‘Goedemorgen John, fijn dat je er weer bent!’
Ik zwaaide naar Rosie en ging naar binnen om een paar tuinhandschoenen te pakken.
Ik werkte al een week in de bloemenwinkel, en het ging verbazingwekkend goed. Al vond ik het werk een tikkeltje saai, was het een prettige werkomgeving. De klanten waren niet irritant, en het was rustig en koel binnen.
Tenslotte was Claire geen bemoeial-werkgever. Zo’n eentje die overal commentaar op had. Nee, Claire vond het wel prima als ik een extra pauze nam om even een sigaret te roken, of als ik de tulpen per ongeluk een label met “margrieten” gaf. Zolang ik maar naar haar luisterde en het weer oploste, kon het haar allemaal niet zo veel schelen.
En ik begreep wel waarom, als je maar twee personeelsleden had, waarvan er eentje ook nog eens hoogzwanger was, dan had je ook eigenlijk niet veel om over te klagen als ze hun werk gewoon deden. Volgens mij was ze al lang blij dat ik bereid was om voor haar te werken.
‘John! John, waar zit je!?’
Ik keek op van de bos rozen waarvan ik net een boeket aan het maken was, en zag hoe Claire paniekerig op me af kwam hobbelen.
‘We hebben geen violen meer! Ik ben ze vanochtend helemaal vergeten af te halen bij de kas! Zou je ze alsjeblieft met de pick-up voor me op kunnen halen? Het is maar twee uurtjes rijden.’
‘Oh. Uh, ja oké...’ zei ik, een beetje verstomd. Het verbaasde me namelijk dat ze me al meteen met zo’n klus vertrouwde.
‘En neem Rosie met je mee, wil je? Ze kan dit werk echt niet meer, maar ze weigert met verlof te gaan. Neem haar mee in de auto en... Ik weet het niet, laat haar je helpen met inparkeren of zoiets. Zo voelt het nog alsof ze zich nuttig maakt. Ik kan de winkel wel even in mijn eentje aan.’

Ik kon niet tegen een bevel van mijn werkgever in gaan, en zo zat ik een paar minuten later in de pick-up met Rosie naast me. Haar jaren 40 look was compleet met donkerrode, maar subtiele lipstick en zwarte handschoenen van dezelfde stof als haar bruine jas.
‘Vind je het erg als ik even een sigaret op steek?’ vroeg ik na een paar minuten.
‘Ik zal het raam open zetten.’
Ik wist namelijk ook wel dat roken slecht was voor zwangere vrouwen, maar als ik het niet in haar richting deed was het vast niet zo erg.
‘Prima,’ antwoordde ze met een zucht. ‘Ik wou dat ik weer mocht roken.’
Terwijl ik de auto langs de weg parkeerde, vroeg ik: ‘Is het je wel gelukt om te stoppen tijdens de zwangerschap, dan?’
Rosie knikte op die vraag. ‘Jazeker. Ik was een alcoholist tijdens mijn vorige zwangerschap, en mijn dochtertje heeft autisme. Ik weet niet of het samenhangend was, maar toch heb ik het gevoel dat het mijn schuld is. Daarom heb ik besloten nu volkomen van de gevaarlijke middelen af te blijven.’
Ik knikte goedkeurend.
‘Wauw, verstandig. Je hebt dus al een dochtertje? Je bent er wel vroeg bij, zeg. Hoe oud ben je?’
Het raampje van de auto schoof langzaam omlaag terwijl ik het knopje ingedrukt hield, en we rilden allebei eventjes toen de koude buitenlucht naar binnen zweefde.
‘Ik ben vierentwintig. ‘K was negentien toen ik Jayla kreeg. Ze is nu vier, wordt binnenkort vijf.’
‘En de vader?’
Ik kuchte even.
‘Sorry als ik te veel vraag. Ik ben gewoon een nieuwsgierige vent.’
Gelukkig beantwoordde Rosie mijn grijns met een glimlach en zei: ‘Jayla en de ongeboren Tom; beide van een andere vader. Ze begonnen allebei vreemd te gaan toen ze er achter kwamen dat ik zwanger was. De eerste heeft mij verlaten, de andere heb ik het zelf mee uitgemaakt uit angst dat de geschiedenis zich zal herhalen.’
Ik floot zachtjes en stak mijn sigaret op.
‘Heftig.’
Dat antwoordde ze alleen met een schouderophaal, alsof het haar niet zo veel uitmaakte. Wat goed zo zou kunnen zijn, want ze klonk aardig luchtig terwijl ze er over sprak. Ik vroeg me af waarom. Zou ze er gewend aan zijn dat zulke dingen gebeuren? Of had ze niet zo veel om haar ex’en gegeven? Misschien waren het enkel korte relaties of one-night-stands geweest, zoals met Simone en mij.

De terugweg was een stuk stiller. We genoten allebei gewoon van het geluid van de tikkende regen tegen de ruiten, en de rammelende bak vol met plantenpotjes en zakken tuinaarde. Door een tekort aan interessante gesprekken, had ik de radio maar aan gezet. Met gebrekkige audiokwaliteit overstemde Britney Spears de regen die steeds harder tegen de ramen beukte.
We zaten ongeveer een halfuur toen Rosie naast me haar hand voor haar mond sloeg, en me paniekerig op de schouder tikte.
‘Zet de auto stil,’ piepte ze.
Geschrokken en verward parkeerde ik de pick-up langs de weg, en keek gauw de andere kant op toen Rosie de deur opende en overgaf.
‘Gaat het?’
Ze klom weer terug op de stoel en veegde haar bleke gezicht af met een zakdoekje.
‘Ja.’ Ze glimlachte even. ‘Dat hoort er nou eenmaal bij.’
Ik vond het maar gek hoe ze zo vrolijk leek over het feit dat ze zojuist langs de weg moest kotsen, maar zelf keek ze liefkozend naar de bobbel onder haar jas.

Tegen de tijd dat we weer bij de winkel terug waren gekomen, was er een zak tuinaarde opengescheurd, en lag de bak vol met natte modder. Gelukkig hadden de viooltjes het gered, en was Claire tevreden.
Ik had Rosie, die weer bijna moest overgeven, naar binnen gestuurd. Vervolgens droeg ik in mijn eentje de gore zakken tuinaarde en de bakken viooltjes naar binnen. Tegen de tijd dat ik klaar was, zat ik onder de modder en was ik verzopen.
Rosie vond blijkbaar dat ik er grappig uit zag, en moest er om lachen. Maar Claire stuurde me naar huis om te douchen, en gaf Rosie een standje omdat ze me geen paraplu of regenjas had gegeven en ik dus helemaal besmeurd en nat was.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen