Foto bij 41.

Er gingen nog een aantal weken voorbij waarin het volk duidelijk aansterkte en ook steeds meer zin kreeg om weer op weg te gaan, of dit nu naar de berg was of een andere plek in Midden Aarde bleef onuitgesproken. Zo kwam de dag waarop Terwyn voor Thorin’s kamer deur stond, de prins die al snel open deed keek haar wat vragend aan ‘Kan ik je helpen met iets?’ vroeg hij licht bezorgd aangezien het wel een vreemd beeld was om Terwyn wat nerveus voor de deur te zien trappelen. ‘Ik moet u spreken’ zei Terwyn dan ook formeel waardoor Thorin de deur meteen wat verder opende en gebaarde dat ze binnen mocht komen. Terwyn nam snel plaats op de bank in de kamer waarna Thorin bij haar ging zitten. ‘Vertel Terwyn’ zei hij nieuwsgierig waardoor de jonge vrouw eens diep ademhaalde ‘Ik ben heel dankbaar voor alles dat koning Gror hier voor ons doet en het is hier veilig, het volk is aangenaam, er is werk voor iedereen. Toch voel ik me hier niet thuis en wil ik Midden Aarde verder verkennen.’ Zei Terwyn toen openlijk. Thorin liet dit even bezinken voor hij antwoord gaf ‘Weet je dat wel zeker, ik bedoel je kent de gevaren buiten deze bergen. Je hebt een zoon, je bent al zoveel verloren’ sprak Thorin toen twijfelachtig, Terwyn knikte als teken dat ze zijn vraag begreep. ‘Ik moet hier weg Thorin, ik weet niet wat het is, maar als kind heb ik altijd al de wereld willen zien, willen weten waar ik vandaan kom. Ik heb zoveel vage herinneringen aan plaatsen en mensen die nu niets meer voor mij betekenen, maar ik wil weten wat ze ooit betekend hebben. Ja, ik heb een zoon, maar deze is hier veilig en hoort veilig op te groeien. Ja, met zijn moeder opgroeien zou het beste zijn, maar ik wil ook niet voor altijd weg blijven uiteraard, ik denk gewoon niet dat ik een goede moeder voor hem kan zijn tot mijn eigen verleden duidelijk wordt. Hij kan bij Dis blijven, bij Fain, zij zullen voor hem zorgen alsof hij hun eigen kind was. Ik ken de gevaren hierbuiten Thorin, maar jij kent ze ook, net als de rest van ons overgebleven volk, moeten wat orks, wargs en slechte weersomstandigheden ons dan tegenhouden om uit te vinden wie we zijn en wat we kunnen maken van ons leven?’ luidde Terwyn’s antwoord. Thorin zuchtte even maar kon niet anders dan haar gelijk te geven ‘Ik zie dagelijks hoe ons volk zijn ogen richt op de berg, op de wereld buiten de IJzerheuvels, Misschien heb je gelijk en is het tijd dat we op zoek gaan naar onze eigen thuis. Waar dit ook mag zijn’ zei hij. Hierdoor kreeg Terwyn een brede glimlach op haar gezicht ‘Meen je dat? Gaan we echt op avontuur?’ vroeg deze dan ook op vrolijke toon waardoor Thorin lachte ‘We gaan op avontuur, we hebben ons al lang genoeg verstopt’ antwoorde hij toen waarna Terwyn hem om de hals vloog waardoor de koning even versteende. Gelukkig herpakte hij zich al snel en voor Terwyn zich schuldbewust kon terugtrekken sloeg hij ook zijn armen om haar heen. ‘Je bent een goede koning Thorin, bedankt voor alles’ sprak Terwyn zacht waarna Thorin even zijn hoofd schudde ‘Blijf me alsjeblieft prins noemen, dan hoef ik me bij jou tenminste niet zo deftig en verantwoordelijk te gedragen’ zei hij waardoor Terwyn hem losliet en verbaasd aankeek. ‘Uh ok dan,’ lachte ze uiteindelijk waarna hij haar kort door het haar wreef ‘Morgen nemen we ons spullen. Over twee dagen vertrekken wij bij zonsopgang!’ zei Thorin enthousiast waarbij Terwyn opstond en met een duidelijke knik de ruimte verliet om haar spullen bij elkaar te rapen en nog even tijd te spenderen met haar zoontje Farryn die ze wel hard zou gaan missen, ook al geloofde ze echt wel dat ze deed wat best was voor hun beide.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen