Foto bij H95: Bedankt baku ~ Nick

Met een vermoeide zucht ging ik op mijn matras liggen. Het kostte me veel moeite om het geheugen van zo’n 20 personen te veranderen, een heleboel lijken te verbranden en dan nog het huis in oorspronkelijke staat te herstellen. Voor het eerst in een heel lange tijd voelde ik me echt moe en ik trok de dekens over mij heen. Ik keek eerst nog even naar Khana die op haar matras naast mij lag. Ze sliep nog altijd normaal en ik glimlachte even. Toen legde ik me goed en sloot mijn ogen.

“Waarom zijn we hier?” vroeg ik aan Khana terwijl ze mij voor ging. “Vakantie, weet je nog? En trouwens, er ging hier ook het gerucht rond dat hier een ushi-oni zou rondzwerven…”, zei ze met een glimlach en wandelde verder. Ik zag toen pas dat ze een kleine tas bij had en dat ik een zonnebril op mijn hoofd had staan. De zon stond mooi aan de hemel te schijnen en ik zag dat we bij een strand aankwamen. Een heleboel mensen zaten op het zand en Khana ging ook het strand op. Ik bleef echter staan en probeerde me te bewegen, maar het lukte niet. Diep van binnen wist ik dat er iets niet klopte en ik kreeg een heel onaangenaam gevoel. Ik wou Khana roepen, maar dat lukte niet. Het leek alsof mijn keel dicht zat en ik zag hoe ze verder het strand opwandelde. Opeens hoorde ik gegil en de mensen begonnen in paniek weg te lopen van het strand. Mijn ogen werden groot en ik slikte, maar nog steeds kon ik niet bewegen. Aan de horizon zag ik een donkere lijn op ons afkomen en het werd enkel maar groter. Een tsunami…
Alsof ik door een hamer werd geslagen, kreeg ik mijn stem terug en ik schreeuwde: “Khana! Kijk uit!” Ze draaide zich niet eens om en ik zag haar neerknielen in het zand. Ze pakte iets vast en hoe vaak ik ook riep, ze reageerde niet. Waarom luistert ze niet? Ziet ze niet dat er een tsunami komt? Opeens merkte ik dat mijn benen weer naar mij wilden luisteren en ik probeerde naar haar toe te lopen, maar dat lukte niet. In plaats daarvan voelde ik iets in mij groeien en ik hield niet van dat gevoel. Ik had gehoopt dat het al lang weg zou zijn, maar toch kwam het terug, en net nu… Angst.
De golf werd groter en groter en toen zag ik Khana eindelijk opkijken. Met een ruk draaide ze zich om en keek mij aan met grote, angstige ogen. Ik kon echter niet reageren en keek enkel naar de tsunami die bijna bij ons was. De golf sloeg op het strand en ik hoorde Khana mijn naam schreeuwen, waarna ik het water recht op ons af zag komen…


“Nick! Nick, antwoord!” hoorde ik een stem wanhopig roepen en meteen schoot ik overeind. Na een paar keer met mijn ogen te knipperen, zag ik Khana naast mij zitten met grote bezorgde ogen. Mijn lichaam voelde bezweet aan en mijn hart bonkte nog luid na in mijn borstkast. “Wat…”, begon ik, maar merkte dat mijn stem helemaal hees was geworden. Wat was er gebeurd? Ik hoorde Khana opgelucht zuchten terwijl ze op haar eigen matras ging zitten. “Ik werd wakker van je geschreeuw… Je ogen waren toe Nick, ik… ik wist niet wat er aan de hand was, omdat je had verteld dat je normaal niet sliep. Ik heb je proberen wakker te maken, maar dat wou maar niet lukken… Toen begon het buiten te onweren en het leek alsof er een aardbeving was…”, vertelde ze en ik keek haar met een frons aan. Ik hoorde enkel zachte regen buiten. “Zodra je wakker werd, stopte alles”, verklaarde Khana voordat ik iets kon vragen en ik knikte.

Ik pakte mijn flesje water dat naast me stond en dronk er wat van, toen ik Khana opeens hoorde zeggen: “Ja, ik weet het… bedankt, nogmaals…” Met opgetrokken wenkbrauwen keek ik haar aan en vroeg: “Was dat tegen mij bedoeld?” Ze schudde glimlachend haar hoofd en wees toen naar een plek achter mij. “Hij heeft je geholpen met wakker worden”, zei ze en ik draaide me om, om dan recht in twee grote ogen te kijken. De olifantenslurf ging langs mijn gezicht en hij maakte een soort knorrend geluidje. “Is dat…” “Een baku? Ja”, onderbrak Khana mij en de baku keek haar aan, om dan in het zwakke straatlicht door het raam tevoorschijn te komen.

Ik liet een zwak vlammetje in mijn hand ontstaan zodat de kamer iets beter verlicht werd. De baku liet zich gewillig door Khana aaien en knorde even. Hij was een stuk groter dan ik had gedacht en ook een stuk minder schuw. Opeens schoot zijn kop overeind en keek hij naar buiten. “Welk is er?” vroeg ik terwijl de baku opstond. “Hij voelt dat er weer iemand een nachtmerrie heeft”, zei Khana en tegelijkertijd verdween de baku door het open raam. Khana stond moeilijk op en sloot het raam. “Gaat het? Je loopt nogal moeilijk…”, vroeg ik en ze haalde haar schouders op. “Nogal wat last van mijn rug door de klap gisteren met die wind en ik heb nog wat last van hoofdpijn, maar voor de rest gaat het wel…”, zei ze met een zucht en ze ging terug neer liggen. “Wel, misschien moet je dat overheerlijke drankje van je nog eens drinken”, zei ik grijnzend en ik hoorde haar even lachen. “Ja, als het terug licht is, zal ik dat doen”, zei ze en ik hoorde haar geeuwen. Ik besloot om te zwijgen en doofde langzaam het vuur in mijn hand. Niet veel later hoorde ik haar ademhaling vertragen en legde ik me terug gemakkelijk neer. Nog enkele uren en ik kon opstaan…

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen