Zoals ik eigenlijk wel verwacht had, was Jeff met geen mogelijkheid mee te krijgen naar het café van Joanna. Hoewel ik eigenlijk altijd wel in mijn achterhoofd wist dat Jeff zijn werk boven alles stelde en daarin waarschijnlijk ook nooit ging veranderen, was er toch altijd een klein stemmetje in mij wat zei dat ik geduld met hem moest hebben en dat hij het evengoed allemaal voor ons deed. En dat wist ik ook wel; ik wist dat Jeff zo hard werkte om ons te kunnen onderhouden, maar tegelijkertijd had ik vaak het gevoel dat hij niet meer de man was die hij eens geweest was. De man waarop ik verliefd werd; de man waarmee ik trouwde en een kind samen kreeg. Het voelde alsof we elkaar enorm tekort deden, alsof hij mij vooral heel erg tekort deed. En hoewel ik me hierdoor aan de ene kant heel egoïstisch voelde, wist ik ook aan de andere kant dat ik op deze manier gewoon niet gelukkig was. Het was enorm frustrerend.
      Jeff en ik hadden dan ook, onoverkomelijk, wederom ruzie hierover gehad toen ik hem vroeg of hij meeging en hij opnieuw weigerde. Uiteindelijk had hij eieren voor zijn geld gekozen en de boel geprobeerd te sussen door te zeggen dat hij dan wel voor Jada zou zorgen vanavond. Hij had gezegd dat ik dan gewoon mijn ding zou kunnen doen, alsof ik een ding had of zo, en had me demonstratief mijn jas gegeven.
      Uiteindelijk heb ik het er maar bij gelaten, hem heel erg benadrukt dat hij goed op Jada moest letten en haar genoeg aandacht moest geven en ben vervolgens maar weg gegaan. Ik had nog steeds de hopeloze hoop dat hij door mijn doorpakken dan alsnog zou doen wat van hem verwacht werd. Ik had de hoop dat hij zou inzien wat het inhield om voor een kindje te zorgen en tijd voor haar vrij te maken, maar tegelijkertijd vroeg ik me af of het ooit bij hem door zou dringen.
      'Hé, Lydia! Wat leuk dat je er bent!' De warme, vrolijke stem van Joanna weerklonk in mijn oren toen ik het café binnenstapte en de deur achter me sloot. 'Waar heb je die man van je gelaten?'
Ze lachte vrolijk, maar fronste vervolgens haar wenkbrauwen toen ik niet echt met haar mee lachte.
      'Sorry,' antwoordde ik vervolgens alleen maar. Joanna schudde gelijk haar hoofd en pakte mijn hand om me naar een tafeltje te begeleiden. Het viel me nu pas op hoe druk het eigenlijk was in de ruimte. Vrijwel alle tafeltjes waren bezet door tientallen gasten en stuk voor stuk leken ze het enorm naar hun zin te hebben. Ik slaakte een zachte, vrijwel onhoorbare zucht toen ik een aantal gezinnen liefdevol aan tafel zag zitten, lachend en onwijs gelukkig. Voelde ik nou een steek van jaloezie door mijn lichaam gaan?
      'Geen excuses nodig, lieverd. Kom.' Joanna's warme stem haalde me uit mijn gedachtestroom en ik dwong een kleine glimlach rond mijn lippen toen we bij een vrij tafeltje aan kwamen. 'Leuk dat je er bent.'
      Als gemotoriseerd boende ze vluchtig de tafel nog een keer schoon, terwijl hij daarvoor ook al glom alsof er nog nooit iemand aan gegeten had en met een vluchtige beweging veegde ze met haar handen langs haar schort.
      'Waar heb je zin in? Koffie? Iets sterkers?' Ze lachte en veegde een pluk van haar lange, krullende, gitzwarte haren uit haar gezicht. Ik moest ook lachen en haalde mijn schouders op.
      'Verras me,' was mijn antwoord. Joanna beaamde wat ik zei, gaf een klopje op mijn schouder en verdween vervolgens richting de bar. Voor een moment keek ik hoe ze in de drukte verdween en keek verrast op toen ik het gezicht van de jongen van eerder achter de bar zag opkomen. Seth, was het toch?
Toen ik Joanna's stem exact die naam hoorde roepen, wist ik het zeker.
Ja. Seth.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen