Foto bij H98: Ningyo ~ Nick

Toen Khana bij mij was, zag ik dat ze enkele rietpluimen in haar haar had en ze kwam naast mij staan. “Ohhaio”, hoorde ik mijn gesprekspartner zeggen en Khana keek verward rond. “Iets lager”, zei ik geamuseerd en toen ze naar het water keek, schoten haar wenkbrauwen de hoogte in. “Euhm… ohhaio?” zei ze terug met een buiging en het wezen glimlachte. “Khana, dit is Akihito, een ningyo. Akihito, dit is Khana, een vriendin van me”, stelde ik hen aan elkaar voor en Akihito zei: “Aangenaam kennismaking. Bedankt om me te redden van die visser en uit dat visnet.” “Geen probleem”, zeiden Khana en ik tegelijkertijd. Akihito was eigenlijk een vis, maar met een mensenhoofd dat in juiste verhouding was met zijn vissenlichaam.

“Kan ik iets voor jullie doen in ruil voor jullie hulp?” vroeg Akihito en ik keek Khana even aan. Ik richtte me weer tot de ningyo en zei: “Eigenlijk wel… We zoeken een long, volgens een bepaalde bron zou hij gewond zijn en we willen hem helpen…” “Hmm, laat me raden… Die bepaalde bron heeft meerdere staarten, begint met een D en eindigt op Avid?” zei Akihito en lachte toen hij onze verbaasde gezichten zag. “Hoe…”, begon Khana, maar Akihito onderbrak haar door te zeggen: “Ik heb hem twee jaar geleden leren kennen, sindsdien hou ik hem op de hoogte van wat hier rond en in het meer gebeurd.” We knikten begrijpend en ik vroeg: “Waar is de long dan? Khana kan hem waarschijnlijk helpen…” Akihito sloot even zijn ogen en bleef stil.

“Ik ben niet zeker, maar als ik me niet vergis is het overmorgen volle maan… Kaori houdt ervan om dan aan de oppervlakte te komen en naar de maan te kijken”, zei hij uiteindelijk en ik knikte. “En Kaori is de long die we zoeken?” vroeg Khana en Akihito knikte. “Ja. Als ik jullie was zou ik haar maar niet vertellen dat jullie dachten dat ze een ‘hij’ was, ze is daar heel gevoelig over… En nu kunnen jullie beter terug gaan, want er komt een regenbui aan”, zei Akihito en ik knikte. “Bedankt voor je hulp”, zei ik en zowel Khana als ik bogen. Akihito glimlachte en na een korte hoofdknik verdween hij weer in het meer.

Het laatste stuk naar het hotel hadden we half rennend afgelegd, want toen begon het harder te regenen. Khana zuchtte opgelucht en verschillende mensen keken ons raar aan. Ik kon ze geen ongelijk geven: we waren vrij nat en bij Khana zaten er nog altijd rietpluimen in haar haar. Toen we aankwamen in onze kamer, ging ik snel naar de badkamer om mij als eerste te wassen en te drogen en ik hoorde Khana protesteren. “Nick, kom op, ik heb meer tijd nodig!” zei ze en ik lachte even. “Daarom dat ik net eerst moet, anders moet ik nog heel lang wachten”, was mijn antwoord en ik hoorde wat gemopper, maar daarna was het wel stil.

Nadat we allebei terug vertoonbaar waren, besloten we om even wat te eten in de eetzaal. We konden toch niet veel doen nu, aangezien Kaori zich waarschijnlijk pas overmorgen zou laten zien. Terwijl ik met mijn bord al naar een tafel liep, kwam ik voorbij een jongeman die ik ijverig op zijn laptop zag typen. Ik vertraagde een beetje om te zien wat hij aan het doen was en toen ik zijn scherm zag, fronste ik. Ik besloot om hem het even na te vragen, voor de zekerheid. Ik tikte hem op zijn schouder en hij keek verstoord op. “Sorry, maar welk spel ben je aan het spelen?” vroeg ik en meteen zag ik dat ik zijn aandacht had.

“Geen idee, maar het is door een Amerikaan gemaakt. Echt leuk om te spelen!” zei hij en richtte zich toen weer op zijn spel. Met een grijns op mijn gezicht liep ik verder en toen ik bij Khana ging zitten, zag ik haar mij fronsend aankijken. “De lotto gewonnen?” vroeg ze half lachend en ik schudde mijn hoofd. “Nee, nog véél beter…”, zei ik mysterieus, maar zweeg verder en begon te eten. Ik voelde hoe Khana mij verward aankeek, maar at toen ook in stilte verder.

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    Ik zei het toch. Nick wou wifi voor een spelletje.:Y)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen