Foto bij Hoofdstuk 46

Ik heb het moeilijk. Ik heb geen idee wat ik met Draco moet doen.
Wat zal ik met Draco doen?!?!?

zal ik hem geduldig en lief laten wachten(A)? Hem zelfmedelijden laten hebben en hem dag en nacht jankend door het kasteel laten lopen( ik vind deze wel heel erg gemeen)(huil)? Of zal ik er een boze jaloerse jongen maken:((?

Please geef me jullie mening!!

Ik kijk van het boek wat op mijn schoot licht naar de beker die midden in de zaal staat. Eigenlijk kan ik net zo goed meteen de mensen aanwijzen die mee gaan doen, maar ik durf niet eens naar ze te kijken. Bang dat ik de ogen van de dood voor me ga zien. ik voel een warme hand mijn schouder raken en ik laat een kreetje van schrik. Ik kijk op en zie dat een lachende maar ook bezorgde George langs me gaat zitten.
‘Wat is Rox? Je bent de hele week al heel gespannen en je gedraagt je afstandelijk.’ Zegt hij waarop ik zwak mijn hoofd schut en weer een keer om me heen kijk. Ik zie dat Carlo tegen over me aan een tafel zit. Ik heb de jongen heel de week proberen te waarschuwen en tegen houden, maar hij was altijd wel druk. Ik kon hem nooit spreken en toen het wel kon was het al te laat. Hij had zijn naam al in de beker gegooid.
‘Zijn jullie ook zo benieuwt naar de deelnemers?’ Hoor ik Fred vragen en verbaast kijk ik de jongen aan. de jongen komt aan de andere kant van me zitten en bekijkt ons onderzoekend. George zie ik enthousiast naar zijn broer knikken en ik schut treurig mijn hoofd. Ik heb helemaal nergens zin. Verbaast kijkt de tweeling me aan en ik zucht geërgerd.
‘Ik weet het godverdomme al!’ Schreeuw geërgerd ik naar de jongens. Ik zie hoe vele verbaasde blikken op mij zijn gericht en snikkend leun ik tegen Fred aan. de jongen slaat zijn armen om me heen en houd me stevig vast. ‘Ik ben bang voor de reacties en de uitkomsten.’ Zeg ik zachtjes.
‘Niet elke droom die je hebt komt uit.’ Zegt Fred als hij me los laat en aankijkt.
‘Ik weet niet wie er in je droom gekozen werden, maar ik bene er zeker van dat het nu niet zal gebeuren. Dromen zijn maar bedrog.’ Zegt George waarop Fred instemmend knikt. Mijn dromen zijn geen bedrog. Mijn dromen zijn de toekomst. Ze komen altijd uit. ze zijn niet altijd het zelfde, maar het gebeurd en daar gaat het om. Heel de zaal valt in doodse stilte en verbaast kijk ik op. Ik zie Perkamentus bij de beker staan en staat op het vuur te wachten. Uit het niets verandert het rustige blauwe vuur naar rood en begint wilder te worden. er schiet iets uit vuur en meteen is het weer rustig. Perkamentus vangt het stuk Perkament wat net uit het vuur schoot. Hij kijkt naar het stukje en kijkt dan onderzoekend de zaal rond.
‘Viktor Kruml, van Klammfels!’ Roept hij hard door de zaal. Een jongen met kort donker bruin haar staat op en loopt naar Perkamentus toe. Hij word gefeliciteerd en dan weg gestuurd naar een andere kamer. Ik pak Fred zijn hand vlug vast als het vuur weer rood kleurt. Dit keer is het een blauw stukje perkament wat er uit de beker vliegt. Dat kan maar van een school zijn.
‘Fleur Delacour, van Beauxbaton!’ Roept Perkamentus door de zaal. Een meisje met zilver blond haar en donkerblauwe ogen huppelend naar Perkamentus toe. Ze geeft hem twee zoenen een op elke wang en huppelt dan de zaal uit. Dat zijn al twee van de vijf mensen die juist zijn. Ik herken ze nog van mijn droom die ik een jaar geleden heb gehad. Het vuur kleurt weer rood en er schiet een stuk perkament uit.
‘Carlo Kannewasser, van Zweinstein!’ Roept Perkamentus door de zaal. Carlos staat trots op en zijn blik valt op mij. Hij lacht naar me en ik wil wel terug lachen, maar het lukt me niet. Ik schut zwak mijn hoofd waarop de jongen me verbaast aan kijkt en dan naar Perkamentus loopt. De jongen word gefeliciteerd en loopt dan de zaal uit.
‘Rox, je ziet erg bleek! Gaat alles goed?’ Vraagt Fred me bezorgd waarop ik eerlijk mijn hoofd schut. Ik kijk naar het vuur wat groter en wilder word dan de vorige keren. Het kleurt donker rood en er schieten dit keer twee stukken perkament uit het vuur. Ik kijk langzaam naar Fred en wil in huilen uitbarsten. De jongen lacht zwak en slaat zijn armen om me heen. Ik kijk naar Perkamentus die op dat moment de twee stukken perkament vangt. Op het zelfde moment valt er een doodse stilte en e spanning is om te snijden.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen