De ochtend was achter de rug. De mannen hadden net een hevige discussie gevoerd waar de meesten met verhitte gezichten vandaan waren gekomen. Alex had zich afzijdig gehouden en was stoïcijns blijven doorwerken. Waar het precies over ging, wist ze niet. Kozik was er niet en normaal gesproken was hij degene die haar op de hoogte hield van de gesprekken die gevoerd werden. Nu was hij de wapens die ze gisteren van de Russen gestolen hadden bij Happy’s tante aan het onderbrengen en bewaken tot ze kopers hadden gevonden.
      Zoals de voorgaande dagen had Miles de hele tijd commentaar geleverd op haar werkzaamheden. Met de waarschuwing van Chibs in haar hoofd had ze hem wijs genegeerd en af en toe dingen opnieuw gedaan, ondanks dat ze wist dat Miles ongelijk had. Ze wilde haar nek niet uitsteken en in de ring belanden. Dan slikte ze Miles’ gesar maar, dat gelukkig was opgehouden toen de andere mannen waren teruggekomen.
      Nu zaten ze in het clubhuis rond een tafel hun boterhammen weg te werken. Er hing nog steeds een voelbare spanning en Alex hield haar blik maar afgewend om niets uit te lokken. De emoties van gisteren zaten nog steeds hoog en ze vertrouwde zichzelf niet.
      Plotseling voelde ze een hand op haar bovenbeen, die in haar vlees kneep. Met een ruk draaide ze haar hoofd opzij, naar Tig.
      De man keek haar met een grijns aan. ‘Weet je… Die vergadering van net zit me nog best hoog. Ik kan best een pijpbeurt gebruiken.’ Suggestief begon hij met zijn andere hand zijn riem los te maken.
      Met grote ogen staarde Alex hem aan. ‘Zijn – zijn de Croweaters daar niet voor?’
      Tig haalde zijn schouders op. ‘Jij doet wat ik je opdraag, prospect.’
      Alex voelde de kleur uit haar gezicht wegtrekken. Meende hij dit nou echt? De man was gisteren pas uit de gevangenis gekomen dus ze had hem nog niet echt leren kennen. Ze had geen flauw idee of hij een geintje maakte of verwachtte dat ze hem nu echt een blowjob zou geven.
      Haar ogen schoten hulpzoekend naar Juice toe, die zat te grijnzen. Dan was het een grap, toch?
      ‘Wat kijk je nou naar Juice?’ spotte Miles, die tegenover haar zat. ‘Wil je hem soms liever pijpen?’
      Alex had het gevoel dat de vlammen haar uitsloegen. Ze durfde niet meer naar Juice te kijken en staarde daardoor Miles onbewogen aan. Zijn zelfverzekerde grijns gaf haar het gevoel alsof er duizenden mieren onder haar huid krioelden. Gek genoeg viel haar wel een bijdehand antwoord in waarmee ze zich misschien kon redden.
      ‘Ik wil jou niet in de weg zitten,’ antwoordde ze Miles, met alle kalmte die ze kon opbrengen. ‘Jij zei laatst dat als je iemands pik móést zuigen als je in Stockton had gezeten, je voor die van Tig was gegaan.’
      Miles’ mond ging open en weer dicht terwijl zijn ogen naar Tig schoten. Hij durfde het te ontkennen noch te bevestigen.
      ‘Nou, dat mag ook,’ zei Tig grinnikend.
      Alex verbeet een grijns nu de aandacht verlegd was en bekommerde zich weer om haar boterham. Juice durfde ze nog steeds niet aan te kijken, bang dat ook hij haar hulpzoekende blik verkeerd had geïnterpreteerd.
      Ze had haar brood nog maar net achter de kiezen toen ze opstond en zich weer naar de garage haastte. Ze zette haar werk weer voort totdat ze de kleine beurt van de auto had afgerond en keek daarna om zich heen. De anderen waren inmiddels ook weer aan het werk. Vlak achter haar voerden Tig en Bobby een discussie over iets wat hen blijkbaar nogal opwond en ze liep een stuk bij hen vandaan omdat ze niet de indruk wilde wekken han af te luisteren.
      Juice sjorde aan een onderdeel van een motor – Unsers motor, zag ze tot haar verbazing, die net een opmerking maakte dat hij nog haar had op het moment dat hij er voor het laatst op gereden had. Hoewel Alex het moeilijk vond om hem onder ogen te komen, greep ze toch het voertuig vast om tegenkracht te geven terwijl Juice het onderdeel probeerde los te krijgen. Hij knikte haar vluchtig toe.
      Net toen ze hem wilde vragen wat ze verder nog kon doen, kwam Phil de garage binnen.
      ‘Jax aan de bartelefoon. Hij belde dat het dringend was.’
      Ze zag Juice’ vingers rondom de uitlaat van de motor verstijven en wist dat hij zich zorgen maakte.
      ‘Wat zijn ze aan het doen?’ vroeg ze terwijl ze met hem mee naar het clubhuis liep, vlak achter Tig en Bobby.
      ‘Potentiële kopers bezoeken voor de geweren die we de Russen hebben afgenomen.’
      Alex zag niet meteen in hoe dat voor problemen kon zorgen, maar tegelijkertijd besefte ze dat Jax niet zomaar naar het clubhuis zou bellen.
      Net toen ze het clubhuis binnengingen, sloot ook Clay zich bij hen aan. Hij nam de telefoon van Phil aan en de rest wachtte gespannen af. Tijdens het gesprek werd Clays blik steeds donkerder.
      ‘De Russen houden hen vast,’ meldde hij met een grimmige toon nadat de verbinding was verbroken. ‘We hebben een uur om de gestolen waar aan hen terug te geven.’
      Chibs zuchtte. ‘Het duurt zeker twee uur voor Kozik en Happy die kunnen leveren.’
      Zonder enige aanleiding liepen de mannen naar buiten. Aangezien niemand Alex vertelde wat ze moest doen, wisselde ze een vertwijfelde blik met Phil. Toen die binnen bleef, deed zij dat ook maar. Ze stak haar handen in haar zakken en wachtte af, van plan om weer naar de garage te gaan als de mannen weg waren. Ze nam tenminste aan dat die een poging gingen doen om Jax en Opie vrij te krijgen.
      De gedachte dat er misschien een vuurgevecht zou plaatsvinden, kneep haar keel dicht. Wat als de doden straks aan hun kant vielen? Voordat slechte voorgevoelens haar gemoed konden overschaduwen, zwermden er ineens agenten naar binnen. Met grote ogen keek Alex toe hoe ze de boel kort en klein sloegen. Haar blik vloog naar de overzijde van het clubhuis, waar de mannen met grimmige gezichten toekeken. Niemand greep echter in.
      Alex begreep wel waarom: de tijd tikte. Iedere minuut die ze verspilden, kon de dood van Jax en Opie bespoedigen. Stilletjes wachtte iedereen af tot de agenten uitgeraasd waren. Ze lieten één grote ravage achter. De triomfantelijke grijnzen op hun gezichten gaven te kennen dat ze zich superieur voelden, geen van hen had door dat ze gewoon een hele slechte timing hadden gekozen om hier zo maar binnen te vallen. Er was geen geniaal brein voor nodig om te beseffen wat de agenten dreef: ze schoven de schuld van de drie dode Russen in hun schoenen, maar hadden geen enkel bewijs om hun verhaal te staven.
      Alex mopperde in zichzelf om hun frustratie. Toen ze eindelijk weggingen, volgden haar broeders ook en begon Alex zwijgend met het opruimen van de bende die ze achterlieten.

Samen met Rat Boy, Phil en een groep Croweaters ruimde Alex in de uren die volgden de ravage op. Ze stapelde de foto’s op die uit de lijsten waren geslagen op de bar en veegde even onbewust langs Kips gezicht toen ze zijn foto in haar hand hield. Het voelde als heiligschennis dat zijn fotolijst vernield was.
      ‘Wat doe je?’ Er klonk een snuif naast haar. ‘Jij bent echt fucking gay, hè? Zit je je op te geilen bij een dooie? Je bent echt een freak.’
      Met een ruk draaide Alex haar hoofd opzij. Voor ze zichzelf kon tegenhouden, raakte haar vuist zijn oog al. Ze kon het niet helpen, de emoties zaten zo hoog. Ze trof hem vol, maar deze keer herstelde Miles zich snel. Hij duwde haar naar achteren tot ze met haar hoofd tegen de muur knalde en kneep haar strot dicht.
      ‘Als je me nog een keer zo voor schut zet als je vanmiddag deed, ruk ik dat stuk ijzer uit je bek vandaan.’
      ‘Hé hé hé!’ klonk een stem.
      Alex kreunde toen een vuist haar wang raakte en ze bot dacht te horen kraken.
      ‘Is het nou eens klaar tussen jullie?’
      Miles’ nagels lieten krassen in haar keel achter toen iemand hem naar achteren trok. Chibs keek hen beiden ziedend aan. ‘Het eerste wat jullie morgenochtend gaan doen is het uitvechten in de ring. Daarna doen jullie normaal tegen elkaar of jullie kunnen beiden wel naar een volledige patch fluiten!’
      Hij kneep hard in hun schouders en Alex kneep haar ogen even tot spleetjes.
      ‘Morgenochtend negen uur. Geen seconde later. Als ik vanavond nog één onvriendelijk woord tussen jullie hoor, stomp ik jullie zelf neer. Begrepen?’
      Alex knikte, haar lippen op elkaar geklemd. Haar wang brandde en de pijn verspreidde zich naar haar oog, waar tranen zich ophoopten.
      Kutzooi. Hoe kom ik hier nou weer onderuit?
      Ze haalde trillerig adem en keek langs Chibs heen, langs haar keel wrijvend. De mannen liepen verslagen door het clubhuis heen. Ondanks dat ze de afgelopen uren hadden opgeruimd, was het nog steeds een chaos. De sfeer was bedrukt, ook al waren Opie en Jax terug en leek iedereen ongedeerd.
      ‘Ik heb goed nieuws!’ zei Tara opeens.
      Iedereen draaide zich naar de vrouw toe, verward.
      ‘Jax en ik gaan trouwen.’ Ze stak haar hand onbeholpen omhoog en liet de ring zien.
      Even was iedereen verbijsterd, daarna kwamen er voorzichtige glimlachen op gezichten en begonnen ze het stel te feliciteren. Alex deed hetzelfde, al voelde ze de vreugde niet.
      Morgen moest ze de ring in.
      Dan zou ze ontdekt worden.

Reacties (6)

  • Trager

    Ik sla Miles wel in elkaar, dan hoeft Alex niet

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Oei oei wat nu?
    Omg dat is trouwens echt een tiggie vraag hahaha

    1 jaar geleden
  • LarryNiam

    Oh my snel verder ik wil weten wat er gaat gebeuren...

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    OMG... hoe gaat ze zich hier onderuit praten?

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Omg... Die Miles hea.. Ik wil hem ook voor z'n bek hoeken.. Mag ik dat vanavond doen, dan hoeft Alex niet. Haha
    Snel verder ben heel benieuwd hoe ze dit gaat oplossen!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen