Wow, ineens zoveel hoofdstukken en nieuwe lezers! Welkom! (:
En NicoleStyles merkte heel terecht op dat er ergens staat dat Alex tegen Juice zegt dat haar broertje 'twee' dood is, maar dat moet dus 'twee jaar' zijn haha.

Hoewel Alex genoeg aan haar hoofd had om even tegen iemand te willen ventileren, was ze blij dat het donker in huis was. Mila had ervoor gekozen om vanavond in haar eigen huis te blijven en dat hield waarschijnlijk in dat ze nog steeds boos was. Alex controleerde of ze nog een berichtje gestuurd had, maar nam niet de moeite om haar vriendin een appje te sturen toen dat niet het geval bleek. Dat loste ze later wel op. Het probleem dat ‘morgenochtend’ heette, was een stuk dringender.
      Met een zucht liet ze zich op de bank vallen, net als gisteren. Als dat maar geen vaste gewoonte werd. Starend naar het plafond ging ze nogmaals de mogelijkheden na om morgen onder het gevecht uit te komen. Het waren er niet veel en ze had er de hele weg naar huis constant over lopen malen.
      De meest voor de hand liggende optie was doen alsof ze ziek was. Gewoon, zoals ze vroeger deed als ze geen zin had om naar school te gaan. Haar oom was altijd erg soepel geweest, hij had school nooit echt belangrijk gevonden en had net zo lief dat ze meehielp in zijn garage.
      Maar de jongens zouden niet zo makkelijk af te schepen zijn. Zelfs als ze echt veertig graden koorts had, zouden ze haar uit haar bed vandaan trekken om het uit te vechten in de ring en haar de rest van de dag gewoon laten werken. Ze zouden op zijn minst hierheen komen en als ze dan zagen dat ze helemaal niet ziek was, dan werd ze geheid uit het clubhuis getrapt.
      Een huidziekte, was haar tweede optie. Een of andere wond op haar buik die besmettelijk was bij aanraking. Maar die zouden ze ongetwijfeld ook willen zien en heel creatief was ze niet met make-up. Het moest er echt uitzien.
      En dus moest ze iets échts hebben. Iets pijnlijks, iets waarvan ze schrokken als ze haar shirt opstroopte en zélf voorstelden dat ze nu niet in de ring zou vechten. Natuurlijk was het maar een tijdelijke oplossing, maar een tijdelijke oplossing was nog altijd beter dan geen oplossing.
      Maar het was geschift – en niet ongevaarlijk. Als ze zich vergiste, lag ze morgen in een ziekenhuis en werd haar identiteit alsnog ontdekt.
      Ondanks het risico dat ermee gepaard ging, liet het idee Alex niet los. Het was het enige wat kon werken, wat haar morgen kon redden. Als Mila er ooit achter kwam zou ze uit haar vel springen en haar laten opnemen op een psychiatrische afdeling. En toch hield dat haar niet tegen.
      Ze ging achter haar laptop zitten en begon een urenlange research op het internet.

Het was halfdrie ’s nachts toen Alex zich zeker genoeg voelde om haar plan uit te voeren. Ze nam alvast een handvol pijnstillers, legde hechtdraad, een schaar en verband neer en zocht daarna een geschikt mes dat ze ontsmette. Haar shirt trok ze uit, haar chest binder had ze al eerder afgedaan. Ze ging goed in het licht staan en sloot haar vingers ferm rondom de heft van het mes. Ze bracht hem naar haar bovenbuik, vlak onder haar ribben. Daar waar geen grote bloedvaten liepen, geen belangrijke zenuwen waren en ze niet haar darmen of een ander orgaan raakte. Een paar keer haalde ze diep adem. Het lemmet voelde koud tegen haar huid. Ze bande alle gedachten uit haar hoofd, zoals ze zo vaak had moeten doen tijdens haar training.
      Ik kan dit. Ik heb geleerd om kalm te blijven in zulke situaties, en ook om mezelf en anderen op te lappen na een wond als deze.
      Ze telde tot drie en stak toen het mes in haar bovenbuik. Ze klemde haar kiezen op elkaar terwijl ze een schreeuw onderdrukte en zich op haar ademhaling concentreerde. In gedachten instrueerde ze zichzelf over de vervolgstappen. Mes op het aanrecht leggen. De wanden van de wond tegen elkaar aan duwen. Ze pakte de naald en draad en hechtte de wond, alle scheldwoorden grommend die ze de afgelopen jaren had geleerd. Het duizelde haar. De pijn was scherper dan ze verwacht had, maar ze wist het naar een hoekje van haar geest te duwen totdat ze klaar was met hechten.
      Zodra de wond gehecht was, dekte ze hem af met een gaasje en wond ze verband om haar lijf. Onder de kraan waste ze het bloed van haar mes en zo voorzichtig mogelijk zakte ze op de grond neer om de vloer schoon te boenen. Daarna strompelde ze naar bed en ging heel voorzichtig liggen.
      Ze draaide haar hoofd opzij en keek door het open raam naar buiten. Sterren twinkelden koud.
      ‘Sorry,’ fluisterde ze toen ze Kips gezicht voor zich zag. Hij zou trots zijn op het plan dat ze had bedacht, maar furieus omdat ze het ook echt had uitgevoerd.
      Loom zakten haar ogen dicht en ondanks de pijn grijnsde ze flauwtjes. ‘Ze kunnen me in elk geval niet verwijten dat ik nooit toegewijd ben geweest.’

Reacties (6)

  • Trager

    Wauw

    1 jaar geleden
  • LarryNiam

    Oh my she crazy

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    :|Holy shit:Otoegewijd jaa zeker wel, misschien iets te toegewijd...:|
    idd ben ook zeer benieuwd hoe ze dit ineens gaat verklaren

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Wauw.... Ik ben er nog niet over uit of ik d'r nou gestoord vind of toegewijd. Ik denk van allebei een beetje haha.
    Ben benieuwd wat haar verhaal wordt. Gestruikeld in het messenblok ofzo hahaha.
    En gaat Juice haar dan verzorgen 🤩💪🏻🤫

    Verder!!

    Xx

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Holy shit, ze is wel heftig zeg..

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Jep. Ze is niet helemaal gezond, haha.

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen