Nathan had er bewust voor gekozen om de route van en naar het operagebouw te voet af te leggen en niet het rijtuig te gebruiken. Nu de avond gevallen was, waren de straten leeg en de lucht donker. Het was perfect om orde op zaken te stellen in zijn hoofd.
Zoals altijd overliep Nathan de avond in zijn hoofd. Wat had hij beter kunnen doen? Had hij ergens een fout gemaakt? Nathan bekeek ieder moment en bedacht zich toen ietwat zelfvoldaan dat het een bijna volmaakte missie was. Snel, proper en doelgericht. De uitdaging lag er nu in om Amélie Malin te vermijden, tot ze zijn gezicht niet meer zou herkennen op straat - of toch niet meer de neiging zou hebben om hem aan te spreken. Hij moest lang genoeg uit haar vaarwater blijven tot ze zouden vervagen tot niet meer dan kennissen, die elkaar vluchtig aankijken en daarna hun ogen afwenden, om toch maar niet dat ongemakkelijke gesprek aan te gaan. In een grote stad zoals Parijs was dat gelukkig niet onmogelijk.
Nathan legde de laatste straten af, liep verder weg van het stadscentrum en begon toen uit te kijken naar het herenhuis. Zoals steeds brandde er een warm licht vanuit de glazen deur, in schril contrast met de naburige gebouwen waar iedereen het licht angstvallig binnen hield door gordijnen of luiken.
Nathan keek tevreden naar het huis. Men zou nooit kunnen vermoeden dat het een bordeel was. Het leek precies op de andere huizen, op het kleine uithangbord met de zwaan na. Het was het enige dat kon verraden dat er meer gaande was dan de woonplaats van een vroom gezin of handelaar. Omdat het bordeel zo goed verborgen lag, was het erg in trek. De bezoekers kregen de garantie van discretie, aangezien het er voor buitenstaanders uitzag alsof ze aanbelden bij kennissen. Daarbij lag het aan de rand van de stad, buiten het zicht van de mensen die hen niet wilden zien en snel bereikbaar als de noden toch hoog werden.
Nathan liep niet via de voordeur naar binnen, maar nam een kleine omweg om via een steegje de achterdeur te bereiken. Zodra hij binnen liep, kwamen de warmte en muziek als een muur op hem af. Hoe verder hij liep, hoe luider de muziek werd. Nathan liep de grootste ruimte van het bordeel binnen - de bar, waar klanten ontvangen werden - en liep meteen naar madame Rosella. Die stond achter de toog en keek tevreden naar de ruimte. Zodra ze Nathan vanuit haar ooghoeken zag, keek ze verrukt op.
‘Nathan, je bent terug!’ Madame Rosella was een roodharige vrouw met een imposante boezem. Ze droeg steevast een knalrode lippenstift; haar handelsmerk.
Nathan ging naast de vrouw des huizes staan en volgde haar blik. Er zat twee klanten aan afzonderlijke tafels, nog in dubio over hun keuze. Beiden hadden ze een boekje voor zich, waar ze een dame uit konden kiezen voor één avond. De boekjes waren al hopeloos verouderd maar Nathan vond het een leuk detail. Veel beter dan de andere bordelen, waar de meisjes doorheen de ruimte liepen, lonkend naar de mannen. Nu konden de klanten rustig hun keuze maken en deden de meisjes ondertussen wat ze zelf wilden, in plaats van te paraderen. Een win-win-situatie.
‘Nieuwe klanten?’ vroeg Nathan zachtjes.
‘De eerste wel ja, maar die vanachter heb ik een aantal maanden geleden al gezien. Ze komen altijd terug voor onze meisjes.’ Madame Rosella glimlachte. ‘Hoe ging je opdracht?’
‘Prima,’ Nathan liet zijn stemgeluid nog wat dalen. ‘Meneer Martin zal niet in Parijs zijn volgende week.’
Madame Rosella knikte. Daarna groef ze in haar eindeloze zakken en haalde er wat geldbriefjes uit. ‘Voor je problemen.’ Nathan knikte en nam de Franse franken aan. Soms gaf ze hem wat, soms niet. Madame Rosella zag het eten en de inwoon die ze verstrekte als genoeg verdiensten. Toch, als de opdrachtgever goed betaald had voor de informatie, gunde ze Nathan ook een deel.
De man aan de eerste tafel stak lichtjes zijn hand omhoog en meteen kwam madame Rosella in beweging. Ze liep heupwiegend naar de man toe en boog voorover op zijn tafel, waardoor hij ongetwijfeld een goede inkijk had op haar meest waardevolle bezit. ‘En,’ vroeg ze poeslief, ‘Wie had je in gedachten?’
De man wendde veel te laat zijn blik af en Nathan grinnikte vanachter de toog. ‘Haar,’ zei de man en hij wees naar de foto in het boekje.
‘Ach sorry lieverd, Natascha is al de hele avond volgeboekt. Had je misschien nog iemand anders op het oog?’
Nathan zou nooit begrijpen waarom bijna alle klanten voor de zwartharige dame gingen. Toegegeven, ze had bijna evenveel te bieden als madame Rosella, maar zelf zou Nathan een andere keuze maken. Hij zou voor Sophie gaan, met haar grote ogen, of misschien voor Léonie, de nieuwste aanwinst van het team. Niet dat hij die keuze überhaupt ooit ècht zou maken. Hij zag de meisjes eerder als zussen en de gedachte alleen al maakte hem misselijk.
‘Misschien zij dan?’ De vinger van de man ging naar een andere foto.
Madame Rosella knikte. ‘Prima keuze. Nathan, wees eens lief en ga Léonie halen.’
‘Geen probleem.’ Nathan liep de bar weer uit, naar de ruimte erachter. Er stonden vier grote zetels in een cirkel en in het midden een houten tafel. Daarop werd momenteel een spelletje jokeren gespeeld en één van de dames brulde toen ze de ronde won. Geamuseerd bleef Nathan in de deuropening staan. Als de klanten de meisjes zouden zien zoals ze echt waren… stonden ze waarschijnlijk niet met zovelen klaar.
‘Léonie?’ Het meisje keek op van het spel. Nathan was blij te zien dat ze zich mengde in de groep. Het was niet makkelijk als nieuweling, maar Léonie leek het goed te vergaan. ‘Er is een klant voor je.’
Léonie knikte en legde haar kaarten weg. ‘Ah kom op, nog één spelletje!’ Dat was Angelique, de oudste van het stel. Ze zat al jaren in het bordeel, nog voor Nathan er aankwam. Toen hij haar ooit vroeg of ze niets anders van haar leven wilde maken, had ze haar schouders opgehaald en gezegd: ‘Dit is het enige dat ik ken. Daarbij, waarom zou ik mijn thuis opgeven? Er is niets meer voor mij daarbuiten.‘
Angelique was ondertussen net zo’n constante in Nathans leven geworden als madame Rosella. Nathan hield van haar kalme persoonlijkheid, die ze op dit eigenste moment even kwijt leek te zijn. Angelique keek nog steeds verontwaardigd naar Léonie en smeekte: ‘Kom op meid, nog eventjes.’
Léonie stond enkel glimlachend op en kwam Nathans richting uit. ‘Tot straks!’ zwaaide ze. Nathan sloot de deur achter haar zodat Angelique’s gemopper onderbroken werd en liep samen met Léonie naar de bar. ‘En, waar ben jij vanavond geweest?’ Ze wees naar zijn zwarte kostuum met daaronder het wit hemd.
‘De opera,’ zei Nathan enkel en Léonie knikte. Ze wist beter dan te vragen voor meer info.
‘Hoe ziet mijn klant eruit?’ vroeg ze in de plaats.
‘Een nieuwe,’ zei Nathan. ‘Ik gok begin veertig. Een zachte stem en niet al te lelijk,’ Nathan glimlachte naar haar. Ondanks dat ze nog maar enkele weken in het bordeel zat, was Nathan al erg gesteld op haar geraakt. Hij begeleidde Léonie naar de deur en bleef daar staan. Zodra Léonie de bar binnen liep, veranderde ze volledig. Ze ging rechter lopen, duwde haar borstkas vooruit en tuitte haar lippen. Alle onschuld was uit haar gezicht verdwenen. Ze liep op de man af, zei iets op zachte toon en liep daarna met hem mee, de trap omhoog.
Nathan keek ze nog even na en ging toen terug de eerste gang in. Zijn slaapkamer lag niet bij die van de meisjes, maar achter de keuken en daarvoor prijsde hij zichzelf gelukkig. De muren waren godzijdank geluidsdicht maar Nathan wilde het niet riskeren om iets te horen. In plaats van de trap op te lopen, liep Nathan dus de gang in, rechtstreeks naar zijn kamer. Daar deed hij zijn kostuum uit en hing het zorgvuldig in de kast. Daarna nam hij zijn leesboek vast en liet zich neerploffen op bed.
Terwijl het nachtleven in het bordeel nog maar net begon, sloot Nathan zijn dag af. Rond hem kwam het gebouw tot leven, tot het eindelijk zou sluiten in de late uurtjes. Nathan sloot zich voor alles af en verloor zichzelf in de letters van zijn boek. Daar vond hij voor het eerst die dag volledige rust.




Bedankt voor de lieve reacties, dat heeft me super gemotiveerd ^^

Reacties (4)

  • Talon

    Wat leuk dat je die meisjes een eigen leven geeft met die aparte ruimte waar ze gezellig kunnen kaarten en leven ^^

    1 maand geleden
  • Philippe

    Ik weet dat ik een oude zeur ben, die maar steeds in herhaling valt. Maar er is weinig fijners dan me weer 13 te voelen en helemaal ondergedompeld te worden in jouw schrijven, net zoals bij Belle en Maarten. Je schrijfstijl is 24601 kudo's waard en lieve lieve Bes, er is echt niemand die het meer verdiend om uitgegeven te worden dan jij. all the love and then some more

    1 maand geleden
    • Frodo

      N’awh Fren, je bent te lief <3

      1 maand geleden
  • Sunnyrainbow

    Leuk geschreven weer!

    1 maand geleden
  • CarIyIe

    Je hebt echt een fijne schrijfstijl, ik kon Nathan door de straten heen zien lopen en Madame Rosella zag ik ook voor me. Mooi detail over hoe Nathan over de dames denkt.

    Ik zat helmaal in het verhaal en dat vind ik knap gedaan van je. Ik ben benieuwd of de inbraak bij Meneer Martin goed zal gaan.

    1 maand geleden
    • Frodo

      Dankje, dat is fijn om te horen ^^
      Nathan is wel niet meer bezig met de inbraak. Hij moest die informatie alleen doorgeven aan zijn opdrachtgevers, die ermee doen wat ze willen (:

      1 maand geleden
    • CarIyIe

      Dat snap ik, maar als de inbraak fout gaat en ze komen er achter dat iemand informatie heeft doorgespeeld. Kortom mijn fanatasie ging even op hol en zijpad op die waarschijnlijk alles behalve belangrijk is.

      1 maand geleden
    • Frodo

      Hehe dat is juist goed! Dat betekent dat je in het verhaal zit en ik heb niets liever dan dat (wbw)

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen