KEILANG GELEDEN, EEN REACTIE VAN EEN LEZERES DEED ME TERUG GOESTING KRIJGEN OM ERIN TE VLIEGEN. En hier zit ik dan, om 2u 's nachts:D

"Wij moeten praten." zegt Sebastian. Je volgt hem naar de berging waar jullie een heftige discussie opwacht. Sebastians ogen spuwen vuur terwijl hij je de les spelt. Voor het Tom-Cooper gevalletje kon hij nog iets van begrip opbrengen, hij begrijpt dat je daar geen inbreng in had. Onbewust zal het wel meespelen. Dit weekend doorkomen zonder Cooper lijkt onmogelijk. Maar na jouw verontschuldigingen in Toms naam begint hij over wat hem werkelijk op de lever ligt. Hij haalt zijn gsm boven en toont je verschillende voorbladen van tienerbladen en magazines, kranten. Allemaal met dezelfde foto. Jij in Biebers zetel met een zakje poeder. Je voelt jezelf lijkbleek worden. Met je ogen wijd opengesperd kijk je van de foto naar Sebastian en terug naar de foto. Sebastian wacht ongeduldig op een reactie maar je kan niks anders uitbrengen dan wat gestotter. Je ogen beginnen te tranen en Sebastians getier hoor je amper. Er is een zoete inval aan gedachten in je hoofd aan de gang. "Wie was er bij me? Wie heeft me gezien? Bieber? Wat heeft hij hieraan? Cooper? Cooper kwam onmiddellijk na mij bij de piano. Het moet wel Cooper zijn. Maar het kan niet. Ik wil niet dat hij het is." "C-C-Cooper." fluister je tussen je tranen en Sebastians gezucht door. "Cooper wat, Eline? Cooper wat? Cooper zit thuis met een gebroken neus! En moest ik genoeg personeel hebben, stuurde ik jou ineens ook naar huis! Voor de laatste keer, zit jij aan de drugs?!

Je opent je ogen. Op je voorhoofd voel je een koude, natte handdoek, je voeten rusten op een stoel. Je ligt op de koude vloer. Jess groet je en helpt je rechtop te zitten. Ze geeft je een glas water aan. "Dankje. Wat is er gebeurd?" Jess kucht als Sebastian uit de keuken komt. "Je bent flauwgevallen toen Sebastian tegen je tekeer ging daarnet. Ga nu maar gewoon naar huis. Wij trekken onze plan hier wel dit weekend." Jess kijkt je begrijpend aan en wrijft kort over je schouder. "Tot maandag?" vraag je bang. "Dat zul je nog wel horen." zegt Sebastian nors. Hij kon jullie gefluister horen van aan de toog die hij aan het voorbereiden was.

Teleurgesteld en zonder idee waarheen sta je op de stoep van het restaurant. Je haalt je gsm uit je broekzak en ziet geen nieuwe berichten. Geen Tom. Bill had ook nog niet geantwoord. Je besluit Bill even op te bellen. Met een slaperige stem neemt hij op.
"Hallo?"
"Bill, het is Eline. Ik zit dit weekend zonder werk. En zonder plek om te verblijven. Ik kan vanavond wel terug bij Jess maar overdag... Ik weet niet wat doen, Bill. Alles is één grote puinhoop en..."
"Eline..." onderbreekt Bill je. "Ik wil je heel graag helpen, maar zoals het nu gaat tussen jou en Tom... Dit lijkt me geen veilige plek. Je bent een goede vriendin, maar Tom is mijn broertje. Ik moet hem hierin steunen. Ik zeg niet dat jij in fout bent, maar ik kan hem niet laten vallen. Hoe debiel hij momenteel ook doet." Er valt een secondenlange stite. "Bill?"
"Ja Eline."
"Ik doe echt geen drugs. Dat weet je toch?"
"Dat weet ik Eline, dat weet ik. Ik hoop dat je een oplossing vindt voor vandaag. De G's zijn allebei in Duitsland terug, misschien kun je in hun huis verblijven. Check het eens met hen."
"Bedankt Bill, tot later."
"Later Eline."

Je stopt je gsm terug weg en zet je gehurkt op de stoep. Iemand komt naast je zitten en wrijft zacht, afwachtend over je rug. "Sorry." Je herkent Sebastians stem en snikt enkele tranen weg. De woorden die je wilt zeggen blijven steken in je keel. Je kijkt Sebastian met rode ogen aan. Hij neemt je kort vast en sust je even. "Sorry." zegt hij nogmaals. "Ik heb je niet eens de kans gegeven om uit te praten, ik heb niet geluisterd. Maar het zit zo, ik heb een rothekel aan drugs. Als baas en als mens. Mijn broer is eraan gestorven en ik kan er niet mee om. Ik ben als een razende zot tegen jou tekeer gegaan, maar nu weet je waardoor. Mijn oprechte excuses, ik was een slechte baas en een nog slechtere vriend en dat spijt me. Moest je echt drugs doen Eline, wil je me dat dan nu vertellen? Dan kan ik je helpen."
Je betraande hoofd rust intussen op zijn schouder en je snikt en snikt en snikt. Er hangen tranen en snot aan Sebastians kokvest en hij wrijft met zijn duim over je handen. Hij sust je tot wanneer je een antwoord kan uitbrengen. "Ik - ik doe geen drugs. Ik haat zelf drugs. Het spijt me voor wat er met je broer is gebeurd. Ik weet niet wat me allemaal overkomt. Ik kwam hier wonen omdat ik rust wou en om mezelf te vinden. Ik heb hier de job van mijn dromen en het lief van mijn dromen maar alles loopt mis. Iemand houdt me in de gaten en ik snap niet wat ik die ooit misdaan heb. Ik ken hier amper iemand."

Sebastian neemt je mee terug naar binnen en doet een andere koksvest aan. Hij gooit jou ook de jouwe toe en besluit je toch te laten werken als afleiding. Hij gelooft jouw verhaal. Als jullie deze middag geen pauze nemen, kunnen jullie de afwezigheid van Cooper en al het oponthoud terug goedmaken.

Vandaag was de drukste dag sinds je hier werkt, door Coopers afwezigheid en ook door Jess haar geklungel plots. Haar borden waren niet mooi afgewerkt, ze werkte onordelijk en er was absoluut geen overzicht. De hele shift en keuken waren één grote chaos. Sebastian besloot er niks van te zeggen, uit schrik dat het nog erger ging worden. Je neemt plaats achter de bar voor een drankje samen met de anderen. Sebastian geeft je je gin-tonic aan en je zuigt aan het zwarte rietje. Jess komt uit de keuken gestormd en kijkt je kwaad vragend aan. "Gotta go..." fluister je kuchend. Je schuift je cocktail opzij en passeert bij Sebastian. "Bedankt voor vandaag. Ik appreciëer het enorm dat je me gelooft." Sebastian knikt na een korte intense knuffel en je neemt plaats naast Jess in haar auto.

Eenmaal bij Jess aangekomen gaat ze onmiddellijk naar bed zonder nog iets te zeggen tegen jou. "Maandstondeeeeeeeen." denk je in jezelf. Maar moest het dat zijn, zou je het begrijpen en zou ze dat waarschijnlijk gewoon zeggen zoals de meeste vrouwen. Je trekt je er niks van aan en gaat nog even een luchtje scheppen na deze hectische dag alvorens te slapen. Geen nieuwe berichten op je mobiel. Je zucht en drukt op 0 in de lift. Bij het uitstappen passeer je een man met bril en allerlei kaften en papieren. Hij is gehaast om de lift in te stappen hij loopt je bijna omver. De lift sluit en je ziet dat één van zijn papieren zachtjes naar beneden dwarrelt als een veertje. "Meneer!" roep je nog, maar het was te laat. Je houdt het papier vast en wil hem achterna gaan om het te brengen. Zonder het te willen, observeer je het blad en zie je de foto's die erop staan. Je ziet Tom. En je ziet jezelf. En je ziet dat de lift stopt op het zesde.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen