AARON O'CONNOR


Only the dead have seen the end of war.

Aaron had Robbie niet willen wekken met zijn aanraking. Hij had de lok weggeveegd in een opwelling, en had daarna willen opstaan en zich willen aankleden. Het was misschien cru om zomaar te verdwijnen nadat ze de gehele nacht samen hadden besteed, maar hij moest zorgen dat hij op zijn eigen kamer kwam voor de rest van de wereld zou ontwaken. Hij mocht niet gespot worden terwijl hij Robbie’s kamer zou verlaten.
En echt plots verdwijnen was ook niet zijn plan. Hij zou Robbie wel gewekt hebben, nadat hij aangekleed was, om hem te zeggen dat hij terug naar zijn kamer ging. Robbie zou zijn redenen vast begrepen hebben. Voorzichtigheid boven alles, nietwaar?
Maar voor Aaron de kans had om op te staan, begon Robbie te bewegen, en Aaron bleef nog even liggen met Robbie in zijn armen. Hij wilde ook niet opstaan, maar gewoon hier met Robbie zijn en luisteren naar hoe de wereld langzaam zou gaan ontwaken, hoe de vogels gingen fluiten en mensen weer in de dagelijkse sleur van het bestaan terecht zouden komen.
Robbie trok hem naar zich toe en kuste hem. Het leek haast alsof hij wilde oppakken waar ze de dag ervoor geëindigd waren, of anders iets nieuws in gang wilde brengen. Aaron zou de kus moeten verbreken, want hun rendez vous van de avond ervoor was voorbij, en ze zouden hierna verder gaan alsof er nooit iets gebeurd was. Alsof ze gewoon vrienden waren. Maar Robbie’s lippen pasten nog steeds zo goed op de zijne, en Aaron wilde de nacht helemaal niet afbreken, dus hij zoende Robbie terug. Kon het niet nog even langer duren? Gewoon heel even nog samen zijn? Wat was daar verkeerd aan? Hij wilde gewoon nog heel even in de bubbel van de avond blijven, voor hij naar het echte leven zou moeten terugkeren.
“Goedemorgen,” zei de jongeman nog half slaapdronken. “Ik voel me zoooo fucking goed…”
Aaron glimlachte licht. “Goedemorgen,” mompelde hij. Hij ging iets verliggen waardoor hij Robbie iets dichter naar hem toe trok. “Wacht maar af tot je zo moet bewegen,” vervolgde hij misschien iets te onschuldig. “Of je je dan nog zo goed voelt.” Praktisch meteen schokte Robbies lichaam alsof hij door een pijnscheut overvallen was.
Aaron glimlachte en gaf Robbie een kus op zijn voorhoofd. “Ik zei het toch,” mompelde hij tegen het voorhoofd van de man. Hij haalde zijn hand door de haren van Robbie heen, die daardoor nog meer alle kanten op gingen staan dan het daarvoor al gedaan had.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen