Om eerlijk te zijn, had ik geen idee hoe lang we al zaten te kletsen. Het was zo oprecht gezellig, zo ongedwongen dat de tijd aan me voorbij leek te vliegen. Het was lang geleden dat ik er zo bij had kunnen zitten, want thuis was ik eigenlijk altijd bezig met alle huis, tuin en keuken dingen. Normaal gesproken was ik de hele dag in de weer met Jada en probeerde alles thuis zoveel mogelijk op rolletjes te laten lopen. Hoewel ik het dan wel miste om zelf aan het werk te zijn, wist ik ook dat - dat ook zijn eigen reden had. Het was immers zo dat Jada gewoonweg nog te klein was naar school te gaan, we geen familie of kennissen in de buurt hadden die op haar zouden kunnen passen en Jeff in principe meer dan genoeg verdiende om ons te onderhouden. Jeff gaf dat ook altijd als argumenten wanneer ik aangaf uiteindelijk zelf weer aan het werk te gaan, en iedere keer liet ik het er weer bij. Maar ik miste het wel. Wanneer ik aan het werk was, was ik even meer dan alleen maar huismoeder en huisvrouw. Dan was ik meer dan de moeder van Jada en de vrouw van Jeff. Dan was ik ook gewoon even mezelf. Dan was ik altijd even weer Lydia.
      De grootste reden waardoor ik er eigenlijk niet meer over begon, was omdat ik toch al wist hoe het gesprek dan zou lopen tussen Jeff en mij. Ik wist de uitkomst al en wist ook dat ik er niets mee zou winnen, ik zou er enkel discussies en frustraties mee veroorzaken. En daar had ik gewoonweg geen zin meer in. Ik was de discussies en strubbelingen inmiddels zo zat. Het drong namelijk toch niet door en ergens wist ik dat Jeff op dit gebied, frustrerend genoeg, gelijk had. Er was inderdaad ook niemand om op Jada te letten als Jeff ook al aan het werk was. Het maakte echter het gevoel van opgesloten zijn niet minder. Integendeel..
      Toen ik mijn gedachten af voelde dwalen, gebood ik mezelf weer terug naar het moment en dwong mezelf als het ware nog even te genieten van de tijd en ruimte die ik op dit moment had. En vooral de rust.
      'Het is echt heerlijk hier,' verzuchtte ik, de heersende stilte verbrekend. Het was eigenlijk nog helemaal niet zo lang stil, want Joanna en ik hadden over van alles en nog wat gepraat. Seth daarentegen was wat stiller geweest. Die had wat heen en weer gerommeld en meer ons gadegeslagen, af en toe een paar woorden spreken. Hij had iets mysterieus over zich, alsof er achter hem een hele wereld schuilging waar de niemand weet van had. Het was intrigerend; de meeste mensen die ik immers kende, waren heel voorspelbaar. Die kende ik door en door, van het meest oppervlakkige tot aan hun diepste geheimen. Maar bij Seth echter... Niets. En dat maakte het juist zo interessant.
      Daarbij had hij een blik in zijn chocoladekleurige ogen die ik niet kon verklaren. Alsof er emoties inzaten waar Shakespeare een moord voor zou doen om erover te kunnen en te mogen schrijven, maar waar ik mijn vinger wederom niet op kon leggen.
      Ongemerkt liet ik mijn blik over de zijkant van zijn gezicht glijden. Zijn mondhoeken waren door mijn opmerking over de omgeving lichtjes omhoog gedrukt en zijn perfect gehouwen, scherpe kaaklijn stak af tegen zijn gebruinde nek. Zijn rozige, volle lippen glimlachten opgewekt en zijn wenkbrauwen stonden ontspannen boven zijn twinkelende ogen. Zijn neus paste precies bij de rest van zijn gezicht en alles leek één geheel met elkaar te vormen. Gek genoeg kon ik niet één ding aan hem noemen wat niet mooi was.
      'Jeetje, is het al zo laat?' De stem van Joanna weerklonk in mijn gehoorgang, waardoor mijn gedachtestroom onderbroken werd en ik vrijwel meteen naar haar gezicht keek. 'Ik vind het onwijs gezellig, liefje, maar ik moet gaan. Morgen moet ik om half negen weer openen voor het ontbijt.'
Ze verontschuldigde zichzelf glimlachend, waardoor ik ook aanstalten maakte om in de benen te komen.
      'Nee, joh, lieverd. Blijf lekker zitten!' gebood ze me. Ik wierp een blik op mijn horloge en schrok zelf ook even van de tijd. Was ik hier al zo lang?
      'Ik zou wel willen, maar ik moet nu echt naar huis. Het is al veel later dan ik dacht,' lachte ik terug. Joanna knikte en gebaarde vervolgens naar Seth.
      'Laat Seth je dan in ieder geval naar huis brengen,' opperde ze. Ik wilde protesteren, maar ze liet me geen kans.
      'Het bos is rond deze tijd niet veilig hoor, lieverd. Dat wil je echt niet gokken,' antwoordde ze. Toen ze de vreemde blik op mijn gezicht zag, glimlachte ze en beet ze even op de binnenkant van haar wang.
      'Je weet immers maar nooit wie er allemaal nog op straat lopen, toch? Maar heus. Seth brengt je wel.' Haar plotselinge geratel overrompelde me een beetje en ietwat vertwijfeld haalde ik mijn schouders op. Toen ik vooralsnog wilde zeggen dat Seth zich niet verplicht moest voelen om als een soort chaperonne achter me aan te lopen, verbrak hij zelf de tijdelijke stilte.
      'Ja, ik breng je wel even,' antwoordde hij vervolgens quasi nonchalant. 'Kleine moeite.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen