ROBBIE MCLAGGEN



Sleep is a privilege only granted to the dead

Aaron glimlachte en gaf Robbie een kus op zijn voorhoofd, wat fijn voelde na de pijn. Het was een soort geruststelling.
“Ik zei het toch,” mompelde Aaron tegen Robbie's voorhoofd, wat Robbie deed beseffen dat Aaron dus iets gezegd moest hebben om hem voor de pijn te waarschuwen. Hij kon zich echter niet herinneren dat gehoord te hebben.

Een hand streelde door Robbie's haren, waardoor de 'ik heb fantastische sex gehad voor de eerste keer en ben daarna Knock out in slaap gevallen zonder ook maar één nachtmerrie'-look waarschijnlijk nog een tikje erger werd.

"You Care about me." Mompelde Robbie. Anders zou Aaron niet zo voorzichtig met hem zijn geweest, of hem willen waarschuwen hebben voor de pijn in zijn achterste. Hij keek Aaron met een klein, triomfantelijk glimlachje aan.
"Maar dat is niet erg, ik geef ook om jou."Verzekerde hij de jonge man. Ze konden helaas niet eeuwig hier in bed liggen, al had Robbie dat gewild. Hij moest vandaag terug naar zijn ziekenboeg, Aaron zou nog een dag hier blijven.

Zijn ogen openden zich en hij zuchtte, zijn enige vriend hier en hij zou hem moeten missen na wat ze gisteren gedeeld hadden. Onbewust knuffelde Robbie Aaron nog iets meer, tot hij iets tegen zijn onderbuik voelde drukken. Aaron had last van een ochtenderectie, en Robbie zag de kans om hem even te plagen.

"Hello soldier. Is that your gun or are you happy to see me?" Grijnsde hij, terwijl hij zijn hand onder de dekens liet verdwijnen richting bovengenoemd probleem. Aaron kreeg een heerlijke rode kleur en Robbie grinnikte.
"Het lijkt dat laatste te zijn. Had je een tweede ronde gewild?" Vroeg Robbie met een ondeugende twinkeling in zijn ogen.

Oh wat was dit heerlijk, gewoon een beetje geklooi, terwijl de rest van de wereld nog sliep. Alsof ze wachtte tot Robbie en Aaron genoeg hadden van hun eigen, veilige wereldje in bed.
Als je het Robbie vroeg mocht de wereld voor eeuwig zo blijven, gewoon stil en rustig. Alsof er geen zorgen en geen oorlog bestonden. Alleen Aaron die hier bij hem lag en die zo ontzettend echt en dichtbij was.

"Ik wil niet terug." Het was eruit voor Robbie het door had. "Ik wil niet terug naar de loopgraven, naar die fucking oorlog. Naar de plek waar de dood heerst."
Hij wilde hier blijven, in bed, bij Aaron. Misschien konden ze de vorige avond nog eens overdoen, al was dat waarschijnlijk ijdele hoop. Het zou gewoon te veel geluk zijn als Aaron ook gevoelens zou hebben voor Robbie.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen