Foto bij 073 • Een bitter eind



De zon joeg de duistere nacht weg. Eleanor zat tegen Draco aan, haar hoofd steunde op zijn schouder. Aan de andere kant van hem zat Pansy tegen hem aan. Hoewel Eleanor haar vroeger des te graag bij hem had weggejaagd, zei ze er nu niks over. Ook zij had de steun nodig. Net als iedereen hier.
      Ze had nog geprobeerd te slapen, maar veel was daar niet van gekomen. Eleanor vroeg zich af hoelang ze nog moesten wachten. Harry was het bos in om tegen Voldemort te vechten en ze hadden nog niets van hen vernomen. Eigenlijk wilde ze dat ook niet, want ze was bang dat hij toch zou overwinnen, zelfs al had ze de volle vertrouwen in Harry. Al zeven jaar vocht hij hier op school tegen Voldemort en elke keer won hij. Vandaag zou precies hetzelfde zijn, zodat alles daarna weer normaal zou worden.
      'Ik ga even wat drinken pakken.' Ze sprong van de bank af en liep naar Professor Slughorn toe, die bij een krakkemikkig tafeltje bekertjes water stond uit te delen samen met wat huiselven. Ze had uren niks gedronken en merkte nu pas hoe droog haar keel was. 'Zou ik er een mogen?' vroeg ze aan de huiself die stond in te schenken. Ze herkende haar en herinnerde zich hoe hard ze tegen haar had staan schreeuwen dit jaar. De huiself schrok toen ze Eleanor zag en reikte haar bibberend een bekertje water aan. Eleanor nam het met beide handen aan en glimlachte. 'Dank je wel.'
      Het moment dat ze dat zei gingen de oren van de huiself rechtop staan en werden haar glanzende ogen groot. Ze schudde haastig haar hoofd op en neer. 'Natuurlijk mevrouw Whelan. Droepy is blij u terug te zien!' sprak ze haastig, alsof het meisje dat tegen haar had staan schreeuwen een heel ander persoon was geweest.
      Eleanor ging weer staan en nam voorzichtig een slokje. Dat deed haar droge keel goed. Ze zag George aan komen lopen met Ginny en sloeg haar ogen neer. Ginny negeerde haar bestaan compleet, haalde een dienblad met bekers water en liep toen weer weg. Eleanor keek haar na. Ach, ze schreeuwde in ieder geval niet tegen haar.
      'Dat gaat nog even duren, ben ik bang,' zei George tegen haar.
      Ze keek het meisje na terwijl ze naar haar familie liep, die nog altijd met betreurde gezichten rond Fred zaten. 'Ik snap niet hoe je hier lachend kan staan, George,' zei ze zachtjes, 'ik bedoel..'
      Hij glimlachte. 'Als ik dat niet doe dan kan ik net zo goed ook dood zijn.'
      'Zeg dat niet!' zei ze geschokt. Ze keek treurend om naar zijn familie en herinnerde zich alle mooie dagen die ze met hun had gehad. 'Ik kan je niet in woorden uitleggen hoeveel berouw ik voel. Het liefst rukte ik mijn hart uit mijn borst. Ik zou niet eens durven wensen dat ze me ooit vergeven, weet je dat?'
      'Zo voelt het bij mij ook een beetje,' legde hij toen uit. Ze keek hem aan en omhelsde hem. Ze drukte haar gezicht tegen zijn stoffige trui en voelde zijn warmte.
      'Ik mis hem, weet je dat,' zei ze zachtjes. 'Het is gek, want op de een of andere manier denk ik soms dat hij er nog is, omdat ik jou ergens zie lopen.' Ze bleef even stil. 'Maar dan is het hem toch niet..' Ze kon zich niet voorstellen hoe George zich zelf moest voelen. Hij was het evenbeeld van zijn broer. Ze vroeg zich af of hij nu in spiegels durfde te kijken. Ze omhelsde hem nog een stukje harder bij die gedachten. Uiteindelijk maakte ze zich met tegenzin van hem los. 'Sorry,' zei ze toen, 'ik dacht..-'
      'Je denkt te veel,' zei hij lachend, 'ik weet dat je je schuldig voelt en ik weet dat andere mensen je laten denken dat het zou moeten, maar van mij hoeft het niet. Wie ben ik om jou je miserabel te laten voelen? Het is gebeurd, het is niet meer terug te draaien, jij voelt je vreselijk, ik voel me vreselijk, wij allemaal. Ik ga daar geen extra gewicht op leggen, hoor je me?'
      Ze knikte verdwaasd en glimlachte toen voorzichtig. 'Wie had dat gedacht? Wie had gedacht dat jij zo volwassen kon zijn, George?' Ze gniffelde.
      George grinnikte zachtjes mee. 'Ik heb mijn momenten.' Hij knipoogde en liep toen terug naar zijn familie. Eleanor keek hem na. Ze begreep er nog altijd niks van. Dit was zo snel gegaan. Hij had haar zo snel vergeven, haar zo plotseling gezoend. De Weasley tweeling waren nooit mensen die lang in het verleden bleven hangen en misschien was dit wel beter zo. Misschien moest George nu zo min mogelijk aan het verleden denken. Misschien deed dat hem nu te veel pijn.

Eleanor plofte op de bank neer. Draco reikte naar haar uit en kneep zachtjes in haar hand. Ze glimlachte zwakjes. Ze keek om zich heen naar alle mensen die zij zoveel leed had gebracht, maar wie haar toch hadden vergeven; Luna, Neville, George, Hermione, de professoren, zelfs de Huffelpuffs keken zo nu en dan naar haar om en deze keer zonder haat. Hermione zou haar gaan helpen, en ze begreep nu wat er aan de hand was. Ze voelde zich weer hoopvol.
      'Draco, ik heb nagedacht over wat je zei,' begon ze zachtjes. Hij kijk opzij. 'Ik kan niet met je mee. Ik kan het niet. Niet na vandaag.'
      'Zo'n idee had ik al,' antwoordde hij.
      Ze keek hem aan.
      'Die Weasley,' zei hij, 'ik zag hoe je hem omhelsde. Je daden spreken voor zich.'
      Ze keek even naar haar voeten. 'Je klinkt boos.'
      Hij schudde zijn hoofd. 'Niet boos, meer eenzaam, maar ik denk dat we ons allemaal zo voelen. We weten niet meer welke kant we op moeten en met wie.'
      'Blijf hier dan, bij mij. Dan zoeken we dat samen uit en dan laten we samen al die ellende achter ons. Je kan niet meer terug naar dat huis nu, Draco, niet na alles wat daar is gebeurd. Dat is niet gezond.'
      Hij keek haar aan. 'Eleanor, ik kan mijn ouders niet alleen laten. Zij hebben me nodig.'
      'En ik dan?' Ze keek hem aan en realiseerde zich hoe egoïstisch dat klonk. Eleanor zuchtte. 'We hebben zoveel doorstaan samen. Is dit dan hoe het eindigt?'
      'Ik denk het.'
      Dat maakte Eleanor triest. Ze wilde hem niet kwijt raken, maar het voelde al alsof er een afstand tussen hen was. Hij had zijn keuze al gemaakt en zij de hare.
      Plotseling schoven de grote deuren open en kwam Dean binnengerend. Hij wees naar buiten. 'Ze komen terug!' riep hij en iedereen was weer alert. Neville, die naast Luna op de bank had gezeten, sprong overeind met de stoffige sorteerhoed in zijn handen en liep richting de deur. Eleanor merkte dat hij hinkte. Ze keek Draco aan en toen volgden ze de rest van de leerlingen de deuren door naar buiten. Nu zouden ze erachter komen wat er is gebeurd, maar de blik op Deans gezicht maakte haar angstig. Dit kon niet goed zijn.

Dikke grijze wolken dropen over de heuvels en leken het kasteel in een mist te omsluiten. Voldemort streed de courtyard op gevolgd door zijn dooddoeners en Hagrid wie het lichaam van een jongen vasthield. Eleanor merkte hoe haar ademhaling verzwaarde, tot ze het haast in begon te houden.
      'Harry Potter.. Is dood!' galmde zijn stem over het plein.
      Een ijzingwekkende schreeuw volgde. Eleanor schrok ervan, omdat ze nooit had verwacht dat Professor Mcgonagall zo'n geluid van wanhoop kon maken. Juist door dat geluid realiseerde zij zich dat dit echt was.
      'Nee! NEE!' Ginny lanceerde zichzelf vooruit, maar werd door Voldemorts staf op een afstand gehouden. Haar vader trok haar gehaast terug. Eleanor voelde haar hart hard tekeer gaan, alsof het bijna zelf uit haar borstkas wilde springen. Het kon niet waar zijn. Eerst Fred en nu Harry ook nog. Alle hoop leek vervlogen en de moed zonk terug in haar schoenen. Een snik verliet met kracht haar mond. Dikke druppels, welke ze in eerst instantie niet eens in de gaten had, dropen over haar wangen. Iedereen stond versteld en aan de grond genageld van verbazing. Niemand kon geloven wat er zojuist voor hun ogen was verschenen.
      'Begrijpen jullie het nu, misleide dwazen? Harry Potter is dood!' Zijn volgelingen lachten uitbundig, Bellatrix nog wel het hardst. 'De tijd is gekomen dat jullie je aan mij onderwerpen! Stap naar voren en vergezel ons, of sterf!'
      Eleanor staarde naar het lichaam van Harry, dat roerloos en krijtwit in de armen van Hagrid lag. Een van zijn armen hing slap naar beneden. Het was echt. Net zo echt als Fred. Het bleef lang stil. Niemand verroerde zich. Tot uiteindelijk de zachte, maar dwingende fluistering over het plein klonk. 'Draco.' Lucius riep om zijn zoon. Eleanor keek op naar Draco, wiens ogen pal vooruit keken. Hij slikte moeizaam. 'Ga niet,' fluisterde ze. 'Blijf.'
      'Draco, kom.' Nu was het zijn moeder die hem riep. Draco bewoog aan haar zijde en ze voelde hoe zijn hand uit de hare gleed. 'Draco, alsjeblieft,' smeekte ze hem. 'blijf bij mij, alsjeblieft.' Maar hij trok zijn hand los uit zijn greep en stapte naar voren. Eleanor snikte luid. 'Draco!' riep ze hem na, maar hij liep door zonder te reageren. Tranen stroomden nu over haar wangen en haar keel kneep zich dicht van verdriet. Dit was het. Hij was nu echt weg. Zijn keuze was gemaakt en de keuze was niet haar.
      'Ah! Goed gedaan, Draco. Goed gedaan,' zei Voldemort toen Draco naar hem toe liep en omarmde hem op de meest ongemakkelijke manier die Eleanor ooit had gezien. Hij keek achterom naar haar en liep toen naar zijn ouders toe. Daar bleef hij staan en durfde haar niet meer aan te kijken.
      'En ik zie dat je vriendin niet meer met je mee gaat?' klonk het toen en Voldemort keek haar rechtstreeks aan. 'Wat een gemis. Je was nog het minst nutteloos onder al dit gespuis.'
      Eleanor wendde haar gezicht af, maar voelde zijn ogen op haar branden.
      'Is dat mijn dank nadat ik je onder mijn hoede heb genomen?!' schreeuwde hij toen.
      'Jij hebt helemaal niks voor mij gedaan,' krijste ze toen luidkeels. 'je hebt mij niets dan leed en angst bezorgd. Net als voor elk aanwezige hier! Zelfs jullie zwakkelingen!' Ze wees naar al zijn volgers. 'Geef me een goede reden waarom jullie hem volgen anders dan uit angst voor wat hij met jullie zal doen als hij de oorlog zou winnen! Jullie vertrouwen in hem is misplaatst! Lieg niet tegen jezelf! Er is niets meer wat je kan doen om mij anders te overtuigen. Harry Potter is de enige in wie ik geloof!'
      Voldemort stond daar te grijnzen alsof haar woorden hem niets deden. 'Dan mag je net als hem sterven.'



Reacties (5)

  • DieEneSaar

    Voldemort is echt een fagot😒

    1 jaar geleden
  • Teal

    Omggggg zo spannend!!

    1 jaar geleden
    • Laleah

      Voor mijn altijd reagerende lezers heb ik een berichtje achtergelaten op het eindejaarstopic! ^^ Ook voor jou!

      1 jaar geleden
    • Teal

      Wat lief!!!

      1 jaar geleden
    • Laleah

      Zoveel liefde haha! (heart2)

      1 jaar geleden
  • TAMOCHi

    Ik vind dit toch zo loeispannend. Ondanks dat ik alle boeken heb gelezen en alle films heb gezien is het toch spannend.
    Misschien omdat je het vanuit een nieuw personage leest, of puur omdat je het zo onzettend goed schrijft.

    Ik ben zo benieuwd hoe dit afloopt maar stiekem wil ik niet dat het eindigt :c
    ‘x

    1 jaar geleden
    • Laleah

      Haha, the power of fanfiction!! Ik herken het hoor, het gaat ineens zo snel! En dan is het straks gewoon ineens klaar.. Maar gelukkig zijn er zat andere avonturen! Kijk jij ook nog even op het eindejaarstopic ^^ Ook voor jou een verrassing!

      1 jaar geleden
    • TAMOCHi

      That's so sweet! <3
      'x

      1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Wauw wauw wauw!!! Je blijft me gewoon verbazen hoe goed je schrijft!!
    Love it ❤️❤️❤️❤️❤️😍😍
    En ze mag niet dood!!!!

    1 jaar geleden
    • Laleah

      Haha dankjewel! Zou wat zijn toch.. Gaat ze weer dood aan het einde van een deelxDZou jij voor mij ook even op het eindejaarstopic willen kijken ^^ kleine verrassing!

      1 jaar geleden
    • VampireMouse

      *Pinkt traantje weg*Thanks❤️

      1 jaar geleden
    • Laleah

      Ahh ik word echt blij van jullie gewoon! ^^

      1 jaar geleden
    • VampireMouse

      Haha ik ook van jou💪🏻😊❤️

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Geweldig hoe je dit verhaal in het echte verhaal verweven hebt!

    1 jaar geleden
    • Laleah

      Lieve Sunnyrainbow, zou jij voor mij eens op het eindejaarstopic willen kijken ^^ kleine verrassing!

      1 jaar geleden
    • Sunnyrainbow

      Lief! <3

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen