Ik moest stoppen met het nieuws kijken. Misschien zou ik een regel voor mezelf instellen. Het enige wat het deed was het verpesten van mijn humeur.
"Styles was seen leaving the Marriot hotel in his home town with a not-so-mysterious blonde-"
Ik wist niet waarom ik er überhaupt iets om gaf. We hadden nooit iets gehad. Onze vriendschappelijke relatie eindigde net zoals alles ooit eindigt. Al waren we nooit echt vrienden, eerder kennissen.
"The woman has recently been named as the soap star-"
Ik schraapte de restjes van mijn verbrande scrambled eggs uit de pan in de prullenbak.
"It is rumoured that the pair have been sneaking around together for the past month or so-"
Ik zette de pan op tafel neer, iets harder dan mijn bedoeling was. De klap zorgde ervoor dat ik schrok.
Ik had niet meer van hem verwacht. Het was Styles, hij hechtte geen enkele waarde aan verbintenis.
"We wish the pair the very best-"
Ik zette abrupt de televisie uit voordat ik mijn tas en sleutels pakte en naar mijn werk vertrok.
      Onderweg kwam ik meerdere nieuwskraampjes tegen. Vier van de vijf kranten die buiten in het rek stonden hadden dezelfde headline: Styles and Soap Star's Summer Love
Ik liep door zonder er naar te kijken. Hij was mijn tijd niet waard...en ik overduidelijk ook niet die van hem.

"Two bruschetta for table nine!"
Ik leunde over de bar en staarde intens naar de kokende olie in de pan voor me. Af en toe vlogen er een aantal spetters omhoog richting mijn huid.
"TWO BRUSCHETTA FOR TABLE NINE!" schreeuwde de chef een tweede keer.
"Honey, that's your table," zei Joshua terwijl hij zijn hand op mijn schouder legde.
"Oh shit, yeah." Ik schudde mijn hoofd om wakker te worden en pakte de warme borden aan.
De chef grijnsde naar me. "What's going on Lyla? You seem out of sorts."
"What's new then?" Ik zette een neppe glimlach op en knipoogde naar hem voordat ik het restaurant door liep.
"When we're finished I'm taking you out for a drink Missy, you need to tell me everything!" riep Joshua me na vanaf de bar, waardoor er een glimlach op mijn gezicht verscheen. Een echte deze keer, deze werden tegenwoordig steeds zeldzamer.
      Voor slechts een seconde voelde ik me prima. De baan was verschrikkelijk en ik had nog nooit zo weinig verdiend, maar gelukkig kon ik het goed vinden met een aantal collega's. Het was niet voor altijd, slechts tijdelijk. Ik kon dit.
"Two bruschetta for you-"
Het kaarsje flakkerde door mijn ademhaling en stopte zodra ik stil viel. Een rode roos stond rechtop in de vaas waar hij zachtjes tegenaan tikte met zijn wijsvinger, op de maat van de zachte jazz muziek die door de boxen klonk. Het geluid van zijn nagel tegen het glas zorgt ervoor dat er tranen in mijn ogen sprongen.
"Lyla?" Die stem. Ik werd erdoor achtervolgd. Constant. Die stem was de reden van mijn vreselijke baan, mijn vreselijke loon en mijn uitzichtloze pensioen. Het feit dat ik mijn flat niet opnieuw kon inrichten, dat mijn schoenen afgetrapt waren en ik geen nieuwe kon betalen. Alles was de schuld van de eigenaar van die zware en hese stem.
      Ik liet van schrik de bruschetta uit mijn handen vallen, de tomatensaus vloog richting haar jurk. Haar witte jurk.
"My dress!" Ze stond meteen op, haar onderlip trilde uit woede. "Harry look what she did to my dress!"
Zodra ze zijn naam zei werd mijn lichaam opgeroepen tot een reflex. Een reflex dat er voor zorgde dat ik wegrende, de deuren van het restaurant uit en de straat op.
"Lyla? Lyla wait!"
Zijn stem achter me zorgde er voor dat ik alleen maar meer haast kreeg om de straat over te steken.
Zijn stem achter me zorgde ervoor dat ik de auto sneller raakte.

···

      Ik voelde me misselijk. Niet hoe je je voelt wanneer je ziek bent, maar het gevoel dat je hebt wanneer je teveel afhaalmaaltijden hebt gegeten, je maag vol zit en je lichaam uitgeput is en weigert nog maar één hap naar binnen te krijgen.
Dat was hoe ik me voelde. Als een gestrande walvis die te lang geen water (of in mijn geval zuurstof) had gehad.
      Iemand schudde mijn hand, waardoor ik met mijn ogen knipperde richting het licht boven me.
Ik kon niet dood zijn. Als ik dit wel was waren alle uitspraken die ik voor onzin had verklaard toch waar; ik zag een licht, aan het einde van de tunnel...
Ik ging zonder twijfel naar de hel. Er was geen kans mogelijk dat wiens taak het ook was, diegene me naar de hemel zou sturen. Ik was er altijd veel te brutaal en koppig over geweest. Op naar de hel dan maar...
"Lyla? Can you hear me?" Die stem behoorde niet tot de duivel. Ik kende de stem te goed. Zacht en melodieus met een verwelkomend Engels accent...Joshua?
Ik knipperde met mijn ogen maar er zat zoveel water en viezigheid in dat ik niks meer zag.
"My eyes-" mompelde ik met een hese stem - het was duidelijk dat ik een tijdje niet meer had gepraat.
Ik hoorde Joshua prutsen met een zakdoekje voordat hij mijn ogen schoonmaakte, waardoor mijn zicht helderder werd.
"Christ Lyla, you gave us all a shock!" glimlachte Joshua zachtjes terwijl hij in mijn hand kneep. "I was meant to be at the gay quiz tonight, that's how much I love you." Hij leunde voorover om een kus op mijn voorhoofd te drukken.
"Tonight?"
"Yes."
Ik leunde voorzichtig op mijn ellebogen in een poging iets rechter op te gaan zitten. "But you were going to take me for a drink tonight?"
Joshua zuchtte en schudde zijn hoofd. "That wasn't tonight."
"It was!" Ik wilde protesteren maar mijn stem klonk niet harder dan een fluistering, en erg schor - alsof ik de laatste tien jaar had gekettingrookt.
Hij keek me aan. "Lyla, that was last week."
Ik gromde en deed een poging mijn gezicht te bedekken in mijn handen, maar ze voelden te zwaar aan.
"So you remember that night then? The night the accident happened?"
Ik knikte langzaam.
In het kort; ik werd aangereden door een auto. En het was mijn eigen schuld.
"You've broken your right foot and sprained your arm, that's all."
Hij zei het alsof het niets was.
      Hij schonk me een medelevende glimlach terwijl hij met beide handen mijn rechterhand vastpakte. "Lyla, there's something I should-"
"Fucking ridiculous," klonk een stem vanaf de deuropening van mijn kamer. "How can a hospital run out of milk? Outrage. An absolute outrage."
"Harry-" begon Joshua. Het was duidelijk dat Harry niet doorhad dat ik wakker was.
"That's the government for you. Lack of funding. Means people like us get no milk for our teas and coffees whilst the cats drink it straight form the udder."
"Harry!" riep Joshua, waarop hij zich meteen omdraaide.
Zijn gezichtsuitdrukking veranderde zodra hij me zag. "When did she wake up?" vroeg hij terwijl naast me kwam zitten. Hij zette zijn thee op het nachtkastje naast mijn bed.
"About a minute or two ago."
"How are you feeling?"
Ik schraapte mijn keel en deed mijn best mijn hoofd zijn kant op te draaien zodat ik hem aan kon kijken, maar mijn lichaam weigerde mee te werken. In plaats hiervan antwoordde ik richting het plafond. "Would you like the physical feeling or emotional?"
Harry haalde zijn schouders op. "Both I suppose."
"Well physically I feel weak and useless. My body feels as though weights have been tied to each of my limbs and I've been dropped in the ocean." Ik pauzeerde om adem te halen. "And emotionally? I feel betrayed."
"Betrayed?" vroeg Harry zachtjes.
"Yes. Betrayed. You should never have come to my work place, especially since you knew I worked there. Never. It's my space and not yours. You can eat anywhere but that restaurant is the only place I work."
"Lyla I'm-"
"I am not finished," waarschuwde ik hem. Ik voelde dat Joshua mijn hand losliet. "I feel betrayed in myself as well, for letting my feelings get the better of me. If I had my shit together I wouldn't have run out like that. So there, that's how I feel."
Beide jongens waren sprakeloos.
      Joshua stond ongemakkelijk op uit zijn stoel en mompelde iets over het toilet voordat hij de deur uitliep en mij en Harry met zijn tweeën achter liet in de koude ziekenhuiskamer.
Harry bleef doodstil, hij nam iedere dertig seconde een slokje van zijn thee.
Het was lichtelijk uitgedrukt ongemakkelijk. Ik had hem een aantal maanden niet gesproken, het was bijna alsof ik vergeten was hoe het moest.
"You don't have to stay here you know," bracht ik geforceerd uit.
Er verscheen een zwakke glimlach op zijn gezicht voordat hij zijn hoofd schudde. "Of course I do. Afterall, I'm the reason you're lying here."
Ik hapte pijnlijk naar adem terwijl ik rechtop ging zitten. "My fault mainly. I should've been looking where I was going."
"So are you saying I'm alright to leave?" vroeg hij terwijl hij aanstalten maakte om op te staan. "If it's your fault and not mine?"
"Are you actually taking the piss?" riep ik, ineens veel kwader dan ik een aantal seconden geleden was.
Mijn uitbarsting zorgde ervoor dat Harry begon te lachen. "Yes I'm taking the piss, how low do you think I am? You're so easy to wind up, love."
Ik onderdrukte een glimlach terwijl ik prutste met het infuus op de rug van mijn linkerhand. "I hate you."
"I hate you too."
"So we're even then? On the hate scale?"
Harry bleef een aantal seconden stil, voordat er een gemeende glimlach op zijn gezicht verscheen. "We're even Reeves - but not on the hate scale."

      Het bezoekuur was voorbij en ik bleef alleen achter in mijn ziekenhuiskamer. Ik kon de geur niet plaatsen; het was desinfecterend met een soort ondertoon van vis. Het was verschrikkelijk. Ik was blij dat ik de week dat ik hier lag buiten bewustzijn was geweest; ik had de geur in ieder geval niet hoeven ruiken.
Ik draaide me op mijn zij (een enorme overwinning) en keek naar de bos bloemen op het nachtkastje. Mijn ogen vielen op een klein kaartje tussen de rozen.
Op het eerste gezicht dacht ik dat het een cadeaulabel was, maar zodra ik het kaartje open vouwde werden mijn gedachten gevuld met bitterzoete herinneringen.

THINGS HARRY IS NOT ALLOWED TO SAY:

4. That Lyla even looks sexy in a hospital gown.

Reacties (4)

  • NicoleStyles


    tijdens het eerste hoofdstuk moest ik echt denken aan the devil wears prada haha, maar dit verhaal is echt goed, net alles in een keer gelezen. Abo erbij:)

    2 jaar geleden
    • wattscharlie

      Hahaha, daar was ik ook wel lichtelijk door geïnspireerd. Naw, dankjewel! (:

      2 jaar geleden
  • USH

    Loveee it

    2 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Aah love it!

    2 jaar geleden
  • LarryNiam

    Oh my bloody hell

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen