De ochtenden waren het zwaarst. Het wakker worden, het opnieuw ontdekken dat zijn bed leeg was, dat ze niet meer in zijn leven was. Steeds opnieuw rukte die realisatie de grond onder zijn voeten vandaan. De energie die hij tijdens de nacht op had moeten doen, verdampte als water in een woestijn. Dan voelden zijn armen loodzwaar, zijn hoofd te vol om op te tillen. Soms staarde hij urenlang voor zich uit, een kledingstuk van haar omklemmend waarvan haar geur allang vervaagd was.
      Sinds Kozik was langsgekomen, was er echter de hele tijd een onderhuidse irritatie. Een soort jeuk in zijn schedel waar hij niet bij kon. Hij wist dat de man gelijk had. Hij kon zo niet doorgaan. Als Dana hem zo zag, zou ze in hem teleurgesteld zijn. Hij moest haar vinden, het in ieder geval proberen. Met een diepe zucht hees hij zichzelf op de rand van het bed. Hij staarde naar zijn slaapkamerdeur. Moeiteloos kon hij haar daar zien staan, in zijn SAMCRO-shirt die tot haar bovenbenen kwam. Toen kenden ze elkaar net, toen ze opeens op de stoep had gestaan omdat Chibs dat een leuke verrassing had gevonden.
      Chibs…
      Een nieuwe steek joeg door zijn borst. Hij miste zijn vriend, zijn mentor… Hij schaamde zich omdat hij nog steeds niet de ballen had gehad om zijn graf te bezoeken. Maar dat maakte het zo definitief. Een deel van hem deed nu nog steeds alsof Chibs gewoon weg was, net als Dana, onbereikbaar, maar niet permanent.
      Hij boog zijn hoofd. Zijn handen had hij om het matras geklemd. Hij staarde naar de ring die Dana hem had gegeven met Kerstmis. Het maakte niet uit waar hij keek, waar hij was, alles herinnerde hem aan haar. Hij zou er kracht uit moeten putten, maar in plaats daarvan begon zijn keel iedere keer weer te schrijnen en hoopten de tranen zich weer op.
      Maar tranen brachten hem niets. En dit nietsdoen ook niet.
      Hij moest zich bij elkaar rapen, hij moest zich uit die lamlendigheid losscheuren voordat hij in een soort schim zou veranderen die ze niet eens meer zou herkennen als hij haar terugvond. Want hij moest haar vinden. Hij had gezegd dat hij haar nooit zou laten gaan en dat had hij wel gedaan. Hij was onvoorzichtig geweest, had zijn hart niet gevolgd en dát had ervoor gezorgd dat hij haar verloren was.
      Het kwam niet door Kozik, niet door Dana.
      Door hemzelf.

Juice zette de vaat van dagen in de vaatwasmachine, ruimde de rest van de zooi op en luchtte het huis. Voor de spiegel schoor hij zijn gezicht en de zijkanten van zijn hoofd, zodat zijn tatoeages weer zichtbaar werden. Hij kreeg er energie van, moed.
      Twee uur later zat hij in een tattooshop terwijl hij naar het zoemen van het apparaat luisterde, dat speldenprikjes in zijn hand gaf. Hij wist dat er dagen zouden komen dat hij niet zo sterk in zijn schoenen stond, waarbij zijn dromen hem terugbrachten naar de tijd dat Dana nog in zijn armen sliep, en hij daarna zou ontwaken met niets dan dekens tegen zijn lijf gedrukt. En hij had iets nodig wat hem kracht gaf, wat hem eraan herinnerde dat hij niet mocht opgeven. Nooit.
      Zijn nieuwe tatoeage was een pijl die van het bovenste vingerkootje van zijn duim tot zijn pols liep.
      “‘Een pijl schijnt symbool te staan voor bescherming. En… als man en vrouw horen we elkaar straks te beschermen. Ik weet niet, ik vond het wel passend.”
      Dat had ze hem gezegd, toen ze hem met Kerst de ring gaf. Hij was er niet in geslaagd haar te beschermen. Al hadden ze elkaar nog niet het ja-woord gegeven, het voelde evengoed alsof hij tekortgeschoten was. Het was zijn plicht om dat recht te zetten. Hoe vaak had hij niet gezegd dat hij haar zou beschermen, dat hij haar niet zou laten gaan? Hij hoopte dat de nieuwe inkt hem de moed zou blijven geven om door te gaan, om te blijven zoeken naar haar. Het kon er niet meer af, het zou voor altijd op zijn huid blijven staan. Zijn pijl. Zijn gids. Zijn kompas.

Voordat Juice voor het eerst in dagen terugging naar het clubhuis, bezocht hij de begraafplaats. Onderweg had hij drie bossen bloemen gekocht. De eerste legde hij bij het graf van Opie neer. Het was alweer driekwart jaar geleden dat hij stierf. Hij zuchtte diep. Een naar gevoel kneep zijn keel dicht. Hij kon zich niet aan het idee onttrekken dat Opie met een nukkig gezicht op hem neerkeek, alsof hij het hem ook kwalijk nam dat hij Dana de afgelopen weken aan haar lot had overgelaten.
      ‘Ik ga haar vinden,’ beloofde hij fluisterend aan het koude steen.
      Daarna liep hij gauw verder, naar het graf van Chibs. Hij staarde naar de letters die in het marmer gebeiteld waren. Hier lag hij echt. Filip “Chibs” Telfort.
      ”Aye Juicy. Goed je hier eindelijk te zien.”
      Hij slikte de brok in zijn keel weg toen het was alsof hij Chibs’ armen om zich heen voelde.
      ”Vind je meissie, Juicy-boy. Vind je meissie, zet een rits van die mooie kinderen op de wereld en vernoem d’r eentje naar mij.
      Een beetje beverig haalde Juice adem terwijl hij knikte. Een tijdje bleef hij er in gedachten verzonken staan, totdat hij naar het laatste graf liep. Hij beet op zijn lip terwijl hij de laatste bloemen neerlegde. Gemma was voor hem geweest wat het meest bij een moeder in de buurt kwam, zoals Chibs als een vader geweest was. Het voelde alsof hij zijn ouders verloren had. Iets waar hij zich eigenlijk voor afgesloten had, omdat hij alleen maar met Dana’s verdwijning was bezig geweest.
      Maar Gemma en Chibs verdienden ook zijn afscheid, zijn aandacht.
      Er waren echter geen tranen meer die hij voor hen achterliet. Die zouden ze toch niet willen zien. Ze zouden een arm om hem heen leggen en hem op zijn wang kussen, zeggen dat hij moest doorgaan en niet moest blijven hangen in wat geweest was.
      En dus deed hij dat. Hij stapte op zijn Harley, reed naar het clubhuis en liet zich daar omhelzen door de weinige broeders die er nog waren overgebleven. En even – heel even – voelde hij weer iets. Iets warms in zijn borst, in plaats van die altijd aanwezige steek.

Reacties (7)

  • Trager

    'Vind je meissie, Juicy-boy. Vind je meissie, zet een rits van die mooie kinderen op de wereld en vernoem d’r eentje naar mij.'


    Mijn hart schreeuwt D:

    11 maanden geleden
  • Heronwhale

    ”Vind je meissie, Juicy-boy. Vind je meissie, zet een rits van die mooie kinderen op de wereld en vernoem d’r eentje naar mij.

    Mijn ogen beginnen te zweten....

    11 maanden geleden
  • VampireMouse

    Vind je meissie, Juicy-boy. Vind je meissie, zet een rits van die mooie kinderen op de wereld en vernoem d’r eentje naar mij. ik ga even huilen in een hoekje door deze tekst. Ik hoor het hem zo zeggen. Zo goed geschreven! Go Juice! Je kan het💪🏻
    Xx

    11 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Aah wat fijn dat Juice er weer boven op komt!

    11 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Heel mooi hoofdstuk. Ik ben blij dat Juice zichzelf bij elkaar aan het rapen is.

    Ik kan Chibs’ accent trouwens in het Nederlands nog horen.

    11 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen