Foto bij Hoofdstuk 40

allemaal heel erg bedankt voor de geweldige reacties!(H)

Na een vermoeiende en lange discussie met Draco gehad te hebben. Ben ik op zijn schoot inslaap gevallen. Het is vreselijk. Ik als een Schouwer had dit niet mogen laten gebeuren, maar het voelde zo goed. Ik voel een hand over mijn wang strelen en zacht zucht ik.
‘Roxy, we zijn er.’ Fluistert de jongen zachtjes in mijn oor. Hij kan wel lief zijn. Wacht, we zijn er! Ik vlieg overeind en spring op.
‘Shit!’ Mompel ik en barst dan in lachen uit. ‘Het spijt me. Het was niet de bedoeling dat ik…’
‘Het is al goed.’ Onderbreekt de jongen me waarop ik vluchtig knikt. ‘Nu opschieten we moeten naar school. Straks zijn alle koetsen weg en moeten we lopen.’ Zegt hij waarop ik vlug knik en samen met hem naar de koetsen ren. Er staat nog een laatste koets met een zwart paard er voor. Hij heeft zwarte grote vleermuis vleugels en zijn huid lijkt wel van leer. Ik loop op het dier af en aai hem voorzichtig over zijn huid.
‘Je bent prachtig.’ Mompel ik zachtjes.
‘Wat doe je?’ Vraagt Draco me verbaast. Ik kijk op van het dier en zie dat Draco me verbaast aan staart. Hij heeft de dood nog nooit gezien. Ik haal mijn schouder op en ga in de koets zitten. Ik staar naar buiten en lach als ik het kasteel steeds dichterbij zie komen. ‘Welke afdeling kom je eigenlijk?’ Vraagt Draco ineens.
‘Ze hebben me niet in een specifieke afdeling gezet. Om het makkelijk te houden zei Perkamentus gewoon dat ik nog in Gryffoendor zit. Ik heb wel mijn oude kamer bij de profesoren terug. Ze vonden het beter als ik wel gescheiden was van de rest.’ Vertel ik de jongen waarop hij knikt. Zodra we eindelijk bij het kasteel zijn haak ik mijn arm in de van Draco en sleur de jongen mee. bij de grote zaal laat ik hem los en huppel vrolijk bij hem weg. Voor ik kan gaan zitten word ik vastgepakt en omgedraaid. Ik kijk in de steen grijze ogen van Draco. Zijn gezicht staat hard en koud maar zijn ogen staan vriendelijk en glinsteren.
‘Vijanden voor het leven.’ Sist hij boos waarop ik knik.
‘Altijd.’ Fluister ik terug. Ik voel dat heel de grote zaal naar ons kijkt en het maakt me niks uit. ‘Ga nu maar Park geruststellen. Ze kijkt een beetje boos naar me.’ fluister ik in zijn oor en loop dan bij hem weg. Ik word bij mijn hand gepakt en aan tafel getrokken. Ik kijk verbaast naar de persoon en zie Fred en achter hem George.
‘Wat moest Malfidus van je?’ Vragen ze tegelijk. Ik haal mijn schouders op en kijk naar de tafel. Er word een bord voor mijn neus gezet en kijk verbaast naar Fred.
‘Moeder zij dat we voor je moesten zorgen. Ze zei dat je steeds minder begon te eten.’ Fluistert Fred tegen me waarop ik hem verbaast aan kijk. ik schut mijn hoofd en schuif het bord van me af.
‘Ik heb gewoon geen honger. Mijn hoofd staat op ontploffen.’ Mompel ik zachtjes.
‘Maar je bent zo erg vermagerd. Sommige zien het niet maar wij wel. Wij zijn je familie. Charlie zag het ook maar wilde het niks zeggen, omdat hij bang was dat je boos zou worden.’ Gaat Fred veder. Ik haal ongeïnteresseerd mijn schouder op en pak de vork dan toch maar vast.

Reacties (1)

  • GossipGirl21

    goed zo vind het echt super lezen.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen