TOM POV

Een verpleger komt samen binnen met Sebastian. Sebastian zijn linkerpols zit ingetaped, op zijn voorhoofd zijn er enkele nietjes maar verder lijkt hij in orde. "Sorry dat ik zo laat ben, ik moest nog een verklaring afleggen eerst." Ik schud neen en sta mijn stoel af aan Sebastian. Ik geef hem een hand en bedank hem voor de goede zorgen. De verpleger neemt Eline haar bloeddruk en checkt enkele parameters. "Hoe gaat het met haar?" vraagt Sebastian.
"Ze doet het heel goed onder de omstandigheden. Ze had enkele inwendige bloedingen, maar deze hebben de dokters onmiddellijk kunnen stoppen. Daarnaast heeft ze een gebroken en een gekneusde rib en wat schrammen zoals jij. Haar ribben zullen nog een hele poos pijn doen, maar eens ze aangesterkt is kan ze eigenlijk al naar huis." informeert de verpleger. Na enkele aantekeningen verdwijnt de verpleger terug en komen 2 agenten binnen. Ze schudden mij en Sebastian de hand en stellen enkele vragen.
"Is mevrouw al wakker geweest?" Ik knik en de agenten vragen hen onmiddellijk te verwittigen wanneer Eline sterk genoeg is om een verklaring te kunnen afleggen. Ik knikt en bal mijn vuisten waarop enkele wondjes te zien zijn.
"Het spijt me voor wat er gebeurd is, Tom. Ik, ik had gedronken. We hadden allemaal gedronken. Ik ben mijn rijbewijs kwijt voorlopig. Maar ik zweer het, ik was niet dronken. Ik reed zoals het hoort. Die wagen, die kwam uit het niets, recht op ons. We hebben zoveel geluk gehad."
"Ik weet dat dit niet jouw schuld is, Sebastian. Ik weet dat. Ik ben gisteren bij Cooper geweest. Hij stuurde mij een bericht kort nadat ik hem een gebroken neus sloeg. Vreemd, ik weet het. Hij zei dat hij iemand zag, bij Eline, toen ze bij Bieber binnen was. Daarom ging hij ook naar binnen. Maar tegen dat hij bij haar was, zat ze piano te spelen, waardoor Cooper werd afgeleid en was die andere weg. Ik dacht eerst dat hij loog, Sebastian, om zijn eigen vel te redden. Maar we zijn terug gegaan bij Bieber en hebben de bewakingsbeelden bekeken. Er was wel degelijk iemand. Onherkenbaar, jammer genoeg. Ik wou eerst alles zeker weten voordat ik iemand ongerust maakte of paranoia. Eline en Bill zouden onmiddellijk doorhebben dat er iets aan de hand was bij het horen van mijn stem.
"Daarna ben ik samen met Cooper naar de politie gegaan maar daar zeiden ze dat ze bitter weinig kunnen doen zonder harde bewijzen. En kijk nu, dit was niet toevallig, Sebastian. Iemand heeft het op haar gemunt en dit moet stoppen. Ik heb daarnet al een waarschuwing gehad van één van de flikken op het bureau omdat ik te agressief was, maar hoe zou je zelf zijn? Ze doen niks! Niks!"
Sebastian kijkt me apathisch aan en laat me even uitrazen.
"Blijf jij even hier?" zucht ik. "Ik ga eentje roken."
Nog voor ik de kamer kan verlaten gaat mijn telefoon af. Een onbekend nummer. "Dit is Tom, ja." Ik wenk Sebastian mee te komen naar de gang en zet de telefoon op luidspreker.

"De klootzak! Ik maak 'm af! Ik maak 'm af zeg ik!"
"Tom, wees nou kalm. Ze hebben hem, hij kan niks meer doen."
Mijn vuisten staan op springen en ik weet geen weg met mezelf. Was hier maar een boksbal. Ik zou hier zo opnieuw door de wanden kloppen maar één waarschuwing is meer dan genoeg. En dat is die klootzak niet waard ook. "Godverdommeee!" schreeuw ik. "Godverdomme Sebastian." Ik laat mijn hoofd zakken op Sebastian zijn schouder. "Tom, ga alsjeblieft naar buiten en rook. Je maakt Eline nog wakker."
Ik volg Sebastian zijn raad op en neemt m'n pakje sigaretten.
"Bel me zodra er iets verandert in haar toestand. Ik ben beneden."

De flikken hebben gevraagd Eline nog niks te vertellen, moest ze ontwaken. Dat zou een ervaren psycholoog komen doen samen met een agent. Bill komt binnen in de kamer met 3 koffies en deelt de bekers uit. Het is inmiddels 4u30 en iedereen is doodop. "Vreselijk, ziekenhuiskoffie." "Het was dit of niks, Tom." "Hoe gaat het nu met haar?" "Sebastian vertelt Bill het hele verhaal op de gang en ik blijf Eline hoopvol aankijken met haar linkerhand in mijn handen geklemd. Ze voelt zo anders aan, zo levensloos. Haar hartslag is zwak, haar slapen blauw en rood en ze beweegt niet. Af en toe zie ik een ooglid knijpen, alsof ze een nachtmerrie heeft. Maar verder niks. "Tom, ga je mee naar huis? We kunnen hier momenteel niks doen voor Eline. Ga mee slapen. Je hebt je rust nodig."
"Ik ga nergens heen, ik slaap hier wel. Bedankt voor de koffie, Bill. En bedankt voor alles, Sebastian."
Ze knikken beiden begripvol en Bill brengt Sebastian naar huis. Eline opent kort haar ogen en mompelt wat. "Ssstt, slaap zacht verder." sus ik haar en met mijn duim streel ik over haar rood-rozige wang.

Rond een uur of 9 komt Bill opnieuw met koffie. "-morgen broertje, heb je wat kunnen slapen?" Ik grom wat als antwoord en vraag hem om een sigaret. Eindelijk kan ik terug roken nu er iemand anders bij Eline kan blijven. Ik zie mezelf in de spiegel in de lift en ik zie er werkelijk verschrikkelijk uit. Ik had beter wat kunnen slapen, maar er komt nog tijd genoeg daarvoor. Nu die klootzak van een Pete alles had bekend en in de bak zit, is er al een grote last van mijn schouders. De laatste 2 dagen waren zo druk, drukker dan elke tour die ik al deed, dat ik haast ging instorten. Maar ik moet sterk zijn nu. Er was nog maar één probleem en dat was Jess vinden. Die was uiteraard gaan lopen. Maar de hele LAPD is op de hoogte en er is een signalement verspreid, wat me toch weer een beetje meer geruststelde.

Na mijn ochtendsigaret en koffie zet Bill de tv op. Er is niks te zien en Bill laat het op één of andere zender staan met reclamespotjes. Ik staar naar de parking en Bill knijpt in mijn schouder. "Alles komt goed, wees daar maar zeker van."
"Ik weet het, Bill. Ik weet het."
"Het is niet omdat ik niet aan de afstandsbediening kan, dat jullie mij naar die brol moeten doen kijken en luisteren eh jongens."
Ik spring een gat in de lucht bij het horen van haar typische humor. Haar stem klinkt zwak en haar ogen zijn vaal, maar ze is wakker. Ze is wakker. "Eline!" Ik kus haar overal op haar gezicht en wil haar nooit meer loslaten. "Tom, je doet me pijn. Stop ermee."
"Sorry, sorry, ik ben gewoon zo blij dat je wakker bent!"
"Wat - wat is er allemaal gebeurd?"

ELINE POV

Ik probeer me wat rechter te zetten, maar geef snel op bij een stekende pijn in mijn bortkas.
"Voorzichtig, je hebt een gebroken en een gekneusde rib."
"Godver-, maar vertel nu, wat ìs er gebeurd?"
"Daar zal ik je meer over vertellen, mevrouw Cantineau."
Een streng uitziende dame, in ouderwets bruin broekpak, met een strakke dot komt binnengewandeld. In haar ene hand een aktetas en in haar andere hand een beker koffie.
"Ik ben Alice Peterson en ik werk als psychologe bij slachtofferhulp en voor de politie. Mijn collega van de politie kan er momenteel niet bij zijn, maar ik heb het gehele dossier al grondig doorgelezen." Alice geeft iedereen een hand en vraagt Tom en Bill de kamer te verlaten.
"Ze blijven." zeg ik kort.

"Dus als ik het goed begrijp wou Jess al weken promotie maken in Sebastians restaurant. Toen ik haar plaats zeg maar innam, werd ze onmiddellijk gek van jaloezie en wou ze mij weg uit LA. Haar vriend Pete, die ik tegenkwam aan de lift, is fotograaf in Hollywood en neemt foto's op onder meer feestjes om die te verkopen aan de pers. Toen hij zag, dat Jess hierin veel te ver ging, heeft hij het gedaan gemaakt, is ze helemaal door het lint gegaan en heeft ze ons aangereden. En nu heeft Pete alles bekend?"
"Klopt." knikt Alice.
"Wat doet dit met jou, welk gevoel heb je hierbij?"
"Wel, dit lijkt wel één of ander slecht scenario voor een film." Tom en Bill lachen en Alice kijkt hen bedenkelijk aan.

Reacties (1)

  • YasmineDeliana

    Dus toch Jess. En haar stomme vriend. Ben blij dat ze gepakt zijn!

    11 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen