht van ze af te zijn voor vandaag kreeg ik te horen dat we samen naar een restaurant zouden gaan om daar een gezellige maaltijd te hebben met elkaar. Had niet beter gekund dan dit. Daarom sta ik nu voor mijn kledingkast enorm te twijfelen wat ik aan ga trekken. Ik besluit uiteindelijk voor een zwart, strak jurkje te gaan dat net tot boven mijn knieeën komt, en blote schouders heeft. Daardoor zie je het bovenste gedeelte van mijn tattoo op mijn rechter bovenarm. Dat is een bad habit van mij, ik ben verslaafd aan tattoo’s. Ik heb er nu een aantal en ik heb nog een afspraak staan voor een nieuwe. Eentje van een wolf op mijn linker bovenbeen. Ik besluit mijn lange bruine haar te stijlen en werk mijn make-up nog even bij.

Ik hoor geklop op mijn deur, dat zal Sam wel zijn. “Ja-ha, ik kom al!” Geef ik als antwoord. Wederom spuit ik wat parfum op en trek ik nog even een leren jasje aan, het was vanmiddag toch net iets te koud om zonder jasje rond te stappen. Ik neem dezelfde clutch als vanmiddag weer mee en schuif deze om mijn linkerschouder heen. Ik open de deur geïrriteerd als er nog steeds aangeklopt word. Verbaasd kijk ik in het gezicht van Tom en Bill. “Uh, wat doen jullie hier?” Snauw ik lichtelijk. “Nou Tom, David had wel gelijk. Het is net een klein prinsesje,” zegt Bill terwijl hij Tom in zijn zij port. Ik doe mijn mond open om mezelf te verdedigen, maar Tom is me al voor. “We dachten: laten we meelopen met je naar beneden,” legt Tom uit. Ik rol met mijn ogen als antwoord daarop en stap de hotelkamer uit. Ik trek de deur achter me dicht en zonder wat te zeggen loop ik naar de lift. De jongens doen moeite om me bij te houden en halen net op tijd de lift, voordat de deuren sluiten. Ik druk op het knopje voor de begane grond en zie hoe de tweeling achter me gaat staan. “Ze heeft wel een hoge snelheid met lopen,” zegt Tom buiten adem tegen zijn broer. Een kleine, ietwat gemene glimlach speelt met mijn mondhoeken omdat ze zo buiten adem zijn door mijn snelheid met lopen. “Waarschijnlijk een hoge snelheid met lopen, maar rijdt ze auto als een softie,” hoor ik Bill fluisteren naar Tom. Die jongen is echt dom, had hij nou echt verwacht dat ik hem niet zou horen? “Misschien heeft ze niet eens een rijbewijs,” vult hij nog aan. Ik rol geïrriteerd met mijn ogen, ze moesten eens weten. Ik draai me om en kijk Bill strak aan. “Ik heb wel een rijbewijs. Maar je hebt gelijk, Bill. Ik rijd inderdaad erg sloom in het verkeer. Ik ben nogal onzeker als het op rijden aankomt,” zeg ik verlegen. Ik kijk naar de grond en draai wat met mijn voeten, om het geloofwaardiger te maken. Ik ga die jongen echt nog wel eens terugpakken, maar tot nu toe heb ik geen ongelijk: het zijn echt irritante jongens. Vooral die Bill.

Reacties (1)

  • Luckey

    hahahhhaha
    i love it

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen