Foto bij 59.

‘They’ll hang him!’ huilde Crystal luidkeels toen Jade thuiskwam van het werk en vragend naast de huilende Crystal in de zetel was gaan zitten. ‘Harry?’ Mompelde Jade met een lichte toon van onbegrip. ‘Yes Harry, my Harry, how could they bring that law back? How dare they judge a young man they created themselves with their judgemental system and lack of empathy?’ snikte Crystal verder terwijl Jade haar armen om haar vriendin had geslagen. Ze wist opnieuw niet wat zeggen, ze was wel van mening dat Harry een straf verdiende, maar de doodstraf leek haar nu ook fel overdreven voor een jongen die verstoten werd en het verkeerde pad koos. Toch viel er niets meer aan te doen dus gelijk wat ze ook zei niets zou Crystal helpen. ‘I have to be there’ prevelde Crystal plots na een uur in stilte te hebben gezeten. ‘What?’ mompelde Jade verbaasd ‘I have to be there, I need to see him one last time.’ Sprak Crystal iets duidelijk waarna Jade haar hoofd schudde ‘Oh come on don’t do that, don’t torture yourself like that!’ zei Jade al snel maar Crystal schudde vastbesloten haar hoofd. ‘I want to be there, I’ll forever regret it if I do not stand there by his side one last time!’ luidde het antwoord klaar en duidelijk waardoor ook Jade niet langer in discussie ging.
Zo brak de volgende dag veel te snel aan. Crystal had zich in een zwarte jeans en zwarte trui gekleed om niet op te vallen. Een zwarte sjaal rond haar hoofd bedekte ook haar rode haren zo hoopte ze niet herkend te worden door mogelijks pers. Het was al zo lang geleden dat men de doodstraf nog uitvoerde en nog langer geleden dat men misdadigers martelde of ophing in de Tower of London dat deze gebeurtenis wel wat volk zou trekken.
Bij de toren aangekomen stond het volk ook al tot aan de poorten aan te schuiven. Crystal moest toch tweemaal slikken bij het besef dat al deze mensen hoogstwaarschijnlijk voor het plezier naar deze plaats gekomen waren en deze dag als een dag van gerechtigdheid zagen. Voor Crystal was het niet meer dan een schandaal, een vertoon van hoe het systeem faalde. Beetje bij beetje begon Crystal zich tussen de mensen te begeven en stapte naar voor de binnenplaats op. Ze was alleen en geen al te groot meisje dus niemand spendeerde aandacht aan haar waardoor ze makkelijk zonder vragen of problemen vooraan geraakte. Daar stond ze dan, tussen de joelende mensen, recht voor haar stond de galg al klaar. Hoewel een ander ervoor teruggedeinsd zou hebben en niet zou willen aanzien hoe zijn geliefde daar straks aan op gehangen zou worden verzette Crystal geen stap meer. Als Harry er dan voor koos om te gaan dan moest zij het laatste zijn wat hij zou zien, als een laatste teken dat zij hem liefhad en dat niet allen voor niets was geweest. Bij het luidden van de klokken als teken dat het 11 uur was werden de poorten achter de galg opengegooid. 4 politieagenten die Harry stevig in de boeien hadden geslagen en ook nog steeds de elektrische band om zijn hals hielden wandelden met de jonge man het plein op. Het geroep werd luider en luider, overal vielen verwijten tot de mannen bovenaan de galg stonden en en 1 agent om stilte riep. ‘On this day Harry Edward Styles will be hung for his crimes…’ de agent sprak verder maar de woorden gingen aan Crystal voorbij, al wat ze kon doen was naar Harry staren die ondertussen heel wat blauwe plekken over zijn lichaam had, hier en daar een litteken, en een rode rand om zijn hals door de schokband. Hij zag er gebroken uit en toch was zijn uitdrukking zo vreedzaam. Alsof hij echt de strijdbijl begraven had en zijn lot omarmde. Ergens bracht het Crystal rust om hem ook zo rustig te zien. Hoewel Harry tijdens het stappen zijn blik strak op de grond gericht hield keek hij toch al snel rond zich bij het opstappen van de galg. Hij wou toch wel eens weten hoeveel mensen hier zouden staan juichen voor zijn dood. Zou hij iemand kennen, zou… verder geraakten zijn gedachten niet, Crystal. Even dacht hij te dromen maar daar stond ze echt, Crystal’s ogen herkende hij uit de duizend, ze mocht nog een zwarte broek trui en sjaal dragen die haar lichaam bijna volledig bedekte tot zelfs haar rode haren toe. Hij herkende haar meteen aan haar ogen. Daar stond ze dan op de eerste rij. Ze staarde recht in zijn ogen waardoor er langzaam maar zeker tranen tevoorschijn kwamen. Hij wou haar geruststellen. Hij wou niet dat ze huilde, niet om hem, niet na alles wat ze voor hem gedaan had en alle mooie momenten die ze hem nog bezorgd had. ‘It’s okay’ fluisterde hij dan ook hij wist dat ze hem niet zou horen, maar ze zou hem wel begrijpen. ‘It’s okay’ herhaalde hij nog een keer met een voorzichtige glimlach waardoor Crystal haar tranen toch kon inslikken en voorzichtig terug glimlachte. Nog steeds stond ze daar verdoofd aan de grond genageld. Ze hoorde niets, voelde niets, en zag enkel Harry’s mooie geruststellende ogen. Op het moment dat ze de galg over zijn hoofd hingen kreeg ze wel een misselijkmakend gevoel in haar buik. Toch wist ook Harry haar hier gerust te stellen. ‘Turn around’ probeerde de jongen haar te vertellen zonder geluid te maken of vreemde gebaren te doen. Hij zag de twijfel in haar ogen, ‘I love you, it’s time’ zei hij nog waarna Crystal nog zijn I love you beantwoorde en nog een laatste keer zijn mooie ogen in haar opnam voor de politiemannen een stap opzij zetten en aan de hendel trokken die het luik onder Harry’s voeten naar beneden liet vallen.
Net toen dit gebeurde voelde Crystal iemand haar vastgrijpen en wegdraaien. Daar keek ze dan recht in de ogen van Graham. ‘Crystal what are you doing? How did you get here?’ vroeg hij met een verwarde uitdrukking op zijn gezicht. Crystal wou nog omkijken naar Harry maar Graham hield haar te stevig vast ‘Please don’t, talk to me Crystal’ sprak hij dan ook zacht waardoor Crystal de tranen niet langer kon bedwingen. ‘I…I heard the news and I just wanted to say a last goodbye’ mompelde ze waarna Graham haar tegen zich aantrok. ‘Oh Crystal’ prevelde hij zacht waarna hij haar stevig tegen zich aanhield om haar het gruwelijke beeld van de levenloze Harry aan de galg te besparen. Eens Crystal ophield met huilen trok hij haar voorzichtig mee terug richting de poort. ‘Let me take you home where you can warm up a bit, drink something, try to relax and stuff’ zei Graham dan ook waarna Crystal voorzichtig knikte. Deze man was echt veel te goed voor haar, hij wist echt altijd wat ze nodig had en deed ook altijd alles voor haar hoe dan ook. Ze verdiende hem niet, maar toch kreeg ze een warm gevoel van het terugzien en was oprecht blij dat hij haar mee terug naar huis vroeg. Hun vroegere thuis.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen