"Fantastisch. Godverdomme!" Sebastian gooit zijn telefoon hard op de tafel en stormt de keuken uit. Je voelt alle ogen van de overige chefs op jou gericht zijn en haalt je schouders op. Je legt je koksmes opzij en kuist je handen af aan de handdoek in je schort terwijl je naar de zaal gaat. Bill belde je daarnet om te laten weten dat de producer had gestuurd dat ze Tom bij een vriend had afgezet nadat hij zijn roes had uitgeslapen. Je was iets of wat gekalmeerd en kon je terug concentreren op je werk. "Wat is er Seb?" Je ziet Sebastian bezig met de agenda. Hij houdt een stylo tussen zijn lippen geklemd en ademt zwaar in en uit. Zijn ogen zijn klein en rood door het gebrek aan slaap van vannacht.
"Mwe kwunnen mbeter gwewoon smuiten vwandaag" Je giechelt en haalt de pen uit zijn mond.
"Sluiten? Omdat Cooper er niet is? Kom op Seb, zo ken ik je niet! We konden het gisteren wel! En maandag zijn we dicht, komaan man!"
"Ik weet het Eline, maar Jess komt ook niet. Haar vriendje heeft het uitgemaakt en ze blijft de dag thuis. Godverdomme, is dat nu een reden om zomaar niet op te dagen!"
"Seb, dit gaat ons lukken. Met of zonder Jess, dat moet."
Je kijkt naar de klok en ziet dat het kwart voor 12 is.
"Sebastian, houd jij je bezig met de zaal, je ontvangt de gasten en bedient aan de bar. Het eerste half uur is toch nooit superdruk op zondag. Ik neem de obers bij mij in de keuken en zet ze aan het werk. Zij kunnen best koude voorgerechten dresseren en hapjes maken. We schrappen de gerechten die niet klaar zijn eenmalig van de kaart en geven de gasten een glas van het huis als compensatie. Dit gaat lukken, Sebastian."
Sebastian kijkt je aan en schrikt van je mentaliteit. Zonder woorden geeft hij je een knuffel.
"Wat zou ik doen zonder jou, kleine?"
"Sluiten." grinnik je.

Je wou Sebastian opbeuren en een uitweg wijzen, maar eens terug in de keuken denk je aan Jess. Sebastian had je deze nacht zodanig afgeleid dat je niet meer aan haar had gedacht. Wat als ze hier wel zou geweest zijn vandaag? Zouden jullie dan doodleuk samengewerkt hebben zoals anders, plezier maken en zou je gewoon negeren wat er gisteren is gebeurd? Heeft zij er zelfs ook maar iets mee te maken? Het is hoe dan ook allemaal heel toevallig en ergens ben je dankbaar dat ze er niet is vandaag.
Je besluit haar een kort bericht te sturen met beterschap en een leugen waarom je deze nacht niet bent gebleven. De garçons komen je te hulp in de koude keuken en je toont ze wat te doen.

De shift passeert. Hectisch maar hij passeert. Iedereen blaast en puft en zucht maar je motiveert je collega's om vol te houden. "Nog 1 uur en de keuken is dicht, mannen. Nog enkele dessertjes en we kunnen gaan opkuisen!" Je klapt in je handen en geeft Will een high five. Iedereen lacht opnieuw en steekt een tandje bij. Danielle komt het laatste dessertje ophalen voor de zaal en Sebastian komt applaudisserend binnen. "Goed gewerkt iedereen. Ik, ik kan niet verwoorden hoe dankbaar ik ben voor jullie inzet! Er zal deze maand een extraatje zijn bij jullie loon als dank." De keuken juicht hard. Sebastian gooit Will een dweil toe en lacht. "Maar eerst moet er gedweild worden!" Iedereen lacht nu en jullie starten aan de grote opkuis.

De keuken is weer spik en span. Enkele chefs gaan onmiddellijk naar huis maar jij, Will en Sebastian blijven zitten aan de bar. Sebastian deelt 2 high fives uit en giet jullie elk een glas champagne uit. Je haalt je gsm uit je tasje en ziet een gemiste oproep en een bericht. Beide van Tom.
"Ik mis je. Kom je thuis slapen vanavond? Het spijt me."
Je kan een kleine glimlach niet onderdrukken. Sebastian merkt het en begint af te sluiten. "Zijn we?" vraagt hij vrolijk. "We zijn." stem je in.
Hij klikt de auto los. Will zwaait nog eens en rijdt de parking af. Je stapt in en Sebastian start de motor. Je glimlacht de hele weg. Jullie komen op de laatste lange straat voor Tom en Bill hun huis. Sebastian merkt hoe kalm je bent en legt z'n hand op je schouder. "Alles komt goed." bevestigt hij op het moment dat een andere wagen jullie ramt in de zijkant.

"Neeeeeee! Neeeeee!" Je hoort wazig geschreeuw. Je wilt je ogen openen maar je oogleden wegen duizenden kilo's. Koppijn. Massa's koppijn. Overal pijn. Sebastian! Die zat naast je aan het stuur! Sebastian. Je bent terug buiten bewustzijn. Iemand wilt je wekken maar je reageert niet, niet op je naam, niet op aanrakingen. Je wordt maar niet wakker. Diezelfde probeert je los te wrikken uit het wrak. "Stop daar onmiddellijk mee! Je maakt het misschien wel erger!" Je ontwaakt in een ambulance en ziet allerlei draadjes aan je hangen. Jullie rijden volle snelheid richting het ziekenhuis. "Seb- Sebastian." mompel je. "Mevrouw, spaar je krachten. Sebastian is oké, hij heeft geluk gehad." Je sluit je ogen terug.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen