En, wat vinden jullie van Bill zijn gedrag?

HOOFDSTUK O14 – DELILAH JENSEN

Na ongeveer een kwartier komt de tweeling naar beneden om aan te schuiven aan tafel. Aangezien er hier al 6 personen aan het eten zijn, gaan de eieren en broodjes erg hard. Tom wenst iedereen vrolijk een goede middag, maar bij Bill komt er niet zo heel veel vanaf. Hij gaat aan tafel zitten, naast Georg, en kijkt dan naar de mand met broodjes, die bijna leeg is en nog maar 2 soorten heeft. “Is er nog een croissant?” Vraagt hij chagrijnig. Ik schud mijn hoofd. “Die zijn al op.” Hij werpt me een boze blik toe. “Waarom heb je er dan niet meer gekocht?” Snauwt hij. Mijn wenkbrauwen schieten omhoog van verbazing en mijn mond valt een stukje open. Meent hij dit nu echt? Alsof ik zijn hulp in huis ben… Ik heb ineens medelijden met de mensen die hij in dienst heeft, als hij die heeft. “Meen je dit? Misschien had jij dan eerder uit bed moeten komen,” snauw ik net zo hard terug. Hij werpt mij een vernietigende blik toe en pakt met tegenzin één van de overgebleven broodjes uit de mand. Hij doet er een eitje op en neemt een hap. Hij trekt een smerig gezicht en slikt het met moeite door. “Dit is echt niet te eten,” zegt hij met een smerig gezicht. Dit is genoeg, nu ben ik er klaar mee! Ik schuif mijn stoel abrupt naar achteren en zonder iets te zeggen loop ik van tafel weg, de tuin in.

Terwijl ik kijk naar het uitzicht, het zwembad, de vijver, en daarachter nog een vrij stuk land laat ik mijn gedachten op de vrije loop gaan. Het moment dat Sam voorstelde om met deze band te gaan werken, wist ik al dat ik het niet zou moeten doen. Toch heb ik ermee ingestemd en nu heb ik daar flink spijt van. Ik had het kunnen weten. Georg en Gustav waren wel oké, van hen heb ik geen last, Tom is eigenlijk best aardig, maar Bill is een arrogante zak. Ik had Sam gewaarschuwd; als ze irritant gaan lopen doen, is deze samenwerking ten einde. En dat zal ik morgen dan ook meteen aan hem melden. Doordat ik zo diep in gedachten was, heb ik niet doorgehad dat er iemand naast mij is komen zitten. Ik merk het pas als ik een hand op mijn schouder voel. Tom zit naast me. Hij rookt een sigaret en kijkt ook naar het uitzicht. “Het is mooi hier,” concludeert hij. Ik knik instemmend, niet in staat om te antwoorden omdat ik de stabiliteit van mijn stem niet vertrouw op dit moment. “Gaat het wel met je?” Ik haal mijn schouders op en zeg nog steeds niets. Hij besluit wijs zijn mond even te houden en zwijgend staan we naar het uitzicht te kijken. Zodra zijn sigaret opgerookt is, wendt hij zich weer tot mij. Ik schraap mijn keel even en merk dat ik wel weer kan praten. “Het gaat wel, ik ben er alleen klaar mee,” geef ik eindelijk antwoord op zijn vraag, zodat hij het niet hoeft te herhalen. “Waar is de rest? Zijn ze nog binnen?” Vraag ik aan hem. Hij schudt zijn hoofd. “Je vriendinnen gingen zich thuis opfrissen en zouden je morgen bellen, zodat je nu even wat tijd voor jezelf zou hebben. Ze maakten zich zorgen om je maar ik had gezegd dat ik je in de gaten zou houden. Georg, Gustav en Bill zijn terug naar het hotel,” legt hij uit. Ik knik maar houd mijn mond. “Je wilt stoppen hè? Met deze samenwerking?” Ietwat verbaasd dat hij dat aanvoelt, knik ik. “Ik ga het Sam morgen vertellen…”

Reacties (2)

  • Luckey

    Bill klootzak!!
    Je bent te gaat!! Het is niet jou huis!!
    Ben benieuwd wat Tom gaat doen!

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Ow.. Wat gaat Tom hier op zeggen???

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen