Foto bij 067 • De waarheid achter de ketting



Eleanor bukte toen een grote ontploffing de muur naast haar aan gort blies en stukken steen om haar oren vlogen. Stofwolken belemmerde haar zicht en ze riep om Blaise, wiens stem ze ergens achter haar hoorde. Het was nauwelijks te verstaan door al het gegil en gekrijs om haar heen, maar ze wist dat hij nog achter haar zat.
      De grond trilden toen de stenen ridders langs haar heen stapten. Ze waren onderweg naar de ingang. Hun zware laarzen dreunden op de met stof bedekte grond. Ze kon nog net opzij stappen anders was ze zeker onder de voet gelopen.
      De school lag in puin. Overal lagen brokstukken van stenen soldaten, stof en puin en zelfs gesloopte en lege schilderijen. Er klonken ontploffingen, gekrijs en geschreeuw. De eerste slachtoffers lagen met krijtwitte gezichten over de traptreden. Het was een akelig gezicht om zulke jonge mensen dood aan te treffen.
      Ze liepen de trap op naar de tweede verdieping waar meer doodsbange studenten hun weg versperden. Het was haast onmogelijk om zich door de menigte te wurmen, maar Eleanor had haast. Ze merkte dat ze geërgerd raakte door al het schorem dat zich als ratten voor en achter haar lang bewogen. 'Ik ben er klaar mee,' verzuchtte ze en trok haar staf. 'UIT DE WEG!' schreeuwde ze zwaaide met haar staf, waardoor elke student voor haar van de grond werd getild tot ze met hun hoofd het plafond raakten. Paniek brak uit en de studenten gilden en schreeuwden, maar Eleanor kon nu door de doorgang lopen. Ze rende voorbij een raam en stopte even om naar buiten te kijken. Wat ze daar zag was een en al chaos. Er waren trollen, spinnen, dementors, stenen beelden, honderden kinderen vechtend tegen Snatchers en Death Eaters. Overal laaiden vuur op en lagen afgebrokkelde stukken van het kasteel. Eleanor slikte een keer en wendde zich af van het vreselijke aanzicht.
      Overal in de gangen om haar heen hoorde ze beweging, rennende voetstappen of geschreeuw en ontploffingen. Juist op het moment dat ze een volgende gang in wilde ontsnappen, werd Eleanor bij haar kraag gegrepen. Woedend draaide ze zich om en hief haar staf, maar toen ze zag wie het was, liet ze deze uit haar hand vallen. 'Draco.' Ze sloeg haar armen om zijn nek en omhelsde hem. Hij hield haar zo stevig vast dat het pijn deed, maar toch wilde ze niet dat hij haar zou loslaten. Ze had hem gemist. Haar steun en toeverlaat al die maanden was teruggekeerd.
      Ze onderbrak hun innige omhelzing en keek hem aan. 'Wat doe je hier binnen, Draco?'
      'In heb een taak. En ik heb jullie daarvoor nodig,' antwoordde hij met een blik op de jongens achter haar. 'Potter is ergens naar opzoek in de room of hidden things en ik moet ervoor zorgen dat hij het niet vindt. Hij heeft me verteld waar ik naartoe moet.'
      'Dan moet je dat doen. Het is hier een puinhoop, dus wees voorzichtig.'
      Draco knikte. 'Is goed. Laten we gaan.'
      Ze schudde haar hoofd. 'Ik kan niet met je mee,' zei Eleanor.
      Draco fronste. 'Ik heb je eindelijk weer gevonden. Ik ga je in deze hel niet meer alleen laten,'
      'Draco, ik moet wat anders doen. De heer heeft jou deze taak gegeven. Ik kom je helpen zo snel als ik kan, maar ik moet ergens anders naartoe. Zij wil het. Ik kan haar niet negeren. Haar stem zit in mij hoofd en haar wil in mijn hart. Ik moet iets doen. Misschien is dat het antwoord, Draco. Misschien is dat mijn weg naar verlossing. Ik voel het.'
      Draco knikte begrijpend. 'Goed dan. Ik vertrouw je. Kom daarna weer naar mij terug. Blaise,' hij keek opzij naar de jongen. 'blijf alsjeblieft bij haar.'
      'Opnieuw. Jullie doen alsof ik een keus heb,' antwoordde hij nuchter en Draco glimlachte. Toen keek hij haar weer aan en kuste haar voorhoofd. 'Wees voorzichtig.' Ze knikte en draaide zich om. Voordat ze de gang in liep keek ze achterom, maar het drietal jongens waren al weer verdwenen. Ze voelde zich sterker nu ze hem weer had gezien, maar tegelijkertijd zwakker.
      'Is er iets?' vroeg Blaise.
      Ze schudde haar hoofd. 'Ik weet het niet,' antwoordde ze, 'laten we maar gewoon gaan.' Ze liepen de hal door en kwamen uit bij het trappenhuis, waar meer leerlingen in paniek de trappen af renden.
      'Eleanor, waar gaan we heen?' riep Blaise terwijl hij zich tussen wat jonge meisjes door wurmde.
      'Ik weet het niet. Ik moet hem zien te vinden.' Ergernis bouwde in haar op. Er waren zoveel mensen op de trappen en het duurde een eeuwigheid totdat ze beneden waren. 'Deze kant op! Dit duurt me te lang!' Ze stormde een gang in met de hoop dat de andere trappen meer begaanbaar waren. Hier was het rustiger. Hier hoorde ze alleen hun voetstappen door de gang galmen, met zo nu en dan een knal of een geschreeuw vanuit een andere gang.
      'Er blijft niets over van het kasteel,' hoorde ze Blaise zeggen en ze knikte. 'Ik vraag me ook af hoeveel er straks nog over is.'
      Ineens waren het niet alleen hun voetstappen die door de hal klonken. Eleanor bleef abrupt staan toen Hermione en Ron aan de andere kant van de hal verschenen. Ze stopten allen op hun plek. Er was een moment waarin elk van hen zich afvroeg of het nodig was de staf in hand te nemen. Blaise was de eerste die deze stap maakte. Vervolgens trok ook Ron zijn staf en al gauw hadden ze hem allemaal in de hand.
      'Ik heb geen zin in onnodig bloedvergieten. Uit de weg!' schreeuwde Eleanor.
      'Jij eerst,' siste Ron en ging in de aanval. Blaise blokkeerde deze meteen, maar voordat Eleanor wat kon doen greep Hermione naar Ron's hand. 'Stop! Ron, stop!'
      Hermione draaide zich naar Eleanor om en zette een stap in haar richting. 'Ella, ik moet met je praten.'
      'Ik heb daar geen tijd voor. Wegwezen, anders moet ik je dwingen.'
      'Nee, luister nou! Ik weet van je ketting.'
      Eleanor slikte even en liet haar staf een paar centimeter zakken. 'Waar heb je het over?'
      'De ketting. De ketting die je nu om hebt. Ik weet hoe ik je kan helpen.'
      'Je liegt,' antwoordde ze bits.
      'Ik meen het, Ella. Ik had een boek gevond-.'
      'Je weet helemaal niks!' gilde ze. 'ik heb alle boeken in de bibliotheek doorgespit. Zelf in de Restricted Section, zelfs in Ierland ben ik opzoek geweest naar informatie. Het antwoord staat niet in een boek! Nergens staat hoe ik hier vanaf kom. En daarbij. Je kletst uit je nek. Je probeert me gewoon af te leiden zodat Potter zijn werk kan afmaken.'
      'Als je nou eens je brutale muil houd en een keer luistert!' bulderde Ron zo hard dat er losse stukken steen uit de muur vielen. 'Als het aan mij lag was je allang dood geweest. Hermione houd al het hele jaar voet bij stuk dat ze je wilt helpen, zelfs na alles dat je ons hebt aangedaan. Nadat je Bills bruiloft hebt verpest en onze vrienden hebt gemarteld. Deze vrouw bleef hoop houden om jou te kunnen helpen. Dus houd voor een keer je kop! En luister naar wat ze te zeggen heeft.'
      Eleanor bleef hem stil aanstaren. Ze voelde een hand op haar schouder en keek opzij naar Blaise. Nee, ze moest zich niet laten afleiden. 'Ga alsjeblieft weg,' zei ze nogmaals dwingend.
      'Alsjeblieft, Ella,' smeekte Hermione haar.
      Eleanor schreeuwde en scheurde de hals van haar jurk open. Haar hals met de vele littekens verscheen vanonder de donkere stof. De diepe, donkerrode groeven die zo zichtbaar waren op haar bleke hals. Hermione sloeg haar handen geschokt voor haar mond. 'Je kan me niet helpen! Snap je het niet, Hermione!' gilde ze met tranen in haar ogen. 'Dit is wat dat vreselijke ding mij al twee jaar aandoet. Dit is waarom ik zomers sjaals droeg en s'nachts niet kon slapen. Niemand wilde mij helpen. Al dat ze zagen was mijn geschreeuw, mijn woede en mijn geklaag, maar niemand kon mij geven wat ik nodig had; steun en begrip. En Draco gaf mij dat. En daarom steun ik hem nu. En dat zal ik blijven doen.' Ze hief haar staf weer en viel het tweetal aan. Ron blokkeerde haar spreuk en voor ze het wisten schoten de spreuken door de hal heen. Eleanor klemde haar kaken op elkaar. De muur naast Ron brak in stukken uiteen toen haar Bombarda maxima spreuk deze opblies. Ze hoorde geschreeuw achter zich en keek abrupt achterom. Blaise lag bewusteloos op de grond met zijn staf buiten zijn bereik. Eleanor draaide zich hijgend weer om.
      Ron en Hermione verroerden zich niet. 'Ella,' fluisterde Hermione puffend. 'Er is een reden dat je niks over de ketting kon vinden in welke bibliotheek dan ook. Er zijn te weinig mensen die het kennen.' Ze hield haar hand op naar Eleanor en griste naast haar broek, waar een klein tasje aan haar riem geknoopt zat. Ze stak haar hand erin en haalde er een groen boek uit. 'Dit is een boek dat ik van Dumbledore heb gekregen. Het is van Beetle the Bard. Een limited editie in runen geschreven. Je kent het verhaal van The Warlock with the hairy heart, toch? Hierin staat meer dan alleen dat verhaal. Er staat dat zijn vrouw toen ze stierf haar ziel in haar halsketting had gestopt en zwoer de bloedlijn van Salazar Slytherin voor eens en altijd uit te roeien. Ze was woedend. En ze sloot die woede op in die ketting. Dat is wat jij nu voelt. Een bedorven ziel. Begrijp je dat? Je bent jezelf niet geweest omdat je letterlijk in de macht was van een ander.'
      Eleanor staarde haar aan. Toen kneep ze haar ogen fel dicht en hief haar staf. 'Leuk verhaal. Maar zo makkelijk krijg je mij niet afgeleid.' Vuur ontsprong vanuit de punt van haar staf en de twee moesten opzij duiken om het te ontwijken. Eleanor nam haar kans en sprong over de balustrade, waarna ze een trap lager hard op haar voeten terecht kwam. Ze struikelde even, maar krabbelde gauw overeind en verdween tussen de menigte.





Reacties (6)

  • GossipGirl21

    spannend

    1 jaar geleden
  • GoCrazy

    Je moet naar Hermelien luisteren Ella!(N)

    1 jaar geleden
    • Laleah

      Eigenlijk zou ze dat moeten doen he.. maar dat doen Harry en Ron ook niet altijdxDlol

      1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Gaaaf!!!!!!!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Hulde voor de koppigheid van Hermione!

    1 jaar geleden
  • Teal

    Waaaaaaa spannend

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen