Naarmate de tijd steeds meer verstreek, kon ik niet anders dan concluderen hoe warm en verwelkomend Joanna was. Niet alleen naar mij, maar naar iedereen om haar heen. Ze was opgewekt en warm tegen iedereen met wie ze sprak, hielp eigenlijk al haar personeel mee waar ze kon en maakte grapjes met ze alsof ze een soort van bonus-moeder van ze was. Hierdoor dacht ik gelijk aan mijn eigen moeder en besloot ik dat ik snel weer eens met haar moest bellen. Het was immers alweer een tijdje geleden en ik miste haar enorm.
      De koffie en het gebak dat Joanna me eerder gebracht had, smaakten zoals verwacht heerlijk en ik had gelachen toen ze er een borrelglaasje met wat likeur naast had gezet. Ik moest zeggen dat ik me eigenlijk nog helemaal niet verveeld had, ongeacht dat Joanna en de rest zo druk waren. Er was genoeg te zien in het kleine café en de ramen keken uit op een prachtig stuk natuur. Door alle drukte en chaos van thuis was het een verademing om er even uit te zijn, hoewel ik wel continu aan Jada dacht en me afvroeg of ze zich wel vermaakte bij haar vader.
      'Sorry meisje.' De stem van Joanna haalde me uit mijn gedachtestroom en liet mijn blik opkijken naar haar vanaf het beeldscherm van mijn telefoon. 'Het was ook zo druk.'
      Joanna ging met een zucht naast me zitten en glimlachte warm naar me. Ik schudde mijn hoofd en wimpelde haar excuses weg. Excuses waren helemaal niet nodig.
      'Seth?' riep ze vervolgens richting de jongen die even verderop tafels aan het boenen was. Het viel me nu pas op dat het café inmiddels zo goed als verlaten was. De meeste mensen, op een enkeling na, waren vertrokken en er heerste een heerlijke sfeer van rust en kalmte.
      De roestbruine jongen keek op van zijn werk en liep richting onze tafel. Voor een moment keek Seth me aan en liet zijn blik over mijn gezicht glijden. Hoewel het een heel indringende blik was, voelde ik me niet ongemakkelijk. Hij glimlachte vervolgens en keek ietwat verschrokken op toen Joanna nogmaals zijn naam noemde. Ze lachte en schudde haar hoofd.
      'Waar zit je de laatste tijd toch met je hoofd, jongen?' knipoogde ze, waarna ze hem gebood nog wat te drinken voor ons te halen. 'O, en kom er dan zelf ook even bijzitten. Je hebt hard genoeg gelopen vandaag.'
      Seth knikte, als op automatische piloot, en verdween naar de bar.
      'Het is me er één,' lachte Joanna vervolgens naar mij, wijzend op Seth. 'Het is een machtig lieve jongen, maar wat heb ik een werk met hem gehad in het begin.'
      Ze lachte weer, en vanuit mijn ooghoeken zag ik Seth opkijken vanachter de bar. Hij glimlachte lichtjes en schudde zijn hoofd. Vast een binnenpretje.       'Kom, laten we buiten gaan zitten. Het is prachtig weer vandaag,' opperde Joanna vervolgens. Ik knikte en volgde haar gedwee naar buiten. Ze had gelijk; de lucht had een prachtige, diepblauwe kleur en de sterren fonkelden een goudgeel licht dat de hele horizon leek te bedekken. Het was een prachtig, sereen gezicht. Een zacht windje streelde mijn gezicht en genietend haalde ik diep adem. De geuren van de natuur drongen mijn neus binnen en langzaam ademde ik weer uit. Ik moest zeggen dat dit toch wel een heel fijn aspect was geweest van het verhuizen; de natuur, de rust, de ruimte..
      'Dus vertel,' glimlachte Joanna toen we ons in een aantal rieten stoelen genesteld hadden en ze dankbaar een glas aannam van Seth. Hij was voor mijn gevoel uit het niets opgedoken, waardoor ik lichtjes schrok.
      'Sorry,' verontschuldigde hij zich direct. Ik begon te lachen, schudde mijn hoofd en haalde mijn schouders op.
      'Vast een slecht geweten,' was mijn nuchtere antwoord. Seth lachte ook, waardoor zijn kaarsrechte, hagelwitte tanden zich ontblootten in een adembenemende glimlach.
      'Ik wil alles van je weten.' Joanna's stem deed me opkijken van Seth's gezicht en ik voelde hoe een glimlach zich ook op mijn gezicht genesteld had. Mijn wangen voelden warm en gek genoeg voelde ik me betrapt. Maar waarop eigenlijk?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen