Foto bij 58.

Crystal werd pas in de late namiddag wakker de volgende dag. Jade was uit het huis maar had een briefje en een bord met eten voor Crystal op de keukentafel gelegd. Nog steeds verdoofd en verward door al de gebeurtenissen van de afgelopen dagen warmde Crystal het eten op en trok zich dan terug in de zetel. Ze had de TV proberen aanzetten maar gelijk op welke zender ze keek overal toonde men het verschrikkelijke nieuws van hoe Harry eindelijk terug gevonden werd en vanavond zou landen in Engeland om opnieuw terecht te staan voor zijn misdaden. Men deed alsof men de grootste crimineel ooit gevangen had, alsof er in de geschiedenis niet genoeg mannen rond hadden gelopen die in dronken buien vrouwen verkracht hadden, alsof er niet eerder mannen onder invloed vrouwen vermoord hadden en het spoor volledig kwijtraakten. Harry was alles verloren, had niets meer om voor te leven en zicht gewoon hopeloos naar iemand die hem lief kon hebben. Waarom kon niemand even rekening houden met de volledige situatie waarin hij beland was, het neerwaarts spiraal waar hij onmogelijk zelf kon uitgeraken. Na de zoveelste zender geprobeerd te hebben drukte Crystal de tv weer uit en ging terug naar bed.
Langzaam maar zeker sijpelde het besef binnen dat ze Harry nooit meer zou zien, eens hij op Engelse bodem landde zou men hem zo snel mogelijk voor het gerecht sleuren en hoogstwaarschijnlijk voor eeuwig opsluiten. Ze zou bijna gezegd hebben dat alles voor niets was geweest, maar dat klopte toch niet helemaal. Harry was weer gelukkig geworden, hij had zijn bevroren hart weer beetje bij beetje laten ontdooien en kon zo toch nog een mooie tijd hebben met Crystal. Even leek zijn leven weer perfect normaal, even had hij alles waar hij zolang van droomde, iemand die hem liefhad. Nu had hij zelf zijn manier gekozen om het vluchten te beëindigen, toch woog de beslissing van Harry zwaar door op Crystal. Zelf dacht hij er geen twee keer meer over na maar onderging alles. Sinds ze hem de elektrische band omdeden in Parijs had hij al ontelbaar veel schokken moeten verdragen, zelfs zonder enige aanleiding, gewoon voor het plezier van de politieagenten die hem vasthielden. Toch kon het hem allemaal niet schelen, hij had al twee dagen in een donkere cel moeten slapen met niets anders dan een emmer als toilet en een ijzeren bankje als bed, het maakte hem niet uit. Al die tijd dacht hij aan Crystal, hij voelde haar zachte aanrakingen, hoorde haar lieve woorden, opnieuw en opnieuw. Het verstomde het gelach van de agenten die hem folterden, het liet de schokken vervagen en het verhinderde hem om nog aan het heden te denken. Ondertussen had men hem op het vliegtuig richting Engeland gezet, een privé vlucht onder begeleiding van 4 agenten, wie kon dat evenaren. De vlucht duurde maar een halfuur en in Engeland aangekomen werd hij verwelkomt door nog 4 andere agenten die hem dan meenamen naar zijn nieuwe cel. Ook hier was niets van luxe te vinden, een emmer en ijzeren bed moesten wel voldoen.
Terwijl Harry veel tijd al slapend doorbracht lag Crystal een hele nacht wakker, ze wist dat ze Harry onmogelijk nog eens zou kunnen uitbreken, sinds de laatste keer zou men strengere maatregelen treffen. Toch kon ze het idee niet loslaten en bleef hopen dat er opeens een geniaal plan in haar hoofd zou ontstaan. Al veel te snel brak dan ook de dag van het proces aan, Crystal had de hele nacht wakker gelegen met de vraag of ze zou gaan of niet. Uiteindelijk besloot ze dit niet te doen omdat dit te veel vragen zou kunnen oproepen sinds Graham, haar vroegere vriendje Harry’s advocaat was en na Harry’s verdwijning verdween ook zij lange tijd uit Engeland. Ze wou Harry uiteraard niet nog meer in de problemen brengen dus bleef ze thuis. Men zou toch op alle mogelijke nieuwszenders het besluit van de rechter meedelen aan het grote publiek. Crystal zat dan ook aan de TV gekluisterd en werd met de minuut ongeduldiger, hoe lang kon een zitting duren? Harry zelf zat eerder ongeïnteresseerd voor de rechter, hij had geen advocaat, geen familie of vrienden die hem kwamen steunen. Hij hoefde ook geen van die mensen, het was al een hele opluchting als hij aankwam en zag dat Crystal niet naar de zitting was gekomen. Hij wou niet dat het meisje moest horen hoe iedereen hem uitmaakte, hij wou niet dat de pers zich op haar zou gaan richten met hun stormloop aan vragen. Hij wou dat ze rustig thuis zat, met en kopje thee en haar kat op haar schoot terwijl ze terugdacht aan de goeie tijden. Niets was uiteraard minder waar, maar dat hoefde Harry op dat moment niet te weten. Zoals hij al verwachtte nam de rechter geen blad voor de mond en liep heel gedetailleerd al de feiten af. Wat begon met een break up tussen 5 vrienden eindigde voor 1 al snel in een nachtmerrie. Druggebruik, roekeloos rijgedrag met een dode op het geweten, tot het hopeloos zoeken naar vrouwelijke aandacht met aanranding tot gevolg en later ook nog eens een ontsnapping uit de gevangenis en herhaling van eerdere feiten in verschillende landen. Alles werd op tafel gegooid, maar wat de rechter ook zei Harry weigerde een woord te spreken. Hij bleef muisstil in zijn stoel zitten en staarde naar de grond onder zijn voeten. Na wat leek uren leken al klachten nog eens duidelijk op een rij gezet, werden een aantal getuigen verhoord en was het tijd om een uitspraak te doen. De rechter had zich voor de uitspraak even teruggetrokken met een groep willekeurige burgers die moesten beslissen over Harry’s lot, hoewel de zitting lang genoeg duurde, had men blijkbaar heel wat minder tijd nodig om tot een akkoord tot komen voor zijn straf. Na ook maar enkele minuten kwam iedereen alweer de zaal ingelopen en nam de rechter opnieuw plaats ‘Harry Edward Styles, gezien uw gedrag tegenover uw medemens, uw eerdere ontsnapping uit het gevang met dan ook herhaling van de eerder gepleegde feiten wereldwijd willen wij geen verdere risico’s. U bent en u blijft een gevaar voor uwzelf en medemens. U toont uzelf van u meest genadeloze kant en u toont geen greintje medeleven, respect of spijt. Bij deze spreken wij dan ook de strengst mogelijke straf op u uit. De doodstraf, die sinds kort opnieuw in voegen werd gesteld net voor mensen als u. U zal morgen om 11u in de ochtend in de Tower of London verhangen worden.’ Sprak de rechter waarna zijn hamer hard de tafel raakte. Hierna ontstond er opnieuw rumoer in de zaal. Harry had geen oor voor wat er verder gezegd werd, het bracht toch wel lichtjes een glimlach op zijn gezicht om te weten dat zijn lijdensweg hier officieel zou stoppen. Niemand zou ooit weten hoeveel spijt hij had van zijn daden en hoe anders alles kon gelopen hebben mocht niet iedereen hem zo plots in de steek gelaten hebben. Maar dat hoefde ook niet, Crystal wist alles, meer kon Harry niet meer wensen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen