Foto bij Hoofdstuk 26

keer weer een lang stukje

Ik zit op mijn gemakje alle boeken door te kijken over slangen. Ik heb al wel wat kunnen vinden, maar nog niet heel veel. De Bibliotheek was veel te groot voor mezelf dus heb ik Hemelien gevraagd om me te helpen. Ze is de beste boekenwurm die ik ken en ze kent deze bibliotheek uit haar hoofd. Buiten hoor ik het geschreeuw van de toeschouwers van de Zwerkbalwedstrijd. Griffoendor moet zo meteen spelen tegen volgens mij Huffelpuf. Harry moest in ieder geval spelen anders had ik hem wel mee gesleurd naar de bieb. Harry is niet z’n boeken wurm maar als het over die slang gaat is hij er meteen bij.
‘Bloed... Ik ruik bloed.’ Sist de slangen stem ineens. Ik kreun geërgerd. Waarom gebeurd dit toch steeds? Op dit moment vind ik het nog raarder dat hij er is want het is overdag. Hij klinkt ook super dichtbij. Heel voorzicht sla ik de volgende gang met boeken in.
‘Doden... Ik wil doden. Ik ga Vermoorden.’ Sist de slangen stem en voel de rillingen over mijn rug lopen. Hij is zo dichtbij. Ik loop nog een gang door en als ik de hoek om sla zie ik haar liggen. Haar bleke huid lijkt nu nog bleker en haar ogen kijken angstig naar het plafond. Langs haar versteende lichaam zie ik een klein zilver spiegeltje liggen. Langzaam loop ik naar haar toe en laat me langs haar lichaam op mijn knieën vallen. Voorzichtig pak ik haar hand vast en hij voelt net zo als de rest. Zo hard als steen en ijskoud. Ik voel de tranen over mijn wangen lopen en zachten snikken verlaten mijn mond. Ik voel mijn ogen hevig branden en het voelt erger dan normaal.
‘Hermelien, hoor je mij?’ Vraag ik het versteende meisje voorzichtig. Natuurlijk weet ik dat ze niks kan zeggen, maar toch hoop ik dat het een grapje is. ‘Zeg me alsjeblieft dat het niet waar is.’ Smeek ik. ik was zo dichtbij en alsnog kan ik het beest niet tegenhouden.
‘Juffrouw Perkamentus, wat is er gebeurd?’ Hoor professor Anderling vragen.
‘Ze hebben haar versteend! Ze wilden haar vermoorden!’ Schreeuw ik naar de vrouw zonder haar aan te kijken. Hermelien mijn enigste Vriendin licht versteend voor mijn knieën. Een hevige hoofdpijn voel ik door mijn hoofd razen. Snikkende en trillend sta ik wankelend op. Dit wezen moet eraan! Ik kijk langzaam op en zie twee personen de gangen met boeken in komen lopen. Ze kijken verbaast mijn kant op en ik bal mijn handen tot vuisten. Een zwarte waas vormt zich voor mijn en een vaag geruis hoor ik mijn oren. Ik hoor mensen praten, maar ik versta er geen woord van. Ik zie mensen staan, maar ik heb geen idee wie het zijn. Ik voel dat iemand voorzichtig mijn hand vastpakt en er in knijpt.
‘Roxanne, luister eens goed naar mij.’ Hoor ik een vaag bekend stem zeggen. ‘Je bent een transformagiër. Je moet je er niet tegen verzetten. Doe wat goed aan voelt. Je moet er niet tegen in gaan, maar er mee leven.’ Verteld de nu wel bekende stem van Severus tegen me. Ik neem een diepe hap lucht en laat het gevoel mijn lichaam overnemen. Die hoofdpijn die door heel mijn hoofd raast zakt langzaam weg. Langzaam verdwijnt de zwarte waas voor mijn ogen en kijk ik naar een trotse professor. ‘Gaat het weer?’ vraagt de man voorzichtig waarop ik langzaam knik. uit het niets zak ik door mijn benen en word nog net op tijd door iemand vastgegrepen. Ik kijk verbaast naar de persoon op en kijk in steen grijze ogen van Draco.
‘Malfidus, breng jij miss Perkamentus naar de ziekenzaal?’ Ik voel dat de jongen knikt en me ondersteund. Ik leg mijn hoofd voorzichtig op zijn schouder en laat me door Draco naar de ziekenzaal begeleiden.

Wat vinden jullie?(H):8

Reacties (3)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen