HOOFDSTUK O17 – DELILAH JENSEN

Nog geen half uur later gaat de bel van de intercom van het hek. Die had ik er inmiddels weer ingedaan, zodat hij gewoon aan kon bellen. Ik had het huis nog wat extra opgeruimd en gezellig wat kaarsen aangedaan en het licht gedimd. Niet dat ik een romantische setting wilde creëren, maar meer omdat ik dat wel zo huiselijk en gezellig vind. Ik druk op de knop van de intercom en zonder dat hij iets hoeft te zeggen laat ik hem binnen. “Tom,” begroet ik hem zodra ik ook de voordeur voor hem geopend heb. Ik stap opzij zodat hij naar binnen kan. Hij doet zijn jas uit en hangt deze netjes aan de kapstok. Ook doet hij zijn schoenen uit en deze zet hij onder de kapstok. “Delilah,” begroet hij dan op dezelfde toon terug, alleen hij plaats er een kus op mijn wang bij. Voor een paar seconden kijk ik hem verward aan, maar hij lijkt het niet op te merken. “Wat heb je het hier gezellig gemaakt,” hij wrijft even in zijn handen en terwijl hij me aankijkt trekt hij vragend en een beetje speels zijn wenkbrauwen op. Ik besluit die opmerking en zijn gezichtsuitdrukking te negeren. “Wil je wat drinken?” Vraag ik beleefd. Hij vraagt om een koffie, zwart, en deze maak ik voor hem klaar. Hetzelfde zet ik voor mijzelf en met twee volle kopjes loop ik naar de woonkamer. Ik zet twee onderzettertjes neer en plaats de kopjes daar op. Hij bedankt me en gaat aan de linkerkant van de bank zitten. Ik ga ook zitten, maar dan aan de rechterkant. Ik zet mijzelf in kleermakerszit en draai me naar hem toe. “En, hoe ging het gesprek?” Vraagt Tom geïnteresseerd, doelend op het gesprek met Sam dat ik met de samenwerking wil stoppen. Ik haal mijn schouders op, ik heb helemaal geen zin om daarover te praten, ik wil er juist even niet aan denken. Aangezien ik het onbeleefd vind om niet te antwoorden op zijn vraag terwijl het ook om zijn band gaat, besluit ik toch maar te antwoorden. “Niet zo goed. Ik kwam eerder aan in de studio zodat ik kon praten met Sam. Ik heb duidelijk gemaakt dat ik onze samenwerking niet meer zie zitten, alleen Sam zei dat ik er niet meer onderuit kon komen, omdat het contract zo waterdicht zou zijn. Nu moet ik dus een liedje met jullie maken en opnemen en pas daarna is de samenwerking beëindigd en kan ik verder aan mijn solo album…” biecht ik op. Als ik het woordje ‘onze’ zeg maak ik even een gebaar naar Tom en dan naar mezelf en weer terug. Hij knikt begrijpelijk. “Sorry daarvoor…” Fronsend om zijn reactie kijk ik hem vragend aan. “Ik had kunnen weten dat onze managers, vooral die van mij, het contract zo waterdicht zou maken,” legt hij uit. “Daar kan jij toch niets aan doen. Ik zit er nu eenmaal aan vast, ik zal het nog een paar weken moeten volhouden,” terwijl ik dat zeg kijk ik even beduusd naar de grond, maar ik herpak mezelf snel weer en kijk hem dan opnieuw aan. Ik zie dat hij dichterbij is komen zitten en voordat ik het doorheb neemt hij me in zijn armen. Geschrokken verstijf ik, niet wetend wat te doen. Maar al snel heb ik door dat hij goede bedoelingen heeft en langzaam voel ik de spieren in mijn lijf ontspannen, en zo zitten we een tijd in onze omhelzing. Dan laat hij me los. “Weet je, Delilah? Wij gaan er gewoon een aantal top weken van maken!” Zegt hij dan enthousiast, maar helaas kan ik zijn enthousiasme niet delen. Ik weet niet zo zeker of deze samenwerking soepel gaat verlopen.

Reacties (1)

  • Luckey

    Tom probeert het nog
    Bill moet heel snel verder
    Anders vallen er klappen

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen