Toen Nathan voor het eerst een voet in het bordeel zette, was hij uitgehongerd, vuil en hondsmoe. Het was madame Rosella die hem had opgevangen toen hij zich vastklampte aan de laatste restjes leven in hem. Hij was zo dichtbij opgeven geweest dat het hem nu nog bang maakte, als hij eraan terugdacht.
Madame Rosella had hem mee naar binnen genomen en een warm bad voor hem klaar gemaakt. Ze had hem gewaarschuwd voor het hete water, maar hij was zonder pardon in het bad gegleden. Zijn voeten en benen deden overal zeer door de plotse ommezwaai van koude naar hitte, maar het kon hem niet deren. Voor het eerst in een veel te lange tijd had hij het terug volledig warm.
Nathan bleef in het bad zitten, tot hij eindelijk het gevoel had dat al het vuil was los geweekt en hij terug brandschoon was. Daarna had Madame Rosella hem een dikke kamerjas gegeven, die hij zorgvuldig rond zijn lichaam draaide. Op straat had hij geen gêne gekend, maar nu begon het hem te dagen dat deze hulpbehoevende een vreemdelinge was, waaraan hij zich niet bloot wilde geven - letterlijk en figuurlijk.
Op blote voeten was Nathan madame Rosella gevolgd tot in de keuken, waar ze hem een kom soep en wat brood voorschotelde. Wederom waarschuwde madame Rosella hem om niet te vlug te eten en wederom had Nathan er geen oor naar. Het eten was warm en het voelde heerlijk in zijn lege maag. Zijn bord was nog niet volledig leeg of de maaltijd kwam er al terug uit.
‘Ik zei het je toch,’ had madame Rosella gezegd, waarna ze een emmer ging halen. Ze bleef bij hem, tot zijn maag terug leeg was en de misselijkheid weg trok, waarna ze hem een nieuwe kom soep gaf. Die at hij met trage happen, onder het goedkeurende oog van madame.
Toen de warmte van het bad en het geruststellende gevoel van een volle maag tot Nathan doordrongen, speelde zijn vermoeidheid weer op. Zijn ogen vielen bijna toe toen madame Rosella haar hand naar hem uitreikte en zei: ‘Zullen we je in bed stoppen?’
Nathan wist dat hij eigenlijk te oud was voor de manier waarop ze tegen hem sprak, maar het kon hem niet deren. De affectie die deze vrouw hem toonde was precies wat hij op dat moment nodig had.
Madame had hem meegenomen, naar de laatste kamer in de gang, waar een groot bed stond te wachten. Nathan was onder de lakens gekropen en had bijna gehuild van geluk. In plaats van zijn tranen te laten lopen, had hij naar madame gekeken, die zorgvuldig een tweede laken over hem legde. In al die tijd had Nathan geen woord gezegd, maar toen madame aanstalten maakte om de kamer te verlaten, zei hij met rasperige stem: ‘Bedankt. U hebt mijn leven gered.’ Daarna sloot hij zijn ogen en viel in een ellenlange, droomloze slaap.

In de eerste weken daarna leerde Nathan stilletjes aan de mensen en zijn omgeving kennen. Hij wist niet wat een bordeel was, of een courtisane evenmin. Hij wist enkel dat de vrouwen rond hem lief waren en dat ze goed voor hem zorgden. Hij kreeg drie keer per dag eten, mocht zoveel baden als hij wou en kreeg zelfs zijn eigen kamer. Het enige minpunt was dat hij daar alleen sliep. Hij werd ‘s nachts vaak geteisterd door nachtmerries, waar hij steevast dezelfde beelden te zien kreeg: de nacht waarop hij van huis was weggelopen. Vaak werd hij wakker van zijn eigen geschreeuw en wachtte dan in bed, tot het ochtendlicht hem verloste.
Op de nachten na, vond Nathan het heerlijk in het bordeel. Ze stelden niet al te veel vragen en dat was precies wat Nathan nodig had. Madame Rosella had enkel op een van de eerste dagen gepolst naar zijn ouders en of die hem niet zochten. Nathan had enkel met zijn hoofd geschud. Ze had haar hand kort op zijn schouder gelegd en zacht gezegd: ‘Geen zorgen. Wij zijn je nieuwe familie nu,’ en dat was dat.
Door de goede zorgen en het eten, voelde Nathan zich met de dag sterker worden en was hij niet langer vel over been. Nathan wist dat hij nooit meer dezelfde zou zijn, niet met al de dingen die hij had meegemaakt, maar lichamelijk gezien was hij wel weer de oude. Op de dag dat hij dit besefte, ging hij naar madame Rosella en vroeg hetgeen waar hij al eventjes over piekerde: hoe zat het met school? Moest hij niet terug? Zouden de leraren hem niet missen?
Rosella had geglimlacht en Nathan door zijn haren gewreven. ‘Nee lieverd, je moet niet terug naar school. Je blijft hier. Maar het is duidelijk dat je klaar bent om opnieuw te leren en dat is goed nieuws, zowel voor jou als voor mij.’
Nathan had op dat moment niet geweten wat ze bedoelde, maar hij had gedwee geknikt. Hij moest niet terug naar de schoolbanken en voor een twaalfjarige jongen was dat een hele opluchting.
In de daaropvolgende dagen gaf madame Rosella hem onverwachts opdrachten, de één al wat moeilijker dan de andere. Zo wilde ze dat hij naar de bakker rende, zo snel als hij kon. Als hij voor twaalf uur terug was, mocht hij het wisselgeld houden.
Enkele minuten voor het middagmaal was Nathan terug, zwaar hijgend en bezweet, maar op tijd. Madame had geglimlacht en hem de rest van het geld toegestopt, ‘Zoals beloofd’.
De volgende dag vroeg madame hem terloops om de wortels voor de soep te snijden. Hij mocht zelf kiezen met welk mes en als hij het er zonder wondjes goed vanaf bracht, mocht hij vanavond een extra kom. Voor een groeiende jongen die steeds honger had, klonk dat als muziek in de oren. Hij had de wortels in geen tijd klaar en madame had goedkeurend geknikt.
Dan waren er ook nog de kleine taken, die Nathan zich bijna niet meer herinnerde. Kon hij even de pot confituur openen? Niemand van de dames had er genoeg kracht voor. En zou hij misschien de dozen met drank naar de bar willen dragen? En de tonnen met bier verschuiven?
Nathan deed het allemaal en na een week had madame Rosella hem bij zich geroepen. Het was de eerste keer dat hij in haar bureautje kwam, dat achter de bar lag. Ze liet Nathan aan de andere kant van het bureau zitten en keek hem zakelijk aan. ‘Je hebt laten zien dat je snel bent,’ zei ze. ‘Je bent behendig en sterk.’ Nathan had gebloosd door de complimentjes. ‘Als je wilt,' zei madame Rosella, 'maak ik je nog beter, sneller, sterker. Ik kan je nieuwe dingen leren. Maar alleen als je er klaar voor bent.’
Nathan had driftig geknikt. Hij vond de nieuwe taakjes leuk. Rondlopen in het bordeel was in de eerste weken erg spannend geweest, maar nu was de lol eraf. Hij had nood aan iets nieuws en dat was precies wat madame Rosella voorstelde.
‘Prima. Dan beginnen we vandaag met je eerste les.’ Madame verzette zich achter haar bureau en begon zijn nieuwe dagroutine uit te leggen. Hij zou vroeg opstaan, naar de bakker gaan voor brood, ontbijten met de rest en dan zijn oefeningen doen. Die bestonden uit buikspier, arm, been en rugoefeningen. Madame Rosella toonde hem hoe hij het moest doen en Nathan zoog de informatie binnen als een spons. Als hij alle oefeningen onder de knie had, vertelde ze, zou ze hem nieuwe geven.
Naast zijn versterkende oefeningen, zou Nathan moeten werken aan zijn snelheid. Hij kon vlot een eindje rennen, maar madame Rosella wilde hem nòg sneller maken. Daarom moest hij na zijn oefeningen naar het naburige park om rondjes te lopen. ‘Elke dag ga je van elf tot twaalf uur naar dat park en elke dag probeer je om er een eind bij te doen. Al is het maar enkele meters, je moet meer afstand hebben afgelegd dan de dag ervoor, in dezelfde tijdsspanne. Begrijp je?’ Nathan knikte en maakte een mentale notitie om een horloge mee te nemen.
‘Na de middag kom je nog een uurtje naar hier, naar mijn bureau. Dan leer ik je dingen om hierboven ook nog wat ruimte te maken,’ ze wees glimlachend naar Nathans bovenkamer.
‘De rest van de dag ben je vrij.’ Madame Rosella nam pen en papier en krabbelde wat neer. Toen ze het papiertje aan Nathan gaf, zag hij dat het een lijstje was met de uren en verschillende activiteiten.
‘Gaat je dit lukken Nathan?’ Madame keek hem indringend in de ogen. Nathan keek nog eens naar de lijst en voelde de energie in hem opborrelen, klaar om te gebruiken. Hij had altijd van sporten gehouden en deze dagindeling zag er erg goed uit; sterker nog, hij had zin om eraan te beginnen.
‘Ja, dit gaat me lukken.’

Reacties (2)

  • AmeranthaGaia

    Leuk om te weten wat zijn achtergrond is. Ik ben heel benieuwd wat hem allemaal overkomen is.

    4 weken geleden
  • Sunnyrainbow

    Leuk om te lezen over zijn geschiedenis!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen