Foto bij ~19~

ik kijk voorzichtig opzij en zie dat Jacob en Bella nog steeds aan het praten zijn. Ik moet de jongen aan kijken. Iets in me zegt dat ik hem moet aan kijken om echt gelukkig te worden. Maar waarom zou ik een jongen die ik amper ken aan willen kijken? Embry onderbreekt mijn gedachtes door een knuffel.
‘Fijne avond veder. Ik hoop jullie snel weer te zien.’ De jongens knikken en lopen dan langzaam naar buiten. Ik kijk vlug weer vooruit als de jonge Jacob voor me komt staan.
‘Paul maakt zich zorgen. Ik zal het nog voor me houden maar je weet dat het moeilijk gaat als iedereen in je hoofd kan kijken.’ Verteld de jongen met zijn prachtig stem. Ik kijk de jongen aan en voel dan een schok door heel mijn lichaam. Ik wil wat zeggen maar ik krijg niks over mijn lippen geperst. De wereld om me heen lijkt ineens niet meer te bestaan. Het gevoel van pure liefde raast door mijn lichaam en het liefst zou ik hem met heel mijn lichaam willen beschermen. Pas als de jongen gelukkig is kan ik dat ook zijn. Langzaam verdwijnt het gevoel en kijk ik verbaast naar de jongen. Ik kijk naar achteren en zie Emmett verbaast opkijken. Ik heel verbaast mijn schouders op en kijkt naar Jacob.
‘Fijne avond Jacob.’ Zeg ik zachtjes waarop de jongen glimlacht en knikt. De jongen draait zich om en zonder noch iets te zeggen loopt hij het huis uit. ik draai me langzaam om en word verbaast aangekeken door heel de familie
‘Wat gebeurde er net?’ vraag ik ze maar iedereen haalt zijn schouders op. Ik zucht en loop naar Edward zijn vleugel. Ik ga op het stoeltje zitten en pak zijn gitaar beet. Ik begin wat akkoorden te slaan en lach zwak. ‘He was standin there by, a broken tree. His hands were all twisted, he was Pointin at me. I was damned by the light comin, out of his eyes. He spoke with a voice that, distrupted the sky. He said walk on over into, bitter shade. I will wrap you in my arms, and know you’ve been saved. Let me sign. Let me sign.’ Zing ik zachtjes. ik stop met spelen, zet de gitaar weg en kijk verbaast om me heen.
‘Wat is er?’ vraag ik zachtjes als ik heel de familie om me heen zie staan.
‘Zing alsjeblieft nog iets!’ Roept Alice enthousiast waarop ik mijn hoofd schut. ‘Ik zie dat je het toch wel doet.’ Zegt ze waarop ik zucht en ga staan. Edward kun jij My Love spelen op de piano? Vraag ik de jongen via mijn gedachten waarop hij knikt. hij gaat achter de piano zitten en houd zijn handen boven de toetsen. Ik knik naar de jongen en hij begint met spelen. Ik begin voorzichtig met de piano mee te zingen en ik woel dat we een worden. Mijn stem is een geworden met de muziek en het voelt of het zo hoort. Zodra het stuk is afgelopen kijk onzeker op en zie alleen maar lachende personen.
‘Het was echt prachtig April.’ Verteld Rosalie me waarop ik dankbaar knik. Het voelde ook goed.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen