De eerste weken waren moeilijker dan Nathan ooit had kunnen voorspellen. Hij stond iedere morgen op met zeurende spierpijn, die enkel erger werd door zijn oefeningen. Ook het rennen in het park deed niet veel goeds aan zijn verzuurde benen, maar het lukte hem toch om iedere dag een eindje verder te lopen.
Na zijn oefeningen, friste Nathan zich snel op, at iets en ging dan naar het bureau van madame Rosella. In het kleine uurtje dat ze samen hadden, deelde ze alles wat ze wist met hem. Ze vertelde over vroeger, de Romeinen en de Grieken, over veldslagen en grote heersers. Daar hield Nathan van en hij kon uren luisteren naar haar geschiedenislessen. Erna kwamen echter de rekensommen en de grammatica oefeningen, waardoor Nathan het liefst het kantoor uit rende.
Zo gingen de weken voorbij en Nathan werd sterker, sneller en slimmer, precies zoals madame Rosella beloofd had. Het enige wat onveranderlijk bleef, waren de nachtmerries. Nathan praatte met niemand over het verleden en duwde alle gedachten over het onderwerp ver weg. Enkel als hij er geen controle over had, in zijn slaap, kwamen ze boven. Ook over de nare dromen sprak hij met niemand en hij stopte al zijn frustraties in het sporten.
Nathan wist niet wat het keerpunt was voor madame Rosella, maar toen de seizoenen veranderde en Nathan al maanden bij haar kwam voor zijn lessen, veranderde het onderwerp. In plaats van zijn rekenoefeningen, legde ze een slot voor zijn neus.
‘Maak maar open,’ had ze uitdagend gezegd.
‘Waar is de sleutel?’
Madame Rosella haalde haar schouders op. ‘Die is al jaren kwijt.’ Daarna grabbelde ze in de la van haar bureau en haalde er twee instrumentjes uit. Het ene een L-vormig ijzertje, het ander een lange pin. ‘Dit heb ik toevallig wel,’ zei madame Rosella, met pretlichtjes in haar ogen.
Nathan had de twee instrumentjes zorgvuldig bestudeerd en had ze daarna in het slot gestoken. Hoeveel combinaties hij ook probeerde, het slot gaf geen krimp. Voor Nathan het wist, was het uur voorbij en nam madame Rosella het slot weer van hem af. Ze wees naar de deur en Nathan was met gebogen hoofd vertrokken.
De volgende dag, na zijn lichaamsoefeningen en middagmaal, ging hij opnieuw naar het bureau. Hij hoopte op een geschiedenisles of zelfs rekenoefeningen, als hij maar niet weer een uur zou verdoen aan dat slot. Madame Rosella keek één keer naar zijn hoopvol gezicht, grabbelde in haar la en legde het slot terug op zijn plaats. ‘Opnieuw,’ zei ze.
Mopperend had Nathan zich over het slot gebogen maar ook deze keer ging het niet open. Hij was één brok frustratie en meteen na de les, liep hij naar Angelique. De courtisane luisterde naar zijn verhaal en zei toen: ‘Probeer volgende keer eerst het ijzertje erin te schuiven en daarna met de pin te bewegen, tot je een geklik hoort.’
‘Gaat het dan lukken?’
Angelique haalde haar schouders op. ‘Dat zal je morgen zien.’
Zo gezegd, zo gedaan. De volgende dag zat Nathan weer aan het bureau, met het slot voor zijn neus. Hij nam eerst het L-vormige ijzertje en schoof dat in het slot. Daarna nam hij het pinnetje en schoof het erin. Zijn tong stak uit zijn mond en hij staarde in pure concentratie naar de kleine opening. Ineens voelde hij hoe hij scharniertjes kon doen bewegen, als hij de juiste beweging maakte. Een zachte, maar zuivere ‘klik’ klonk door de ruimte. Het slot was open. Grijzend toonde Nathan het slot aan madame Rosella, die nog steeds serieus keek. Ze nam het slot in ontvangst en zei toen: ‘Volgende keer doe je het alleen. Geen hulp van anderen. Begrepen?’
Nathan had bedrukt geknikt. Hij snapte niet waarom hij geen hulp mocht vragen aan anderen of wat hij fout had gedaan. Hij was het bureau weer uit gelopen met heel wat onbeantwoorde vragen.
In de daaropvolgende weken gingen de lessen terug over de gebruikelijke onderwerpen, tot madame Rosella weer onverwacht besloot om iets nieuws uit te proberen. Dan liet ze hem zien hoe hij het best een mes kon hanteren en wat de meest fatale plaatsen waren bij een mens - de longen, lever, schedel en natuurlijk het hart. Nathan schreef het allemaal op een klein boekje, dat hij bij had gehouden sinds zijn eerste les.
Er werd niet meer gesproken over het slot, tot madame Rosella hem op een dag meenam naar de zolder. Nathan gaf het niet graag toe, maar hij vond het maar een enge plek. Het leek er altijd donker te zijn, ook als het licht aan was.
Madame Rosella ging in het midden van de ruimte staan en keek hem aan. ‘Jij blijft hier’ zei ze, waarna ze de zolder terug uitliep. ‘Succes!’ Nathan wilde haar vragen waarmee, tot hij de sleutel hoorde in het slot. Opgesloten.
Nathan rende meteen naar de deur en begon erop te slaan. Paniekerig begon hij te roepen: ‘Hé, laat me eruit!’ Hij bonkte op de deur, sloeg in alle macht en smeekte: ‘Alsjeblieft, madame Rosella, laat me eruit!’ Er kwam geen antwoord.
Tranen welden op in Nathans ogen en snikkend probeerde hij nog eens: ‘Het is niet grappig, doe die deur open!’ Wederom kwam er geen antwoord en Nathan liet zich op de grond neer zakken.
Urenlang had hij daar gezeten. Hij had geroepen, gesmeekt tot zijn stem schor werd en zichzelf bevuild. Pas toen Nathan dacht dat hij de zolder nooit meer zou verlaten, hoorde hij twee voetstappen dichterbij komen. Hij liet zichzelf meteen tegen de deur zakken. ‘Help me, alsjeblieft,’ smeekte hij. Er werden twee ijzeren dingetjes onder de deur geschoven; de twee instrumentjes die hij nodig had om een slot te openen. Met trillende handen nam hij ze aan en stak ze in het slot van de deur. Hij was echter zo overstuur dat het maar niet wilde lukken. Pas toen hij zichzelf dwong om te kalmeren, kreeg hij een stevige grip op het ijzertje. Daarna was het stukken makkelijker om het tweede instrument er ook in te krijgen en hij zuchtte opgelucht toen hij het slot hoorde klikken. Meteen zwaaide hij de deur open naar de lege gang, waar hij zwaar ademend bleef zitten.
Het was de eerste keer dat Nathan besefte dat madame Rosella niet volledig was wie ze beweerde te zijn. Hij had haar altijd gezien als een vriendelijke, lieve vrouw die het enkel goed met hem voorhad. Maar als ze hem wilde leren hoe hij sloten moest open maken, had ze de twee instrumentjes van het begin kunnen geven. Nee, hij was er zeker van. Ze had hem een tijdje laten zitten om hem te straffen. Hij was immers om hulp gaan vragen, tegen haar wil in. Dit was haar manier van boetedoening.
Net zoals de eerste keer werd er ook nu niet gepraat over het slot en de gebeurtenissen er rond. De lessen gingen gewoon weer verder, alsof er niets gebeurd was. Toch was er wel degelijk iets veranderd: Nathan vertrouwde madame Rosella niet meer. Hij zou haar altijd eeuwig dankbaar blijven dat ze hem gered had van de straten, maar zijn vertrouwen was ze kwijt.
Dat was het begin van hun complexe en verraderlijke relatie, die sinds het incident op de zolder nooit meer hetzelfde zou zijn.


Reacties (4)

  • Slughorn

    Wauw, dat is wel heel streng even hem een aantal uur opsluiten (':
    Toch niet zo lief als ze leek...

    1 maand geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik vond het al verdacht dat ze hem leerde hoe ze sloten open moest maken en mensen dood moest steken, maar ik was zo van: "tja.... iedereen zijn hobby's".
    Nu ben ik echter heel achterdochtig wat haar "goede intenties" betreft.

    2 maanden geleden
  • Philippe

    Yes yes yes complexe personages ftw

    3 maanden geleden
  • MacGyver

    Goed dat Nathan haar niet meer vertrouwt, als ze al zoiets doet als hij hulp krijgt bij zoiets simpels dan wie weet wat ze doet als hij bij iets groters hulp krijgt. Daarnaast heeft ze nooit gezegd dat hij geen hulp mocht vragen dus vind ik dat je iemand niet kan straffen voor het overtreden van een regel waarvan degene nooit vanaf heeft geweten.

    En iets zegt me, dat Madame Rosella misschien nog wel eens spijt gaat krijgen dat ze Nathan's vertrouwen heeft verloren.

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen