Foto bij H97: IOBSV ~ Khana

“We ontbreken nog iets denk ik…”, mompelde ik terwijl ik mijn koffer bekeek. Eigenlijk was het Miyuki haar koffer, maar ik mocht het van haar lenen omdat ze vond dat we “een vakantie verdiend hadden”. Ik vond gewoon bij haar zijn al een vakantie, maar het was wel een goed excuus om naar het Motosu-meer te gaan om de Japanse long te zoeken. Nick had nog plaatsen weten te reserveren in het ‘Motosu View Hotel’, wat vlak bij het meer was. Om het wat realistisch te laten lijken, had hij er een uitstap van vier dagen van gemaakt. Er was een sauna en een spa, wat heel goed voor mij was om wat te ontspannen als het kon. Nick heeft het hotel vooral gekozen omdat er gratis wifi was, ook al zou hij dat nooit zomaar toegeven.

“Je hebt toch de handdoeken ingeladen hé?” vroeg Nick toen en ik keek even op. Ah, dat was ik dus vergeten… Ik ging ze snel halen en legde ze in de koffer, waarna ik antwoordde: “Ja hoor, ze liggen erin.” Ik zag Nick zijn hoofd glimlachend schudden, waarna hij zijn rugzak dicht deed. “Nick, kom eens even”, vroeg ik terwijl ik de koffer probeerde toe te krijgen. Hij snapte het al en ging erop zitten, waarna ik snel de koffer dicht deed. “We gaan maar voor vier dagen weg hé… en we blijven daar niet wonen, voor alle duidelijkheid”, zei hij en ik duwde hem van de koffer af. Lachend kwam hij met een sprong op de grond terecht en deed zijn rugzak om. “Kom, de taxi is er al”, zei hij en ik zuchtte. “Ja ja, ik kom al”, zei ik en ging mee naar beneden. Na een kort afscheid van Miyuki gingen we naar buiten, waar de taxi al op ons wachtte.

Na enkele uren kwamen we eindelijk aan bij het hotel en nadat we onze kamersleutel hadden gekregen, gingen we naar onze kamer. Ja, het was één kamer geworden om de kosten wat te verminderen. Nick voerde in de lift de wificode al in en ik schudde mijn hoofd. Jongens… Eenmaal in de kamer, maakte ik de koffer leeg door alles op zijn plaats te leggen. Nick was duidelijk druk bezig met zijn gsm en ik kuchte even. Hij keek verward op en ik trok een wenkbrauw op. “Ja, wacht even… ik moet nog even iets afronden…”, mompelde hij en toen stak hij zijn gsm weg. Ondertussen pakte ik een kleine tas waar ik mijn belangrijkste spullen in stak, samen met een dolk. Tegenwoordig was ik liever overal wat op voorbereid. Een luide rammelende buik liet me opkijken en ik zag Nick al bij de deur staan. “Kom op, ik heb honger…”, zei hij en ik ging hoofdschuddend mee.

De wind blies mijn haar om de zoveel tijd in mijn gezicht terwijl de grijze wolken boven ons voorbij zweefden. We wandelden langs het Motosu meer en ik zag de berg Fuji aan de overkant in de verte. Ik hoorde Nick even zuchten en ik glimlachte. “Teveel gegeten bij het buffet?” vroeg ik met een grijns en meteen zei hij ontkennend: “Nee, het dessert weegt gewoon wat zwaar op de maag…” Ik lachte even en we wandelden verder. Opeens stopte Nick abrupt en keek zoekend om zich heen. “Wat is er?” vroeg ik en hij gebaarde dat ik stil moest zijn. Ik hoorde niets speciaal, op de wind na. “Daar”, zei Nick opeens en hij wees naar de oever, een heel stuk verderop. Hoewel ik niets bijzonders zag, hoorde ik wel iemand… neuriën? “Kom, we gaan kijken”, zei Nick en ik knikte.

Toen we bij de plek aankwamen, zag ik net een visser die naar ons kwam gewandeld. Hij had neuriede en ik zag dat zijn spullen tussen het riet stonden. “Khana, leid hem af”, zei Nick en hij verdween in het riet. Wat? Haastig probeerde ik iets te verzinnen om hem af te leiden, maar er kwam maar niets in mij op… of wacht, toch wel… De visser keek mij vreemd aan toen ik zijn weg versperde en hij zei wat in het Japans, maar ik onderbrak hem meteen door te zeggen: “Ik ben lid van de Internationale Organisatie voor Bescherming van Speciale Vissen, het IOBSV en ik wil uw vergunning NU zien.” Eerst trok hij een wenkbrauw op, maar toen ik hem mijn bibliotheekkaart liet zien, trok hij bleek weg en begon wat te stamelen. Hij kon dus duidelijk geen westerse letters lezen… Uit het gestamel en het brakke Engels kon ik opmaken dat hij het excuus probeerde te vertellen over dat hij zijn vergunning thuis was vergeten en dat hij een gezin moest voeden. “Het is goed voor één keer, ik en mijn collega zullen de vissen controleren opdat ze gezond en wel terug het meer in kunnen…”, zei ik toen en hij boog verschillende keren terwijl hij mij bedankte en achteruit liep. Toen hij zich had omgedraaid en weg was gelopen, draaide ik mij ook om en keek naar het riet. Opeens zag ik een hand boven het riet uitsteken en zwaaien. “Ik ben hier, kom je?” hoorde ik Nick zeggen en ik probeerde bij hem te raken. Pfff, dit riet stond dicht op elkaar…

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    Gratis wifi = spelletjes spelen
    Voor Nick dan toch;)

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen