Foto bij ~27~

‘Alice die schoenen!’ Schreeuw ik en Bella kijkt me verbaast aan. Allice komt aan rennen en ik zie een geweldige lach op haar gezicht ‘Ze zijn geweldig! Jij mag mijn bruiloft ook regelen als het ooit zo ver komt.’ Roep ik vrolijk uit waarop het meisje vlug knikt.
‘Ik heb alle tijd om dat te regelen!’ roept ze lachend waarop ik ook begin te grinniken.
‘April, kun je helpen?’ Roept Rosalie naar me waarop ik vlug knik en naar haar toe ren.
‘Deze blokken moeten langs het gangpad. Carlise die banken moet iets veder de andere kant op.’ Roep ik naar Carlise die met de houten banken bezig is.
‘Jij hebt echt het zelfde brein als Alice.’ Roepen Emmett en Jasper tegelijkertijd naar me waarop ik begin te grinniken.
‘April, ik wil je om een gunst vragen. Zou je willen zingen op de bruiloft?’ Vraagt Edward me zachtjes. Alleen als jij piano speelt! Roept ik terug via mijn gedachten. De jongen knikt en kijkt dan naar Bella die op haar prachte bruidshakken probeert te lopen. Je ziet zo dat ze dat nog nooit heeft gedaan en op dit moment het liefst haar afgetrapte sneakers aan heeft. Ik zie hoe ze haar telefoon pakt en bij haar oor houd.
‘Heb je nog iets van Jacob gehoord?’ Hoor ik haar bezorgd vragen. ‘Is hij nog steeds weg? Waarom?’ Roept ze verbaast uit. Een leegte voel ik door mijn lichaam stromen en ik plof zacht op het bankje neer. Tranen voel ik in mijn ogen branden en met alle geweld probeer ik ze terug te duwen, maar de leegte in mijn hard blijft. Het is me wel op gevalle dat de pijn minder is als ik me als een vampier gedraag. Op een of ander manier kan ik hem dan een soort van van me weg duwen. Doen of hij niks voor me betekend, maar dat doet hij stiekem wel.
‘Je bent zo sterk dat je hem probeert los te laten.’ Zegt Jasper zachtjes. Ik kijk op en zie dat Jasper langs me is komen zitten. De jongen lacht zwak en meteen voel ik een rustig gevoel mijn lichaam in stromen, maar veel helpt het. ‘Niks kan helpen tegen het verdriet van een inprent.’ Mompelt de jongen waarop ik zwak mijn schouders op haal.
‘Jasper ik waardeer wat je probeert, maar ik kan die jongen niet los laten. Ook al wens ik het met heel mijn hard.’ Ik sta langzaam op en wil weg lopen maar de jongen pakt mijn hand vast.
‘Doe niks doms. Dat zou Alice merken.’ Zegt hij waarop ik knik en van het huis weg loop. Ik moet hier heel even weg mijn hoofd leeg maken.
‘Je maakt het alleen maar zwaarder voor jezelf en voor de andere. Dat je nog steeds leeft maakt het voor hun een ramp. Je vader had niet mogen sterven dat had jij moeten zijn.’ Schreeuwt de stem naar me.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen