Je hoofd draait op volle toeren. Je stalker. Hier. Of iemand die voor 'm werkt. Of... Rustig. In- en uitademen. In en uit. Je gaat naar buiten terwijl je je gsm al aan je oor hebt. Je belt Tom. Hij moet zijn koppigheid even opzij zetten en naar je luisteren nu. Geen antwoord. Op het zesde verdiep zie je aan de straatkant licht branden in Jess haar appartement. Een koude rilling loopt over je heen. Je slikt. Intussen ben je Bill aan het bellen. Voicemail. Je vloekt binnensmonds en begint bang te worden. De G's zijn in Duitsland, de tweeling neemt niet op. Sebastian is je laatste optie. "Eline?" "Kun je naar Jess haar appartement komen? Dringend." "Eline, wat is er?" "Kom nu gewoon." "Oke oke, ik kom."

2 grootlichten die de parking opdraaien geven aan dat Sebastian er is. Je haast je naar hem en hij loopt in jouw richting. Hij begint hysterisch vragen te stellen. "In de auto." gebaar je hem. Je vertelt hem wat er net is gebeurd, toont hem de foto's en hij luistert aandachtig.
"Dus, als ik het goed begrijp, denk jij dat Jess jouw stalker is. Maar hoe dan? En vooral, waarom?"
"Dat is voor mij ook nog een raadsel, Sebastian. Ik weet het niet. Ik snap niet waarom ze mij dit aandoet."
"Misschien aandoet, misschien, Eline. Ik ken haar al zo lang nu. Ik zie dit niet in haar. Wat wil je nu zelfs doen? Heb je een plan?"
"Neen, ik wil hier gewoon weg. Ik kan niet meer binnengaan nu. Ik stuur haar een bericht dat ik een noodgeval heb bij Tom en dan ga ik wel op hotel."
"Waarom op hotel? Ik breng je wel tot bij Tom."
"Tom negeert me al sinds het voorval. Ik kan niet bij hem terecht nu. Hij is kwaad omdat ik ervandoor ben gegaan. Zijn broer wil hem zijn ongelijk aantonen maar niet door hem te laten vallen. Dus... hotel."
"Nu dan kun je evengoed bij mij crashen, over enkele uren moet je er alweer uit, en daarvoor je geld verkwisten... Neen, slaap maar bij mij vanavond. We bellen Tom morgen opnieuw of rijden erheen. Iedereen is intussen wat bedaard en kunnen jullie eens als volwassenen praten. Ik wil er zelfs bij blijven om zeker te zijn dat het goed verloopt." Je knikt en wrijft eens over zijn onderarm als goedkeuring.

Sebastian parkeert en toont je de weg naar de voordeur. Hij woont in een strakke witte woning op een heuvel aan de rand van de stad. Je kijkt je ogen uit en gaat vervolgens mee naar binnen. De strakheid wordt binnen doorgetrokken door het minimmalistische interieur en de witte muren. Je hangt je jasje weg en doet je schoenen uit. Je stapt naar een muur vol foto's en blijft er even stil voor staan. "Je broer?" vraag je met je wijsvinger voor enkele foto's. Je ziet Sebastian enkele jaren jonger ravottend met een ouder iemand waar hij sprekend op lijkt. Sebastian knikt terwijl hij de zetel aankleedt om in te slapen. Hij schudt wat kussens op en legt ze in de hoek samen met een dekentje dat hij uit een houten kist haalt.
"Neem jij het bed maar, ik slaap hier wel." "Dat hoeft niet, Seb, ik slaap wel in de zetel."
Hij spreekt je tegen door glimlachend je schouders vast te nemen en je richting de slaapkamer te duwen. Je doet de deur open en voelt een frisse wind passeren. De witte gordijnen zwieren mooi in het weinige licht. De haartjes op je schouders gaan rechtstaan waarop Sebastian de vensters sluit. Hij gooit je een blauw t-shirt uit zijn klerenrek en geeft een zoen op je voorhoofd. "Goedenacht." fluistert hij en gaat teug naar de woonkamer. Je kleedt je uit en doet het shirt aan. Je hoort geklop op de deur. "Ja?" "Het toilet is hier net rechtover, moest je het zoeken deze nacht." "Ja, dankje." Je trekt het shirt verder over je hoofd en stapt naar de deur toe. Je legt je hand op de klink. "Sebastian?" "Ja?" "Ik wil niet alleen zijn nu."

Jullie staan aan het kookeiland. Jij in zijn blauwe shirt en hij in bloot bovenlijf. Beide met een glas wijn. Sebastian stelt je vanalle vragen over je vroegere leven om je af te leiden. Met een geeuw ga je in de zetel zitten. Je stopt je benen onder het dekentje en Sebastian dekt je toe. Jullie delen een blik en hij gaat aan het andere eind van de zetel liggen. "Slaapwel Sebastian."
Na een korte nachtrust wekt Sebastian je met een tas warme koffie. Terwijl jij ontbijt gaat hij snel in de douche. Hij komt terug met een natte kop haar en bedrupt bovenlijf, hij gooit je een handdoek toe en gaat nu zelf ontbijten. In de douche gaan je gedachten weer de vrije loop. Hoe zou het met Tom gaan? Wat zou hij doen? Zou hij zelfs aan jou denken? Je draait de waterstraal dicht en slaat de handdoek om je heen. Je stapt naar de spiegel in de prachtige donkere ruimte en bekijkt jezelf. "Eline, we moeten gaan!" roept Sebastian door de bedampte glazen deur. Je ziet zijn schim terug verdwijnen en trekt snel je kleren aan. Onderweg naar het werk krijg je een berichtje van Bill met de vraag of Tom bij jou is. Je antwoordt dat je hem niet weet zijn en je vraagt of alles oké is. Je krijgt geen antwoord meer. Sebastian parkeert de wagen achteraan waar je Bill's auto ziet. Hij is druk aan het bellen en hangt op als je hem nadert. Hij geeft je een dikke knuffel en raast maar door over waar Tom kan zijn. Sebastian probeert hem te kalmeren maar er is geen beginnen aan. "Ik start alvast Eline, het is zo al druk genoeg zonder Cooper, kom zo snel je kan." Je werpt hem een knik toe en focust terug op Bill.

Tom is al sinds Biebers feestje spoorloos. Hij neemt zijn gsm niet op, hij antwoordt niet. Hij is stomdronken meegereden in de vroege uurtjes met één van de vrouwelijke producers daar aanwezig heeft Bill al uitgevist. Verder wist hij nog niks.

Reacties (1)

  • YasmineDeliana

    Oops, met een van de vrouwelijke producers. Ben benieuwd wat er met Tom aan de hand is.

    11 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen