Al een halfuur voordat ze bij de ring verwacht werd, was Alex al bij de boks-club. Ze had gehoord dat de eigenaar twee jaar geleden was vermoord en dat het pand verkocht was, maar toen er geen nieuw bestemmingsplan voor kwam, had Lumpy’s neef de gym weer in zijn oude glorie hersteld. Ze ging echter nog niet naar binnen, maar leunde iets verderop tegen haar motor aan terwijl ze een sigaret opstak en zich mentaal voorbereidde op de confrontatie van straks, terwijl ze hoopte dat de pijn die het rijden haar had opgeleverd in de tussentijd vervaagde.
      Ze had het goed uitgedacht en haar plan klonk haar best waterdicht in de oren. Niemand zou verwachten dat ze zichzelf zou neersteken om onder een simpel bokswedstrijdje uit te komen en zolang ze met een uitgestreken gezicht de boel bij elkaar kon liegen, kwam het vast goed.
      En aangezien ze de godganse dag tegen iedereen in haar omgeving loog, voorzag ze daar geen problemen in.
      Alex had net haar tweede sigaret uitgetrapt toen de eerste motor naast haar stopte. Een nerveuze steek trok door haar buik toen ze zag dat het Juice was. De afgelopen twee dagen had hij continu haar brein door de war geschopt, dus ze had het niet erg gevonden als hij op het laatste moment was komen opdagen of gewoon helemaal niet was gekomen. Haar mentale voorbereiding kon ze nu wel gedag zeggen.
      ‘Jij bent vroeg.’ Wonder boven wonder kon ze voorkomen dat haar stem klonk als die van een gestreste cavia.
      ‘Ja. Was toch al wakker.’ Hij had zijn motor naast haar gezet en draaide zich naar haar toe. Ook hij stak een sigaret op.
      ‘Weer slecht geslapen?’
      Hij haalde zijn schouders op. ‘Niet slechter dan jij, gok ik?’
      Inwendig gniffelde ze. Je moest eens weten dat ik tot ver voorbij middernacht heb lopen uitzoeken hoe ik mezelf het meest veilig kan neersteken.
      ‘Ik heb betere nachten gehad. Dat iedereen onder zo veel stress staat, helpt ook niet mee,’ mompelde ze. Even keek ze hem peinzend aan. Juice staarde langs haar heen en leek met zijn gedachten elders, waardoor ze zichzelf een paar seconden gunde om van haar uitzicht te genieten voordat ze haar keel schraapte en een poging deed om hun vertrouwelijke band wat meer omvang te geven. ‘Die vergadering gisteren, waarna iedereen zo niet chill was… waar ging die over?’
      Juice zuchtte en verplaatste zijn blik naar haar gezicht. ‘Clay en Jax willen dat we drugs gaan vervoeren voor het Galindo Kartel.’
      ‘Wát?’
      Gauw kneep ze haar lippen op elkaar, wetend dat ze zich veel te fel uitsprak over iets waar ze als prospect niets over te vinden had, maar Juice leek het niet erg te vinden.
      ‘Het is gestoord,’ mompelde hij met een zucht. ‘Zelfs Jax is er een voorstander van. Ik snap er geen zak van.’
      Juice kende zijn vrienden beter dan zij, dus ze nam maar aan dat dat inderdaad vreemd gedrag was. ‘Hebben jullie al gestemd?’
      Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee, we moeten het eerst een paar dagen laten bezinken. Shit man…’ Weer schudde hij zijn hoofd. Het was haar duidelijk dat het hem hoog zat en ze snapte dat het veel voor hem was om te bevatten. Hij was net vrijgelaten uit de gevangenis. Op zijn eerste dag vrijheid had hij een moord gepleegd, op de tweede dag moest hij overwegen of hij bij de zaken van een kartel betrokken wilde worden. ‘Ze zien alleen het geld. Maar als we eenmaal met Galindo in zee gaan… dan komen we er nooit meer uit.’
      Het was niet zo dat Alex nou een hoop verstand had van drugsbazen, maar ze dacht wel dat Juice gelijk had.
      ‘Zijn dat afspraken die in Stockton zijn gemaakt ofzo?’
      ‘Ik denk het,’ mompelde Juice. ‘Maar ik heb er niks van gemerkt.’
      Alex was in elk geval blij dat hij geen voorstander was van drugssmokkel. Dat met de Russen kon ze nog zien als een soort oorlogvoering, maar drugs smokkelen… dat was van een heel andere aard.
      ‘Ze hebben Jax en Opie gisteren gered. Het kartel,’ mompelde Juice en hij zuchtte. ‘Dus we staan wel bij ze in het krijt.’ Met de hak van zijn linkerlaars probeerde hij een krijtveeg van de neus van de ander weg te vegen. ‘Ik blijf bij mijn standpunt en ik weet dat Bobby er ook nooit achter zal staan. Maar verder…’ Hij keek weer op. ‘Verder heb ik het gevoel dat we een minderheid zullen zijn.’
      ‘Ik zou het wel weten,’ mompelde Alex. ‘Maar ja. Ik heb weinig in te brengen, hè.’
      Juice trok een mondhoek op. ‘Nog niet. Maar dat komt wel.’
      Alex voelde een warme gloed door zich heen trekken omdat hij erop vertrouwde dat ze bij de club kon blijven, zelfs al wist Alex zelf dat dat nooit zou gaan gebeuren. Zodra ze haar haar volledige patch aanboden, zou ze hun vertellen wie ze werkelijk was. Als ze dáárna ontdekten dat ze een meisje was, dan tekende ze zeker haar eigen doodvonnis. Als ze dat nog niet gedaan had.

. . .


Niet iedereen was er. Clay vond de onenigheid tussen de twee prospects geen reden om het clubhuis te verlaten, Happy en Kozik waren nog steeds bij Happy’s tante en Jax had ongetwijfeld besloten om zijn verloving op een andere manier te vieren dan door naar twee vechtende jongens te kijken.
      Bobby stond naast hem. ‘Op wie zet jij in?’
      Juice wist eigenlijk niet precies wat er deze keer tussen de twee prospects was voorgevallen, maar hij hoopte sowieso dat Shane Miles er flink van langs gaf. Hoe dan ook moest hij het uitgelokt hebben.
      ‘Ik zet een tientje op Shane in. Hij heeft Miles eergisteren al een goeie hoek gegeven.’
      Shane keek om toen hij zijn naam hoorde vallen. Zijn gezicht sprak dankbaarheid uit en een beetje opgelaten wreef Juice in zijn nek. Voelde een startende vriendschap altijd zo… ongemakkelijk? Aan de ene kant vond Juice het makkelijk om met Shane te praten, het leek als vanzelf te gaan om zijn hart bij hem te luchten, maar zodra er anderen bij waren hing er een soort spanning die hij niet kon verklaren.
      De aarzelende glimlach die Shane liet zien, maakte het er niet beter op. Iets in zijn maag trok samen en hij diepte gauw zijn portemonnee op en gaf Bobby het geld dat hij inzette.
      ‘Luister goed,’ hoorde hij Chibs tegen de twee jongens zeggen. ‘Binnen die ring slaan en trappen jullie je frustratie eruit, daarna omarmen jullie mekaar en is het klaar met dat gezeik. Duidelijk?’
      ‘Helemaal.’
      Om de een of andere reden deed Miles’ grijns hem zijn vuist ballen. Hij had zin om zelf in de ring te stappen en hem eens een paar flinke dreunen te geven. Waar die gedachte vandaan kwam, wist hij niet. Hij had al zo vaak gezien hoe ergernissen in deze ring beëindigd werden, maar op de een of andere manier voelde het nu anders.
      Shane knikte alleen en klom tussen de touwen door de ring in. Zijn bewegingen waren houterig en zijn kaken waren op elkaar geklemd.
      ‘Wat hou je je shirt aan?’ hoonde Miles. ‘Ben je bang dat we je tietjes zien?’
      Er trok een roze tint over Shanes gezicht. Toch klonk zijn stem bars toen hij antwoordde: ‘Ik hou ‘m liever aan.’
      Miles rolde met zijn ogen. ‘Jij moet ook altijd bijzonder zijn, hè?’
      ‘Trek je shirt uit,’ droeg Chibs hem op. Zijn gezicht liet zien dat hij helemaal geen zin had in dit gedoe.
      ‘Ik…’ Shane bracht zijn handen naar de zoom van zijn shirt.
      Juice trok zijn wenkbrauwen op, zich nu ook afvragend waarom hij zo moeilijk deed. Aarzelend trok hij zijn shirt op tot zijn middenrif. Er zat verband rond zijn bovenbuik.
      ‘Ik ben bang dat het dan gaat infecteren, ofzo?’
      Juice stond op voor hij het doorhad en liep naar de rand van het boksveld. ‘Jij wilde gaan boksen? Met dát? Wat is er gebeurd?’
      Shane boog zijn hoofd, zodat zijn blonde lok deels voor zijn gezicht viel. ‘Ik ben gisterennacht neergestoken toen ik mijn huis wilde binnengaan. Maar jullie hadden allemaal al zo veel aan je hoofd…’
      ‘Je bent néérgestoken?’ viel Juice ongelovig uit. Zijn stem galmde door de ruimte en hij merkte dat de anderen hem verrast aankeken. Hij gaf er niet om. Hij had net een halfuur met die jongen staan praten zonder te weten dat een of andere debiel hem gisterennacht had neergestoken? Hij had net z’n hart gelucht over de stemming en Shane nam niet eens de moeite om te zeggen dat hij een steekwond in zijn buik had?
      ‘Waarom zei je niets?’ vroeg Chibs nu ook geërgerd.
      De jongen haalde zijn schouders op. ‘Het was volgens mij een Rus. Ik nam aan dat het wat te maken had met al dat gedoe van gisteren, wraak ofzo. Ik dacht dat iedereen wel genoeg aan zijn hoofd had en het is goed gekomen. Ik leef nog.’
      Ik leef nog. Er kroop een rilling langs Juice’ rug en hij keek met hernieuwd respect naar Shane.
      Chibs sloeg een arm om Shanes schouder en drukte zijn voorhoofd tegen dat van de jongen. ‘Je hoort bij ons, Shane. Als iemand je ook maar een blauwe plek oplevert door clubzaken, dan wil ik dat weten. Duidelijk?’
      Shane knikte haastig. ‘Ja.’
      ‘Goed zo. Nou, dit stellen we uit tot je weer opgeknapt bent. D’r heeft al een dokter naar gekeken, neem ik aan?’
      ‘Ja…’
      ‘Mooi. Ga naar huis, jongen. Rust uit. Ik zorg dat er elke dag iemand langskomt om te kijken hoe het gaat.’
      ‘Thanks,’ mompelde Shane.
      Juice ving een blik van Chibs op en knikte. Hij zou met de jongen meegaan en ervoor zorgen dat er niemand kwam om het werk af te maken.

Reacties (6)

  • Trager

    Hopelijk hoeft het nou helemaal niet meer :3

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik denk wel dat ze hier heel wat respect mee heeft verdiend.

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Nice!!!!!!! Verder!!!! Love it. En Juice gaat mee.. Awesome!

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Nice!!!!!!! Verder!!!! Love it. En Juice gaat mee.. Awesome!

    1 jaar geleden
  • iceprinces14

    Hahahaha lekker gespeeld hoor

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen