Foto bij Part 1.

Romain
Shawn

Zoals gewoonlijk op de dinsdag zat ik al vrij vroeg in de bus naar Amsterdam, ik haalde een hand door mijn haar en scrol door Instagram. De buschauffeur roept om dat we bijna bij de eindhalte zijn en zoals menig man sta ik roekeloos op en hang aan de paal om evenwicht te bewaren. Eenmaal gestopt check ik uit en bedank ik de chauffeur, hij wenst mij een prettige dag en vervolgens stap ik de bus uit. Tijdens het lopen rits ik mijn jas dicht, toch nog vrij fris voor Midden maart. Ik kijk even om mijzelf heen, ik moet toegeven dat Amsterdam een prachtig gebeuren is. Iedere keer ben ik er wel te vinden voor werk, vroeger was het toch wel wat meer speciaal om hier te zijn. Mede mogelijk gemaakt door werk zelf natuurlijk. Ik stap flink door over de dam heen op het ritme van mijn muziek, aan de overkant zie ik een kudde mensen staan. Ik haal mijn neus op en ben al gauw gefocust op de duiven die voor mij voeten blijven tippelen. Onhandig loop ik door en zucht wanneer ik bijna bij het hotel ben. Want, daar werk ik dus al ruim 2 jaar. Eenmaal omgekleed begroet ik mijn collega's, 'Hey girl, hoe gaat het?' roept Destiny. Ik glimlach als ik haar stem hoor, 'Ja gaat goed natuurlijk, met jou?' 'Perfect' glimlacht ze en zet haar dienblad neer. 'Wil jij iets voor mij doen?' vraagt ze met de grootste glimlach. Ik frons 'wat nu weer?' 'Ik moet eigenlijk aan de overkant sinaasappels halen voor de keuken maar, ik heb echt geen tijd. Zou jij misschien-..' Ik rol met mijn ogen en schud mijn hoofd 'tuurlijk Des, altijd ik weer.' 'Je bent de beste Ro!' Eenmaal in de frisse lucht probeer ik zo snel mogelijk over te steken naar het gebouw aan de overkant. 'Hey Ro! Hoe gaat het?' Ik zie Denzel zwaaien bij de ingang, ik lach en zwaai terug. 'Hi, ja super, met jou ook?' Hij kijkt blijer dan normaal en grijpt me bij mijn schouder 'Weet je wie in het hotel is?!' Ik kijk verwonderd en schud mijn hoofd van niet. ' Je geloofd het nooit maa-' Net op het moment dat Denzel wilt vertellen wie er in het hotel verblijft verschijnt Jan, Jan is de general manager van het hotel. Als ik heel eerlijk ben is het niet het beste idee om dan een van je collega's vast te pakken en even luidkeels te schreeuwen welke celeb er verblijft in ons hotel. 'Wie verblijft er Denzel?' Zegt Jan schor. Denzel stottert en ik maak dat ik weg kom, 'dag Jan!' zeg ik nog vlug en verdwijn het gebouw in. Ik ben oprecht altijd wel benieuwd wie er in ons hotel verbleef, alleen vandaag was dat het laatste wat mij deerde. Mijn hoofd zat merendeels bij alle boeken die ik nog wilde lezen, cliché niet? Hard werkend meisje, gezellig met iedereen, gek op lezen en wacht? Ze danst vast ook zeker? Typisch. Ik praat weer teveel in mijzelf bedenk ik mijzelf terwijl ik stug doorloop. Mijn laarzen klinken hol en zwaar door de gangen, al focussend op het geluid en mijn doel schrik ik en knal ik tegen iemand op. In plaats van te vallen grijp ik mijzelf vast aan het eerste en het beste wat binnen bereik is. Daar sta ik dan, voor mijn gevoel zo'n tien minuten te hangen aan iemands jasje. 'Het spijt me ontzettend erg' zeg ik en laat mijzelf los terwijl ik een stap naar achteren doe. Ik veeg een pluk haar uit mijn gezicht en kijk naar de persoon in kwestie. Het was een jongen, niet veel ouder dan ik. Hij glimlacht 'geen probleem, ik dwaalde door de gangen en ik denk dat ik de weg naar het buffet niet meer kan vinden.' Ik denk lang na terwijl ik zijn gezicht bestudeer, dan raakt het me als een steen op de maag. Shawn, Mendes. In die aantal minuten dat ik voor zijn neus stil sta gaan er een aantal dingen door mij heen, zal hij dat bericht hebben gelezen op zijn Instagram? Ik bedoel natuurlijk de aantal berichten waarin ik hem op date vraag als hij in Amsterdam is. Hoe heb ik hem tegen het lijf kunnen lopen? What the fuck? 'Het buffet?' Ik schrik op, 'ja daar ga ik toevallig ook heen.' Hij glimlacht en fronst 'top' 'volg mij' zeg ik kalm en loop verder. 'Weet je ook misschien wat ze serveren vandaag?' 'Ik denk het ontbijt.' Terwijl ik het zeg bedenk ik mij, 'what the..' zeg ik zacht. Hij begint te lachen 'Je hebt humor' 'Ja, ik bedoel.. Gewoon ontbijt.' Ik kijk voorzichtig naar hem en hij knikt. 'Ik ben Shawn trouwens,' hij steekt zijn hand uit. Ik pak zijn hand 'Romain, aangenaam' Ik heb nog altijd zijn hand vast en laat het naar gevoel pas los na een minuut of vijf. 'Ben je bekend hier in Amsterdam?' 'Ja zeker, wil je een tour dan?' Zeg ik brutaal en lach het een beetje eraf. Hij denkt na, 'eigenlijk wel, ik ben hier vaker geweest maar ik ken niet echt de insides.' Als we bijna bij het buffet zijn stopt hij met lopen 'hoelaat ben je klaar met werk?' Ik draai mij om 'ik denk rond zes.' ik haal mijn schouders op. 'Oke, red je het om half zeven voor het hotel te zijn?' Zegt hij nerveus. Ik lach een beetje 'ik zal mijn best doen.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen