Vier dagen eerder


De geur van kaarsvet verwelkomde hen toen ze de slaapkamer binnenstapten. De kaarsen verspreidden een romantische gloed en van alle kamers waar hij Dana net door rondgeleid gehad, was dit de ruimte die het huiselijkst aandeed.
      Dana zei geen woord.
      Zestien uren waren voorbijgegaan sinds ze samen achter in de limousine waren gestapt en al die tijd had ze niets tegen hem gezegd. Ze was in shock, dacht hij. Het gaf niet. Hij begreep dat ze aan de nieuwe situatie moest wennen, dat ze aan hém moest wennen. Maar nu hadden ze alle tijd van de wereld. Niemand zou hen ooit op dit afgelegen eiland komen zoeken. Slechts enkele zakenpartners konden hem hier bereiken en die zouden zich geen schrik laten aanjagen door een paar arrogante motorduiveltjes.
      ‘Dit wordt je nieuwe thuis. Ik hoop dat je het mooi vindt.’
      Maddox draaide zich naar haar toe. Hij haalde diep adem om zichzelf te bedwingen. Hij wilde haar zo graag aanraken dat het hem gek maakte, en het flakkerende kaarslicht dreef hem bijna tot waanzin. Het was het enige waar hij aan kon denken, aan haar huid onder zijn lippen, onder zijn vingers, hij wilde iedere centimeter van haar lijf opeisen en daarmee iedere herinnering aan haar reboundvriendje wegvagen.
      Hij tilde zijn hand op. Hij kon zich niet langer inhouden. De afgelopen uren waren ze geen ogenblik alleen geweest, maar nu waren ze dat eindelijk – ein-de-lijk – wel. Heel lichtjes gleden zijn vingertoppen langs haar wang. De warmte die van haar huid afkwam gaf hem zo een intens gevoel dat hij er direct een erectie van kreeg.
      ‘Ik heb je zo gemist.’ Zij was de enige die erin slaagde om zijn stem te laten trillen. Maar bij haar schaamde hij zich er niet voor. Bij haar kon hij zichzelf zijn. ‘Ik weet dat ik misstappen heb begaan. Dat ik je vreselijke dingen heb aangedaan. Ik was mezelf niet.’
      Maddox probeerde haar blik te vangen, maar ze staarde hardnekkig langs hem heen.
      ‘Ik hou van je. Ik wil het goed doen deze keer.’
      ‘Je wilt het deze keer goed doen?’ Haar stem klonk hard, schamper.
      ‘Ja. Ik wil weer dat het tussen ons wordt zoals vroeger. Maar dan… beter.’
      Eindelijk keek ze hem aan. Haar blik was niet liefdevol, er vlamde haat in. Maar dat gaf niet. Zijn liefde voor haar zou dat wel blussen.
      ‘Raak me niet aan.’ Haar kaken spanden zich. Nog steeds vond hij haar bloedmooi. ‘Raak me niet aan tot ik daar zelf aan toe ben.’
      Hoopvol keek Maddox haar aan. Hij wist dat ze hem nog een kans zou geven, maar hij had niet verwacht het zo snel uit haar mond te horen. ‘Geef je me nog een kans?’
      Ze schoot in de lach, maar het klonk hol. ‘Ik wil niet weer verkracht worden door jou. Ik wil niet weer dat je me tot bloedens toe slaat. Als je echt denkt dat wat wij hadden ooit nog terug kan komen, dan moeten we opnieuw beginnen. Met een schone lei. Een eerste date. Een eerste kus. Een eerste keer voor alles en dan mag je me nérgens toe dwingen.’
      De blik in haar ogen leek wat zachter te worden. ‘Denk je dat je dat kan?’
      Zijn vingers zweefden voor haar gezicht. Kon hij dat? Nóg langer wachten? Het was in ieder geval een schrale troost dat er deze keer niemand ánders aan haar zat.
      ‘Ja. Dat kan ik. Ik zal veranderen. Voor jou. Dat beloof ik je.’ Hij haalde diep adem. ‘Ik ben al veranderd, voor jou. Ondanks alles leeft je broer nog, leeft Juan Carlos nog. En… ik heb voor wat gezelschap gezorgd in de tijd dat je hier bent.’
      Haar ogen werden groter en toonden haar verwarring.
      Hij stak zijn hand uit en na een korte aarzeling legde Dana de hare erin. Hij streek met met zijn duim langs die van haar en nam haar mee naar een aangrenzende kamer, eentje die hij speciaal voor haar had overgeslagen. Daar was haar welkomstgeschenk.

. . .


Dana wist dat het uitstel van executie was. Dat er vanzelf een dag kwam dat hij ongeduldig zou worden, dat hij zou inzien dat ze nooit en te nimmer ook maar een greintje genegenheid voor hem zou gaan voelen. Maar nu was hij nog blind, nog in de ban van de euforie omdat hij haar na driekwart jaar eindelijk weer in zijn handen had. En hoe zeker ze er ook van was dat hij weer agressief zou worden, dat hij haar grenzen zou overschrijden en zou nemen wat hij dacht dat hem toekwam: elk uur dat ze het moment kon uitstellen was een zegen. Ieder moment dat Juice’ vingers de laatste waren geweest die haar hadden aangeraakt, wilde ze in haar geheugen griffen.
      Hoewel hij anders altijd zo scherpzinnig was, was zijn naïviteit nu haar enige hoop. Hij wist niet hoe hij moest liefhebben en waarschijnlijk wist hij evenmin hoe het voelde als iemand écht van je hield. Ze wist niet hoelang ze het verdragen kon om de schone schijn op te houden, maar zodra ze te meegaand of the opstandig werd, zou hij haar terroriseren zoals hij vroeger had gedaan. Dan eindigde ze ergens in een kelder en kwam ze hier nooit meer weg.
      Dana kneep haar ogen tot spleetjes toen Maddox een deur voor haar opende waar het donker was. Een tel later knipte hij het licht aan. Het was een kleine ruimte, waar niets stond behalve een bak water en een dienblad eten. In de hoek, half onder een deken, zat een blonde jongen.
      Ze sloeg een hand voor haar mond. ‘Kip!’
      Hij keek op bij het horen van haar stem. Zijn ogen waren blauw en gezwollen, net als de rest van zijn gezicht. Zonder erbij na te denken, rende ze op hem af en dook ze bijna boven op hem.
      ‘Oh god, je leeft nog…’ Ze streek voorzichtig langs zijn gezwollen wangen. Ze was zo bang geweest dat Maddox hem had vermoord dat ze er niet eens naar had durven vragen.
      ‘Dana…’ Zijn stem klonk rauw, alsof hij al dagen niets had gezegd. ‘Nee…’
      Dana sloeg haar armen om zijn beurse lichaam en hield hem stevig vast. Hete tranen kriebelden langs haar wangen. Tegenstrijdige gevoelens beukten haar murw. Enerzijds was ze dolblij een bekend, vertrouwd gezicht te zien. En tegelijkertijd besefte ze dondersgoed dat dit nooit goed voor haar vriend kon aflopen.
      ‘Ik dacht dat je wel een vriend zou kunnen gebruiken,’ klonk Maddox’ stem achter haar, killer dan zoëven. De manier waarop ze Kip omarmde, moest jaloezie opwekken en ze liet hem gauw los. ‘Aangezien je je vorige vriend zo bruut om het leven hebt gebracht.’
      Dana haalde diep adem. Smeekbeden lagen op het puntje van haar tong, maar ze wist dat het geen zin zou hebben om om Kips vrijlating te smeken. Ze zou Maddox er alleen maar door ontstemmen. Ze stond weer op, rechtte haar schouders en liep naar haar ex toe.
      Met tegenzin legde ze haar hand op zijn heup en kuste zijn wang. ‘Bedankt.’
      Daarna liep ze hem voorbij, knipperde de tranen uit haar ogen weg en probeerde te berusten in deze nieuwe situatie. Hoe schuldig ze zich ook over de gedachte voelde, het maakte haar gemoed ietsje lichter dat ze hier niet helemaal alleen was.

Reacties (4)

  • Trager

    AH KIPJE <3

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Neeeeeee.... Epiloog..... Van deel 1 mag ik dan toch hopen... Wauw wauw wauw kan jij mooi schrijven! Ik ben blij dat Kip nog leeft!
    X

    1 jaar geleden
  • Heronwhale

    Ik denk dat er iets fout is gegaan. Er staat epiloog boven. EN LAAT IK JE EVEN ZEGGEN DAT KAN ECHT NIET (ik geloof dat ik nog een privebericht van je heb dus ik ga even kijken of daar iets staat over een deel 2) MAAR ALS DAT NIET ZO IS: HOE DURF JE!(N)

    1 jaar geleden
    • Heronwhale

      Oh en: OMG KIP LEEFT NOG YESSSSSSSS

      1 jaar geleden
    • EvaSalvatore

      Ik ben het hier mee eens? Epiloog? Hoe kun je grrrrrrr IK HEB ZOVEEL VRAGEN

      1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh my god... Ik had me al wel voorbereid op een mogelijk open einde, maar ik heb zoveel vragen. Houdt Maddox zich aan zijn goede voornemen? Komt Kip daar ooit weg? Komt Dana daar ooit weg? En wat gaan Juice, Happy en Kozik doen? Hoe eindigt het met Happy en zijn gevangenisstraf?

    Wel echt een van de beste verhalen die ik ooit gehoord heb. Ik heb er enorm van genoten.

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Ik ben blij dat je ervan hebt genoten! En al die vragen... die worden uiteraard beantwoord in het tweede deel. ^^

      1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Er komt een tweede deel!!!???? Geweldig!!!!

      1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Oh ja, dat stond natuurlijk in het nawoord. Ik was het natuurlijk weer vergeten. 😂

      1 jaar geleden
    • Croweater

      Hahaha nou dan miste je toch wat cruciaalsxD

      1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Ik had het al wel gelezen, maar ik was het weer vergeten. Dat betekent dat ik nu twee keer blij verrast ben!!!!!!!
      (Ik ben zó goed in wiskunde!)

      1 jaar geleden
    • Croweater

      Hahaha :p Zo lang je maar niet vergeet een abo te nemen dan :p

      1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Dat zal ik zéker niet vergeten.

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen