Foto bij Chapter eighty-three

Ondanks een enorme comeback tijdens de wedstrijd tegen The Empire, heeft Inazuma Japan het veld met een verlies moeten verlaten. De defence van The Empire was te sterk voor de spelers op het veld. Echter heeft deze tegenslag er niet voor gezorgd dat iedereen gedemotiveerd is geraakt en staan we de volgende dag gewoon weer met zijn allen op het trainingsveld. Maar ondanks dat iedereen gemotiveerd de training in gestapt is, lijkt het niet zo soepel te lopen als dat het normaal zou gaan.
Een luide schreeuw verlaat mijn mond als ik een schot op het goal los. Endou zet zich schrap en vangt de bal uiteindelijk vlekkeloos op. Hij glimlacht breed en werpt de bal terug het veld in. Het team is opgesplitst in twee om het ritme weer optimaal op te kunnen pakken, maar ik merk al snel dat het niet werkt. Er is een duidelijke scheiding tussen spelers en wie er wel met elkaar in sync is en wie niet. Aan de andere kant van het veld weet iedereen met elkaar over te spelen en lijkt er niets mis te zijn met hun ritme. Het valt echter op dat aan mijn kant van het veld, het niet even goed gaat. Passes die ik met Atsuya, Shiro en Kidou maak, verlopen vlekkeloos. Maar zodra ik de bal over moet spelen met Hiroto, Kazemaru of Hijikata, missen al deze passes. Ook als Kai de bal vanaf het goal naar mij toewerpt, gaat dit fout. Wanneer er onderlinge aanpassingen in de opstelling wordt gemaakt en er opnieuw naar mij gepassed moet worden, of er een pass van mij ontvangen moet worden, gaat dit fout. Zelfs met de juiste aanwijzingen van Kidou, slaagt verder niemand erin om met mij te kunnen spelen. Er hangt een nare sfeer op het veld en met gebalde vuisten keer ik mijn blik weg van het speelveld. Het team valt uit elkaar en het is duidelijk waar het probleem ligt. Bij mij.
Met een zucht luister ik naar de aanwijzingen die Kidou nogmaals aan iedereen geeft. Het zijn exact dezelfde aanwijzingen die hij nu al tweemaal gegevens heeft en die al tweemaal niet gewerkt hebben. Hij probeert duidelijk te maken aan iedereen dat dit op zijn minst haalbare passes moeten zijn, het zijn overigens de tactieken waar we al vaker mee getraind hebben en die voorheen geen probleem waren. Tot de rust van gisteren tijdens onze wedstrijd tegen The Empire. Kidou heeft geen idee wat er gebeurd is, dat is waarom hij zo zijn best doet om alles te laten werken en het overigens ook niet begrijpt waarom de tactieken niet meer werken. ‘Kom op jongens, als we deze passes niet kunnen maken, gaan de komende wedstrijden onnodig moeilijk worden,’ verzucht Kidou. Het team lijkt niet erg enthousiast te reageren en Kazemaru stapt als eerst bij de groep vandaan. ‘De tactieken werken niet Kidou. Er zit een stoorzender in het ritme en die krijgen we er niet uit. Het tournament zet teveel druk op ons,’ bromt Kazemaru. Mijn handen bal ik kort tot vuisten en ik werp een vuile blik richting Kazemaru. Onze ogen kruisen kort en de afgunst in zijn ogen maakt mij alleen maar kwader. Wanneer de andere zich bij Kazemaru zijn mening aan beginnen te sluiten, voel ik hier en daar een brandende blik mijn kant op geworpen worden, maar lijk ik uiteindelijk de enige te zijn die het merkt. Mijn ogen knijp ik dicht en mijn tanden knars ik hard op elkaar. De neiging om nu compleet uit te vallen is zo groot. Zodra ik mijn ogen open en mijn mond open om het luide commentaar van het team te onderbreken, word ik zelf onderbroken door een sarcastisch gelach. Mijn blik draai ik verbaasd naar het gelach en kijk naar Atsuya. Hij leunt nonchalant met een arm op de schouder van Shiro, die zelf met zijn armen over elkaar naar de groep staat te kijken. Zodra Atsuya gestopt is met lachen, verdwijnt de grijns die op zijn gezicht staat en staat er een onbekende duisternis in zijn ogen. Vol afgunst kijkt hij naar de groep voor zich. ‘Zijn jullie állemaal nu écht zo blind? Of zijn jullie gewoon te hypocriet voor woorden?’ vraagt hij hardop. Zijn blik dwaalt kort langs de groep. ‘Oh, kijk mij nou, ik ren zo snel. Ik ben de beste atleet op Raimon maar ik kan geen snelle passes halen,’ mokt Atsuya naar Kazemaru. ‘Huh, ik sta stil in het goal, maar als ik een bal het veld in moet gooien, gooi ik hem direct weer het veld uit,’ richt Atsuya naar Kai. ‘Oh, mijn ooglapje zal vast in de weg zitten want mijn pass gaat naar links in plaats van rechts,’ maakt hij vervolgens Sakuma belachelijk. En als klap op de vuurpijl, keert hij zich uiteindelijk naar Hiroto. Zijn blik grijpt hij vast en een spottend lachje verlaat Atsuya’s mond. ‘Ik voel me schuldig tegenover de persoon die ik in een “monster” heb veranderd, maar als ik haar gewoon volledig ontwijk alsof ze er niet is, is het probleem vast opgelost. Dat ziet niemand wie het échte monster is. Dan ziet niemand wie ik ben.’
Het hele team is stil en kijkt verbluft naar Atsuya. ‘En jij denkt alles te weten, meneer uit de hoogte?’ spot Kazemaru. Atsuya draait zich lachend richting Kazemaru en zet een stap zijn kant uit. ‘Oh? Wat is er? Te confronterend voor je, ballerina?’ vraagt Atsuya grijnzend. Kazemaru stapt dreigend op Atsuya af, waardoor hij alleen maar meer begint te lachen. ‘Wat dan? Ga je me slaan? Want degene die hier een klap van de realiteit moeten krijgen, zijn degene die Milou nog steeds als een monster zien. Haal je kop eens uit het zand en zie eens in dat, dat allemaal verleden tijd is. De enige reden dat jullie je nu zo gedragen, is door wat er in de rust is gebeurd tijdens onze wedstrijd met The Empire. Die we overigens verloren hebben door het gebrek aan teamplay zodra Kidou of Milou niet op het veld staan. Jullie zijn sneu. Het enige wat jullie nog kunnen zien is de ravage die ooit aangericht is, het zogenaamde verraad dat jullie dachten dat van toepassing was met dat hele Aliea drama. Maar weet je wat het is? Milou hier is niet het probleem, dat zijn jullie,’ sist hij de groep toe. Atsuya keert de groep zijn rug toe en stapt mijn kant uit. Halverwege stopt hij met lopen en werpt een blik over zijn schouder. ‘Wij kunnen met haar spelen, omdat wij haar niet als een monster zien. Maar als jullie haar enkelt maar op die manier kunnen zien, zijn jullie het niet waard om aan haar zijde te spelen.’

Het is lange tijd stil op het veld. De woorden van Atsuya heeft iedereen duidelijk aan het denken gezet en iedereen kijkt elkaar onderling een beetje ongemakkelijk aan. Het besef dat ze verkeerd bezig zijn geweest is van hun gezichten af te lezen en ze lijken zich schuldig te voelen over hun eigen gedrag richting mij. De stilte wordt uiteindelijk doorbroken door het luide gepiep van een paar remmende banden. Mijn blik valt op het voertuig waar, voor mij twee onbekende mannen, uitstappen en zich een weg naar het trainingsveld begeven. Hoe dichterbij zij komen, hoe minder ik mij op mijn gemak begin te voelen. Er klopt iets niet en zodra mijn blik met die van mijn moeder kruist, weet ik dat zij hetzelfde denkt. ‘Kan ik jullie helpen?’ vraagt coach Fudou zodra de mannen aanstalten maken om het veld direct te betreden. Éen van hen stopt met lopen en draait zich naar coach Fudou, terwijl de ander zijn blik strak op mij gericht heeft en op mij af komt stappen. Ik word razendsnel naar achteren getrokken en de Fubuki broertjes stappen beschermend voor mij. ‘Wij zijn van de autoriteiten. We komen voor Hisame Milou. Er is aan het licht gekomen dat zij gebruik heeft gemaakt van een verboden techniek en overige regels die opgelegd zijn, heeft gebroken. Zoals besproken in het dossier dat opgelegd is na het incident van het Football Frontier Tournament van twee jaar geleden, was dat de laatste fout die gemaakt mocht worden. Dit is de eindstreep. Ons verzoek om haar vrijwillig met ons mee te laten gaan. Dat maakt de afhandeling wellicht een stuk makkelijker. Ik geloof niet dat jullie in de problemen willen komen nu het tournament aan de gang is, denk jullie ook niet?’

Reacties (1)

  • Luckey

    oh boy
    dit kan niet goed komen

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen