Parijs - 1797


In de met kandelaren verlichte zaal zat Nathan Landrieu in een van de vele balkons. Net zoals de andere gasten was zijn blik gericht op het podium, waar de operazangeres haar ziel bloot legde aan het publiek. Ze bezong vergeten liefdes, uitgestrekte landen en fantasieën die werkelijkheid werden. De anderen in het publiek zou ze waarschijnlijk tot tranen kunnen beroeren, maar Nathan kon zijn aandacht niet bij de prachtige stem houden. Zijn blik gleed om de zoveel tijd naar het balkon aan de andere kant van de zaal, waar zijn onwetend doelwit zat.
Nathan wist dat hij voorzichtig te werk moest gaat. Ook hij werd af en toe bekeken. Niet door de vrouw die zijn volgend slachtoffer zou worden, maar door de gasten in de andere, met goud versierde balkons. Deze plaatsen waren namelijk altijd gereserveerd voor de elite, een kleine groep waarin iedereen elkaars gezicht en naam kende. Ook al zat hij helemaal aan de rand van de zaal, hij viel op. Nog nooit hadden ze de donkerharige, jonge man gezien die helemaal alleen zat. Nathan negeerde de vragende blikken die hij aan het begin van de voorstelling had voelen priemen en na een tijdje waren ze verminderd.
Nu de aandacht niet meer volledig op hem gevestigd was, kon Nathan eindelijk doen waarvoor hij gekomen was. Hij nam de kleine, zwarte verrekijker en deed enkele momenten alsof hij de operazangeres uitvoerig bestudeerde. Daarna liet hij zich wat verder weg zakken in de schaduwen en bracht de verrekijker omhoog, tot recht voor zich.
Ze was mooi, dat was niet te betwisten. Ze had zich duidelijk opgemaakt voor deze avond, waar ze haar naam hoog moest houden in het bijzijn van de andere adel. Maar de blik in haar ogen en de uitdrukking op haar gezicht verpeste alle glorie. Ze keek uitermate verveeld. De man naast haar echter, haar echtgenoot, leek wel haar tegenbeeld. Hij keek verrukt voor zich en zat nog net niet op het puntje van zijn stoel. Er was geen twijfel mogelijk dat ze hier voor hem waren en niet voor haar.
Via de verrekijker bestudeerde Nathan haar uitdrukkingen, de manier waarop ze zat, hoe ze keek. Ondertussen graafde hij in zijn geheugen naar haar naam. Pas toen de vrouw gaapte en niet eens de moeite deed om haar verveling te verbergen, schoot het hem te binnen. Amélie Martin.
Nathan werd aangestoken door haar verveling en liet zijn blik door de zaal glijden. Hoewel de meeste gasten hem niet kenden, kon hij zeker een handvol per naam benoemen. Mannen die hij moest ontwijken en vrouwen die hij bestudeerd had. Toch had hij nooit één woord met ze gewisseld. Om deel van het wereldje te zijn, moest hij gewoon weten wie ze waren.
Nathans blik gleed verder en zo merkte hij op dat een oudere vrouw hem fronsend aankeek, alsof ze zo kon vragen waarom hij in hemelsnaam naar het publiek keek en niet naar het podium. Hij knikte naar haar en glimlachte half. Hij wist dat er daardoor een kuiltje ontstond in zijn wang en dat hij zijn rij rechte tanden toonde. Het werkte meteen; de vrouw glimlachte terug en bracht toen licht blozend haar blik terug naar de zangeres. Nathan grinnikte zachtjes en keek toen ook terug naar het podium, al was het maar om de vrouw gerust te stellen. Hij wist immers dat ze vanaf nu om de zoveel tijd een steelse blik op hem zou werpen, zoals gewoonlijk. Hij was het ondertussen gewend.
Nathan keek net op tijd terug naar de zangeres. Ze werkte duidelijk naar een hoogtepunt. Andere zangers vergezelden haar en, toegegeven, het was prachtig. De instrumenten hielpen hen en het tempo ging steeds sneller, steeds hoger tot ze de hele zaal vulde met geluid. Daarna stopten ze op hetzelfde moment en een oorverdovende stilte zakte neer, meteen gevolgd door een applaus van formaat. De zangers bogen niet maar verdwenen van het podium, zich klaar makend voor het tweede deel.
Enkele gasten stonden op van hun stoel, gebruik makend van de korte pauze. Ook Amélie Martin stond op. Ze zei kort iets tegen haar man, die haar geen blik waardig gunde. Hij keek nog steeds verwachtensvol naar het podium, klaar voor het tweede deel. Nathan zag hoe Amélie diep zuchtte en uit het balkon verdween. Meteen stond hij op en deed hetzelfde.
Het operagebouw was overweldigdend. Nathan was niet gewend aan zo’n luxe, maar moest wel dezelfde houding aannemen als de bezoekers. Hij mocht onder geen beding opvallen. Daarom liep hij met opgeheven hoofd over de rode loper, naar beneden.
Hij vond Amélie precies waar hij dacht dat ze ging zijn: aan de bar. Ze kreeg net een glas met whiskey voorgeschoteld en bedankte de barman met een zuinig lachje. Daarna kapte ze het glas bijna volledig achterover. Prima, bedacht Nathan zich. Het zou zijn taak alleen maar makkelijker maken.
Vlotjes liep Nathan op de vrouw af en liet zich op de kruk naast haar neer zakken. Amélie bleef voor zich uitkijken en gunde hem geen blik waardig.
‘Barman? Een whisky?’ Nathan hield expres zijn stem laag. ‘En geef de dame naast me er ook nog eentje.’
Voor het eerst keek Amélie op. Eerst stond haar blik op onweer, maar toen ze haar buur beter bekeek, werd haar gezichtsuitdrukking zacht.
‘En wie mag ik hiervoor bedanken?’ vroeg ze, zodra de barman de twee glazen neerzette.
‘Hector Pineau,’ loog hij. Weeral hield hij zijn stem een paar toonaarden lager dan gewoonlijk. Niet alleen had hij gemerkt dat de dames het beter konden appreciëren, het was ook handig om niet herkend te worden. ‘En u bent?’
‘Verveeld,’ zuchtte Amélie. Nathan lachte zachtjes - opnieuw een bewust gemaakt geluid, waarvan hij het effect kon voorspellen. Amélie keek inderdaad geamuseerd naar hem op.
‘De opera is niets voor u?’ vroeg Nathan.
‘Nee,’ zuchtte Amélie. ‘Maar mijn echtgenoot is er dol op.’
Perfect, bedacht Nathan zich. Ze was zelf begonnen over haar echtgenoot, waardoor het minder opviel als hij erop doorvroeg. Zijn opdrachtgever wilde weten of Amélie’s man in huis zou zijn, de komende week, of in zijn buitenverblijf. Waarom Nathan deze info moest vergaren, wist hij niet. Hij vroeg zelden iets aan zijn opdrachtgevers, als hij die al te zien kreeg. Meestal kreeg hij zijn opdrachten van mevrouw Rosella, die op haar beurt de contacten levend hield.
‘Uw echtgenoot? De grijsharige man die naast u zat?’
Opnieuw keek Amélie verrast op. ‘Heeft u ons al zien zitten dan?’ Nathan luisterde goed naar de verbuigingen in haar stem, die verraadde hoe aangenaam ze die informatie vond.
‘Misschien,’ Nathan keek Amélie vanonder zijn wimpers aan. ‘Ik denk dat de opera me net zoveel kon boeien als u.’
Amélie lachte en nam nog een slok van haar glas. Nathan deed hetzelfde, maar dronk een kleine slok. Hij kon het zich niet veroorloven om bedwelmd te raken.
‘Gaan jullie volgende week ook naar de opera?’ vroeg Nathan, ogenschijnlijk onverschillig.
‘Gelukkig niet.’
‘Spijtig,’ zei Nathan en kuchte. ‘Anders had ik u nog eens tegen het lijf kunnen lopen.’
Amelie’s wangen werden vuurrood en ze nipte snel nog eens van haar glas. Nu Nathan haar had waar hij haar wilde hebben, vuurde hij de volgende vraag er achter aan. ‘Komt uw echtgenoot wel?’
Amélie was zo bezig met haar eigen gêne dat ze niet eens opmerkte hoe indringend de vraag was. Ze schudde haar hoofd. ‘Nee, hij zit volgende week in Spanje. De zoveelste behandeling aan zijn-.’ Amélie sloeg plots haar hand voor haar mond, eindelijk beseffend dat ze teveel had gezegd. Nathans mondhoeken gleden onwillekeurig omhoog. De buit was binnen.
‘Dat mag u tegen niemand zeggen hoor,’ zei ze haastig.
Nathan boog voorover en zei: ‘U hebt mijn woord.’
‘Goed,’ mompelde Amélie, terwijl ze nog steeds Nathans gezicht peilde. ‘Niet dat het een geheim is, maar mijn echtgenoot wil liever niet te veel… pottenkijkers.’
‘Begrijpelijk,’ zei Nathan, hoewel het hem geen zien kon schelen. Hij stond op en gebaarde naar de deur. ‘Volgens mij gaat de opera terug beginnen. Het was een genoegen om met u kennis te maken.’ Nathan boorde zijn blik nog een laatste keer in de hare, glimlachte en liep toen terug naar de zaal.
Ook zonder om te kijken, wist hij dat haar ogen hem zouden volgen tot hij om de hoek verdwenen was.



Reacties (8)

  • Slughorn

    Hij is geweldig (':

    1 maand geleden
  • AmeranthaGaia

    Je kunt echt oprecht heel goed schrijven. Ik ben helemaal verkocht!

    2 maanden geleden
  • Talon

    ‘Misschien,’ Nathan keek Amélie vanonder zijn wimpers aan. ‘Ik denk dat de opera me net zoveel kon boeien als u.’

    Oehh slim gedaan, haha. Ik mag Nathan wel:Y)

    2 maanden geleden
  • ParkChanyeol

    Wat een mooie schrijfstijl! Mij heb je geboeid. ^^

    3 maanden geleden
  • Hephaistion

    Het begint in ieder geval interessant!

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen